Gelukkig 2016!

Gelukkig nieuwjaar allemaal, én dat uw goede voornemens maar mogen uitkomen. De mijne mislukken altijd vandaar dat ik er eerder mee ben begonnen. Vandaag is mijn 35ste rookvrije dag. Het gaat nog steeds niet van harte, maar ik pluk de vruchten: minder kortademig, geen piepende ademhaling en vooral geen nachtelijke beenkrampen meer. Al deze ongemakken waren na 14 dagen onthouding al verdwenen. Om met H te spreken (arts in ruste): meer nog dan voor de longen is roken de pest voor hart en vaten. Vreemd genoeg is ook mijn energieniveau flink gestegen.

Om negen uur duwde ik Yoeko al in de auto om boodschappen te doen. Mijn ijskast was compleet leeg. De afgelopen dagen heb ik menige koelkast van binnen kunnen aanschouwen. Lieve hemel, wat lagen die vol. Ik constateerde tevreden dat ik geen voedselvergiftiging krijg van te lang bewaard eten. Ik stapte welgemoed de grootgrutter in. Nieuw jaar, nieuwe kansen nietwaar? Maar iedereen – van personeel tot klanten – keek sjagrijnig, vermoeid en verveeld terwijl ze hun karren vol afgeprijsde spullen laadden. Terwijl ik reuze zin kreeg naar iedere norskijker een lange neus te trekken, was ik zo weer weg om me thuis in een weldadige rust te begraven.

Ik prijs me gelukkig met de goede vrienden die mijn feest- en tussenfeestdagen fleur gaven. Na het logeren van Isabel +  haar paps en mams, varieerden mijn uitjes van een kerstboterhammetje en high tea, via een olliebollenborrel, tot knusse oudjaarsnacht (de hond mocht mee) en een gevulde-eitjes-lunch op nieuwjaarsdag waarvan ik pas om 4 uur terug was. Tussendoor nog etentjes en dagen met Inge. Als HSP-er die de heilzame wet nastreeft van ‘om de andere dag rust‘ heb ik de drukke decembermaand wonderwel doorstaan. Maar nu voel ik dat ik uit lijfsbehoud toch even in dekking moet.

In praktische zin is het volgens dr. Elaine Aron belangrijk dat HSP’s zich bewust worden van hun aangeboren eigenschap en dat ze hun levenswijze aanpassen: meer rust nemen, vaker alleen zijn of de natuur opzoeken en overprikkeling beperken. Ook moeten zij schuld- of minderwaardigheidsgevoelens over hun beperkingen loslaten en zich niet conformeren aan het gedrag van niet-HSP’s.

In de vorige post maakte ik melding van een gesneuvelde buizerd. Toen ik op eerste kerstdag terug naar huis reed nadat ik Isabel + haar paps en mams naar de trein had gebracht, vloog mij – laag scherend boven de weg – een buizerd tegemoet die mijn auto maar net ontweek. Waarschijnlijk de partner van de gesneuvelde vogel. En dood door aanrijding lijkt meer waarschijnlijk dan vergiftiging. Alleen… hoe komt die walnoot op de vlerk terecht?

De kipjes blijven bezig. Gisteren is eitje 19 uit een van de kontjes gerold. Ze blijken trouwens dol op gekookte spruitjes, en op de snoepkomkommertjes die ik nog over had. Wel kleinsnipperen natuurlijk. Geen wonder dat ik weinig restjes in mijn ijskast heb.