Vanuit de schouders

Lopen vanuit de heupen, met iets doorgezakte knieën en een onbeweeglijk bovenlijf. Zo heeft mijn zusje mij jaren geleden leren dansen op Aruba waar ze als comptabele was gedetacheerd. Je danst zo ‘Hollands’ dat ik me rot schaam, zei ze, toen ik bij haar logeerde. Tot diep in de nacht bracht ze me bij hoe het dan wèl moest.

Ze nam mijn schouders in een houdgreep en commandeerde: lópen! Lukte niet want wij zijn gewend ons vanuit de schouders te bewegen. Iets door de knieen en van je heupen schouders maken, gebood ze. Ze had een grote kamer en telkens moest ik weer een rondje. Maar toen ik het dóórkreeg voelde het lekker.

Woensdag bespeurde ik vaag herkenning toen ik de militairen zag lopen met strakke schouders en wiegende heupen boven de soepele knieen. Intuïtief noemde ik het toen een ballet. Gisteren – bij het verwelkomen van de tweede lading MH17-doden kwam de herinnering aan die malle avond met mijn zus me in herinnering. En nu we het toch weer over doden hebben: Zij is al in 2002 op Aruba overleden.