Ach wijffie…

Toen waren we ineens dik twee weken verder. Niet dat er niks gebeurd is hoor. Neem nou vanmorgen. Rijd ik met een bureaukast naar de stort. Gisteren bij de veiling opgehaald. De miskoop van de eeuw. Had het kunnen weten want voor vijf euro kon ik ook niets verwachten. Het had nog iets kunnen zijn als er de goede sleutels hadden bijgezeten en verder was hij te groot en van puur staal. Niet te tillen, ook niet met twee personen boven te krijgen. En stèl dat dit nog zou lukken, dan kreeg ik hem het huis nooit meer uit.
Op een onbewaakt moment ben ik daarom naar de vuilstort gereden in de hoop dat iemand mij zou lossen. Gele kangoo lukraak onhandig neergezet, uitgestapt, achterdeurtjes opengezet, en toen maar eens hulpeloos rondgekeken. Ach, wat hebben ze daar een potige binken.
Ach waiffie, zeittie deelnemend, mot je wat kwait? Hebbe ze moeders allenig op klus loate goan?. Niet durven zeggen dat dit mijn eigen klus was die ik kwam klaren.
Hij sloeg zijn omvangrijke tors rond de kast en tilde hem met krakend wervels van de laadruimte af. Hoe zwaar de man ook was, de kast bleek zwaarder. Hij riep een maat te hulp om hem in de container te kwakken waar hij als een stormram op het andere staal terecht kwam.
Ziezo, en dat was dan dat.

Ahrend Laat ik ook vertellen dat ik uit dezelfde veiling twee nagenoeg nieuwe Ahrend 230 kantoorstoelen heb gesleept, maar wel in statig donkerblauw, en een beeldschone rode bloembak met 80 cm hoge witte bloeiende orchideeën.
Er zijn hier al drie bezoekers geweest die dachten dat het echte waren.

Overstroming

Voor het eerst sinds 1983 (want zo lang werk ik al op een computer) koffie over mijn toetsenbord gemikt. Een volle kop notabene. In de overstroming dreef ook de 32 GB LaCie Key die ik pas had aangeschaft om foto’s te verhuizen. Het toetsenbord was gelukkig los, maar het was wel zo’n moderne van aluminium aan een draadje, met numeriek gedeelte en navigatietoetsen. Ik heb ook een draadloos plankje maar mijn computer is daar eigenlijk te oud voor. Als ik herstart kan de Bluetooth hem niet snel genoeg vinden. Ouderdom komt met gebreken, ook bij computers.

Even verbijsterd toegekeken hoe de koffie zich over mijn bureaublad verspreidde en al het omliggende verzwolg voordat hij in een een straaltje naar de vloer liep. Toen kwam mijn benul weer terug; hoorde ik in mijn geheugen de technische jongens zeggen: grondig met water spoelen tot alle koffie eruit is, uitschudden en laten drogen. Omdat ik niets te verliezen had rende ik met de lekkenden tikplank naar de keuken en spoelde hem onder de kraan. Uitgeschud, afgedroogd en elk kwartier vijf minuten onder een lauwe haarföhn gehouden. Ik geef deze tip maar door want ik tik weer op mijn verzopen plankje. Behalve dan de letter G want die blijft een beetje hangen.

*) Maar besef: Beloften van vandaag geven geen garantie voor de toekomst

En ja, de LaCie Key doet het na uitzuigen met kleenex ook weer. Die dan je beter niet in het water leggen.

Gelukkig pasen!

De Matthaüs is gezongen, de boodschappen zijn gedaan, het tijdschrift is af, de vroege zaterdagse hondenwandeling gisteren weer meegelopen, Hendrik is weer vroeg vertrokken naar zijn timmergilde om eiken deuren te maken, en ik hoef helemaal niks vandaag behalve straks een lekker schoudertje braden.

Er viel hier vanmorgen nog net een vlokje sneeuw en het is bewolkt. Oliebollenweer. Isabel belde gisteren uit Frankrijk dat het rotweer was. Daar hadden ze de hele dag regen. De zomertijd is ingegaan. Het mag nog elf dagen vriezen, daarna gaan we met de hondenroedel een week naar Terschelling. Schipperstruien, bontmutsen en gevoerde laarzen mee. We hoeven daar gelukkig niet op sjiek. 3-Literblik erwtensoep klaargelegd want dat krijgen we hier nooit op. Waarom heb ik dat ooit gekocht?

Tijdens de wandeling gisteren smakelijk gedroomd van alles wat we met pasen lekker zouden kunnen eten. Loop met Linda, en het water loopt je in de mond. De witte asperges met ham en botersaus vlogen als gebraden haantjes naar binnen. Op de terugweg bij AH naar binnen op de asperges af. Ach wat een drukte, wegwezen hier! Dan liever naar de locale groentevrouw die ongeprijsde kwartkilo-pakjes biologische Hollandse had liggen. Bijna vijftien euro per pakje en wij eten minstens een pondje per persoon! Gelukkig had ik al voldoende heerlijke (winter)groenten ingeslagen. Die asperges komen ècht nog wel, dan maar wat later.

Die flauwe commerciële kul dat het huidige paasdiner een kerstdiner moet overtreffen! Als je ziet wat er voor 2 dagen niet allemaal de winkels wordt uitgereden dan hebben de grootwinkelketens het weer prachtig voor elkaar.

Pimpeltje

Uur geleden in de snijdende kou een gevallen pimpelmees voor de open deur van het tuinhuisje gvonden. Hij was kennelijk in een noodgang de bocht omgekomen en tegen het glas aangeklapt. Boing!
Hij leefde nog. Hopend dat hij niks had gebroken nam ik hem in mijn handen. JW ging glaasje water halen, drupte enkele drupjes over zijn snavel. Meestal komen ze dan wel bij van de schrik.
Ik dacht meteen terug aan die bejaarde roodborst die we eens naar de vogelopvang brachten. Dit leek een milde daad maar het bleek onzinnig. Alsof ze zo’n ding nog onder de warme lamp gaan leggen om mij een goed gevoel te geven. Voordat we daar het hek verlaten hadden was hij aan de uilen gevoerd, wat ik je brom. Dan had hij nog beter in zijn eigen tuin als voedsel kunnen dienen.
Wijzer dan toen heb ik mijn opgekrikte pimpelmeesje in de bush tussen de struikjes gezet. Ik liet hem daar zonder wroeging aan zijn zelfredzaamheid over. Minuut of tien later was het vogeltje spoorloos. Zo’n ding heeft het recht om – dood of levend – in zijn eigen omgeving te blijven.
Overigens was zijn buikje onvoorstelbaar helder citroengeel. Als je zo’n dinkietoy in je hand houdt is het een balletje van niks.

Slow Journalism…

Slaat nergens op, maar eenmaal uit de mond van Sacha de Boer vond ik het een so·phis·ti·cat·ed fraaigevormd niemandalletje om voor het minstegeringste te gebruiken. Bloggen is nog niet mijn ding.

Dag of wat voor pampus gelegen met extreme koorts die telkens tussen de paracetamollen uitpiepte. Mits ik blijf slikken blijft hij weg. Ik heb mijn ogen wel open maar ben niet aanspreekbaar. Pas op longontsteking. Jawohl! Het kraakt tot in mijn middenrif. Ik zit warm achter de pjuter omdat het werk voor de griep gaat. Klus MOET af en klus is NU. Da’s pech, maar mij hoor je niet klagen.

Twee magistralen gemist omdat TV me teveel is: Kees van Koten en Adriaan van Dis. Hoop ze nog ergens te zien. Paus via iPad kunnen volgen. Als iemand toch dacht dat dit een schaduwpauw zou zijn die gehoorzaam ja en amen zei aan de leidsels van de curie? Kijk de man z’n lichaamstaal! Half boertig, half militairistisch, big smile, karige gebaren, karige kleding, recht voor z’n raap en recht op z’n doel af. Een echte, onvervalste Jezuitenstreek, wat ik je brom.