Verdrietige week

Alweer bijna 14 dagen voorbij. Het blijft hard werken om uit alle hoeken en gaten van het huis verzamelingen te sorteren. Dingen wegdoen waarvan ik de ballen benul heb, ergert me. Vele avonden besteed aan het bestuderen van munten, hoewel die mijn passie niet hebben. Ik vroeg mij telkens af: wat zit ik in hemelsnaam te doen? Achteraf loonde het de moeite er iets vanaf te weten.

Op zaterdag 7 met H. naar het congres van Onze Taal geweest om even de zinnen te verzetten. Het was een roomse reis. Over Rotterdam was nog de beste optie. Om half acht verliet ik ‘s-morgens het huis, om er ‘s-avonds om half zeven weer terug te keren. Inge zorgde voor de dieren.

De onmogelijk hoge loopbrug waarlangs we station Breda dienden te verlaten (en aan ’t einde van de dag weer betreden) benam me de adem. Kwartiertje lopen naar het Chassé Theater voelde verfrissend, maar eenmaal daar, in het benauwde/benauwende gedrang van 1400 bezoekers, sloeg de vermoeidheid toe. Zodra de zaal verduisterd werd vielen mijn oogjes toe. Af en toe deed ik een oortje open, om meteen weer weg te doezelen. H. zei dat ik zelfs even had gesnurkt. Hij had me bijna een por gegeven. Maar het was een amusante dag. Vooral van Sanne Wallis de Vries genoten.

Maandag met een ongelooflijke spierpijn door de Bredase loopbrug met Inge naar het balkon om goten, afvoeren en dak van blad te ontdoen. We hadden de loodgieter nodig. Die kwam dinsdag meteen en sloot ook de buitenkraan af die voor in de put zit. Na enige telefoontjes om afspraken te maken was de dinsdag ook weer zowat voorbij.

Woensdagmiddag met L. en haar hond doorgebracht, een van de hondenwandelmeiden. We hadden elkaar lang niet gezien en heel wat bij te praten. Temeer omdat Edith ineens was overleden, onze ‘puppie-cursus moeder’ met wie we atijd contact bleven houden. Ze was al een tijd zwaar ziek, maar de prognoses waren dat ze het nieuwe jaar nog wel kon halen. Niet dus. Om los te raken van het verdriet een boswandeling met de honden gemaakt. L’s hond is onlangs zwaar ziek geweest, wat duidelijk te merken was. De beide labradors van J. en de witte herder van A1 zijn ook al overleden. De zaterdagswandel ligt op z’n gat.

Vandaag de laatste dozen van de vliering gesleept die morgen naar de veiling moeten. Inge en ik keken elkaar aan en dachten hetzelfde: hier mag ook wel eens een opruimhandje doorheen. Na de winter maar weer een vuilcontainer zeiden we tegen elkaar. We lieten een chaos achter, sloten het luik en sjouwden de dozen naar beneden.

Zojuist belde A1 dat de uitslag van de biopt die gister bij haar was genomen kanker vertoont. Ze was er vroeg bij en de plek is goed te opereren. Niettemin een vreselijke uitslag. Al met al een verdrietige week.