Kagel’s parody of Carlos Gardel, “Tango Alemán”, for voice [Mauricio Kagel], bandoneon [Alejandro Barletta], violin [Jorge Risi], and piano [Carlos Roqué Alsina].
Bovenstaande tango heeft niets met de Koorboeken te maken waaruit ik diverse delen hoorde. Eerst donderdag in de prachtige uitvoering van de Nederlandse Bachvereniging in de Geertekerk in Utrecht. ‘s-Morgens had in de Volkskrant al een lovend artikel gestaan over dirigent Ed Spanjaard dat mij nieuwsgierig maakte. Toen echtvriend bekende dat hij liever niet meeging nam ik de trein en de benenwagen door de gietende regen wat behoorlijk energiek was maar uitstekend voor de lijn. Had hier absoluut geen spijt van. Recensies die later in kranten verschenen gaven me groot gelijk. Het werd genieten.
Kagel is lichtelijk absurd en dwars. Hiervan getuigt de tango hierboven die ik als voorbeeld plaats. Ik had zijn werk al vaker gehoord, eveneens gedirigeerd door Spanjaard, en wist ongeveer wat me te wachten zou staan. Er werd door namaak-megafoons gezongen, soort groenblauwe toeters die men voor de mond hield. Ik moet dit expliciet vermelden omdat er twee dagen later weer toeters op de proppen kwamen.
Tegenwoordig weer mondjesmaat on mailing terms met een voormalige muziekmaat, liet deze mij weten dat de Domcantorij o.l.v. Remco de Graas gistermiddag ook nummers op het programma had staan uit het Chorbuch van Kagel. Zo’n toeval komt maar zelden voor. Na de zaterdagse meidenhondenwandel pikte ik wederom het treintje naar de grote stad. Vrije plaatskeuze dus wil je goed zitten dan moet je er vroeg zijn. Goed uit te houden met de iPad om de krant te lezen.
Op de stoelen van de koorleden lagen de toeters al klaar. Ze hadden eenzelfde maat maar verschilden van kleur. Er lag een hele regenboog met alle tinten ertussen. Dat gaf iets ondeugends aan het statige Dominterieur en stond later fleurig bij het zwartgeklede koor. Had iedere zanger zijn eigen toeter gemaakt? De muziek klonk verbluffend.
De Graas verhield zich tot Spanjaard als emotie tot ratio. Volgt Spanjaard nauwgezet de partituur, De Graas weet de parituur meer naar zijn hand te zetten en verstaat als geen ander de kunst om schoonheid en welluidendheid te scheppen. Dit komt, zegt mijn kenner, omdat De Graas een vast koor heeft dat zeer stabiel is en dat hij door en door kent. Lijkt me plausibel.
Op 28 februari zingt het koor van de Domcantorij opnieuw enige delen uit het Chorbuch van Kagel. Zie het programma.
