Ze is hier nu een dag of zes. Eerst raakten we aan elkaar gehecht, nu zijn we aan elkaar verkocht. Terwijl ik weet dat ik op 11 augustus van haar moet scheiden en waarschijnlijk voorgoed. Verdrietig, want ze is hier opgefleurd, vrolijk geworden en ogenschijnlijk gezonder.
Het is net als bij mensen: Een hond die niet gelukkig is op de plek waar hij leeft ontwikkelt kwalen. Komt hij ergens terecht waar hij zich ontspannen voelt dan gaat het beter.
Nuchter blijven en beseffen dat hij hier niet kan blijven, hoe graag ik ook zou willen. Hij weegt 42 kilo. Omdat hij me overal volgt hoef ik niet aan hem te trekken, maar ik zou hem – als hij ziek wordt – niet in de auto kunnen tillen.
Een hond die ziek kan worden en extra kosten met zich meebrengt is ook niet te herplaatsen. Het moet ook klikken met een nieuwe baas.
We putten er straks maar troost uit dat hij hier een heerlijke tijd heeft gehad en dat we van elkaar genoten hebben, veel gewandeld en om elkaar konden lachen. Maar leuk is het niet.