Yoeko kreeg zaterdag iets tussen de tenen van zijn achterpoot waarvan hij last had. In de loop van de dagen leek de irritatie te verdwijnen. Totdat hij gisteravond als razende op zijn voetzool aanviel. Binnen een paar minuten had hij het zachte vlees tussen de kussentjes tot bloedens toe opengelikt.
We waren bij M, vriendin verpleegster, die adviseerde: dierenarts bellen en wel NU!

Of ik een kap had? Een sok? Papieren pleisters? Ouderwetse soda? Kap en sok wel. M. gaf me de rest mee. Oke, poot geweekt in soda, sok aan en kap op z’n kop. Morgen komen. Hij liet de verzorging braaf toe en lag even later met een snuit van ‘zwaar gewond’ op zijn plek. Ik ken mijn pappenheimer. Geen vechter voor zijn leven.

Diagnose: Splinter is gaan ontsteken maar de zeer pijnlijke infectie is nog niet ‘rijp’ om uit te drukken. Antibiotica haalt de zweer wel weg maar dan blijft de doorn zitten. Er zit niets anders op: Kap ophouden tot het abces is doorgebroken. Twee a driemaal daags in de soda. Hondensok aan tijdens het uitlaten.

Gelukkig had hij onthouden hoe je moet leven met zo’n loeder van een kap. Bij de dierenarts in de wachtkamer zette hij hem al vakkundig over een dwergtekkel heen waarmee hij kennis wilde maken. Hij deed het zo vriendelijk en trefzeker dat Takkie er niet eens kabaal over maakte.

Hij weet gelukkig ook nog hoe hij het gevaarte over de water- en voerbak heen moet tillen en springt in en uit de auto of hij deze klederdracht dagelijks gewend is. En o ja, terwijl hij eet houd ik zijn poot in het sodawater. Prima samenwerking, zij het allemaal tijdrovend. We hebben ook geen idee hoeveel dagen dit zal duren. Misschien versnelt het warme weer dit proces?

Zondagmorgen om 7.30 uur beneden. Hollebollenwandeltijd, behave dan dat er geen Hollebol meer is om uit te laten. Yoeko begroet me lusteloos. Zullen we?, vraag ik. We rijden niet met de grote laadbak naar het bos maar hij moet als vanouds op de achterbank van de oldtimer zitten.

Hij sloft door het zand. Zijn hele houding verraadt dat hij zijn maatje mist. We lopen een uur en we worden er alleen maar moe van, niet blij. Na zijn ontbijt gaat hij buiten op de stoep liggen waar hij het hek in de gaten kan houden maar ze komt niet. Hij ziet er moedeloos uit, wat niks voor hem is.

Hij leeft even op als ik hem een borstelbeurt geef waar het de afgelopen weken niet van is gekomen. Er moeten vlooiendruppels in zijn nek. Ik duw wat lekkers zijn muil in en hij leeft er even van op. De rest van de middag brengt hij weer wachtend door op de stoep.

De dag slijt en de nacht volgt. Yoeko’s kussen waar elke logé met plezier op heeft gelegen (Croc, Mary, Tinka, Boophus en Holly) heb ik gewassen. Niet om Holly’s sporen uit te wissen, maar omdat het stinkding mee moet in de auto. Yoeko moet weer alleen in de keuken slapen. Op een geurloos kussen dat in de zeepnoten is gewassen.

Vanmorgen bleek een halflange wandeling genoeg. Hollen en draven doe je niet op je eentje. Op andere honden afstuiven is alleen maar lollig als je samen bent. En vreemde roedels trotseren gaat flank-aan-flank veel veiliger.
Het missen is nog niet voorbij, ook niet bij mij.

Ik roep haar op in mijn herinnering: Hoe ze vaak op me zat te wachten met die onderzoekende blik van: “Hee oudje, kan je me wel bijhouden?”.
Hollebol, seinde ik nu naar haar over, blijf aan jezelf werken, want je mag er wezen!