Toen waren we ineens dik twee weken verder. Niet dat er niks gebeurd is hoor. Neem nou vanmorgen. Rijd ik met een bureaukast naar de stort. Gisteren bij de veiling opgehaald. De miskoop van de eeuw. Had het kunnen weten want voor vijf euro kon ik ook niets verwachten. Het had nog iets kunnen zijn als er de goede sleutels hadden bijgezeten en verder was hij te groot en van puur staal. Niet te tillen, ook niet met twee personen boven te krijgen. En stèl dat dit nog zou lukken, dan kreeg ik hem het huis nooit meer uit.
Op een onbewaakt moment ben ik daarom naar de vuilstort gereden in de hoop dat iemand mij zou lossen. Gele kangoo lukraak onhandig neergezet, uitgestapt, achterdeurtjes opengezet, en toen maar eens hulpeloos rondgekeken. Ach, wat hebben ze daar een potige binken.
Ach waiffie, zeittie deelnemend, mot je wat kwait? Hebbe ze moeders allenig op klus loate goan?. Niet durven zeggen dat dit mijn eigen klus was die ik kwam klaren.
Hij sloeg zijn omvangrijke tors rond de kast en tilde hem met krakend wervels van de laadruimte af. Hoe zwaar de man ook was, de kast bleek zwaarder. Hij riep een maat te hulp om hem in de container te kwakken waar hij als een stormram op het andere staal terecht kwam.
Ziezo, en dat was dan dat.
Laat ik ook vertellen dat ik uit dezelfde veiling twee nagenoeg nieuwe Ahrend 230 kantoorstoelen heb gesleept, maar wel in statig donkerblauw, en een beeldschone rode bloembak met 80 cm hoge witte bloeiende orchideeën.
Er zijn hier al drie bezoekers geweest die dachten dat het echte waren.