Gezellig versieren?

Liefst zou ik mijn hoofd op mijn bureau leggen en gaan slapen. Gisteren heeft Inge 3 dozen meegenomen; straks worden er nog 12 opgehaald. Dan is deze fase voltooid en heb ik na 2,5 jaar een gang (bijna) zonder dozen en kratten en JW’s oude kamer waar ik doorheen kan lopen. Klaar is het nog niet.

Gezellig, zei Inge gisteren toen we gebukt over de vliering slopen, nu heb je ruimte om je huis met kerstmis te versieren! Ze wees op een hele wand dozen en kratten met kerstsnuisterijen van jaren her waarvan ik een rolberoerte kreeg. Concentreer je op wat die man morgen mee moet nemen, riep ik vermoeid, maar ze bleef maar over kerstmis zeuren. Pas op, of ik ontsla je!, riep ik getergd. Gelukkig wil ze niet weg, wat ik niet begrijp want ze sjouwt zich hier een ongeluk.

Het idee van ‘huis versieren’ benauwt me. Natuurlijk is het gezellig. Maar dan staan er weer lege dozen (waaruit de kerstboel komt) op de overloop totdat de spullen worden opgeruimd. Vorig jaar gebeurde het halverwege pasen, dat we de vlizotrap uitklapten om ballen, boompjes, lichten en huisjes weer naar boven te verbannen. Ik wil een periode zònder dozen, zònder naar de vliering klimmen, zònder onrustige rommel in huis.

Ruim twee jaar – mede door de lekkages – in een chaos geleefd waarin ik mijn kont niet kon keren. Letterlijk àlles is van zijn plek geweest en meermaals van hot naar hair versleept. Nu er eindelijk rust in het vooruitzicht komt ga ik eens een boekje lezen in plaats van opnieuw met dozen sjouwen. Er zijn grenzen aan mijn verdraagzame energie. Wie met kerstmis ballen wil, die brengt ze maar mee, hangt ze op, en neemt ze zelf weer mee naar huis. O zo.