Vogel lief en leed

Er zijn verdorie muggen en te weinig kikkers of vogels die de muggen weghappen.

Nadat de kippedames enige weken armoedig en verpieterd rondsjokten, zien ze er ineens weer uit als Hollands welvaren. Schone kleertjes, spek om de ribben, pluizige kontjes en een uitdagend loopje. Daantje is helemaal het haantje en stapt glanzend van gezondheid op hoge vrijersbenen rond.

Op 13 december lag er een eitje. Grote verrassing want vorig jaar begonnen ze half januari pas met leggen. Ik vermoed dat Stippel de goede geefster is, maar bewijzen kan ik het niet. Ze zien er allemaal even blozend uit. Gisteren lag er weer een ei. Na 9 weken onthouding (winkeleieren hebben geen smaak, die eet ik niet) heb ik ze meteen na het rapen gebakken. Om de andere dag een eitje is een mooi tempo voor mij, maar straks leggen de anderen ook. 600 Eitjes binnen 9 maanden zullen ze nooit meer halen, maar de helft is ook genoeg. De lol om naar het hok te lopen om te zien of er al een eitje ligt, en dit – vaak nog warm – in je hand te voelen blijft een wonder. Nooit geweten dat kippen zo leuk kunnen zijn.

Daarbij is mijn stelletje, inclusief haan, enorm vertrouwelijk geworden. Ik mag de ren binnen, de grond aanharken, aan hun voer en water zitten zonder dat ze me een strootje in de weg leggen. Ze drommen eerder om me heen (heeft ze soms graantjes bij zich?) en ik moet oppassen dat ik niet op hun tenen trap. Brekebeentje is overigens uitgegroeid tot een zeer mooi kipje van de goede maat, maar ze is nog altijd even pinnig.

BuizerdGistermorgen lag er langs de heg bij de oprit een dode buizerd. Merkwaardig was, dat er op zijn/haar vlerk een gave walnoot lag. Welk mens of dier heeft die daar neergelegd? Hoe komt die vogel daar? Gevallen? Aangereden of vergiftigd? Verkrampte klauwen had hij wel. Hij was niet geringd. Heeft hij hier vaker in de tuin gezeten? Vogelbescherming gebeld en bij Sovon melding van de dode gemaakt. Straks moet ik hem ergens begraven want hij kan daar niet zo blijven liggen rotten.

17 Dagen niet gerookt. Zo lang ik de dagen nog blijf tellen, gaat het niet van harte.

Plannen

Opnieuw met de kippen op stok. Om half negen maakte ik de laatste avondronde met Yoeko. Naar bed met de krant. Ik slaagde er niet in hem helemaal uit te lezen, hoewel ik de hele dag niets noemenswaardigers had gedaan dan vrienden mailen die ik verwaarloosd had, enkele telefoontjes plegen en twee volgende bureauladen uitmesten. Ik had een vrije dag.

In ongekend tempo dwarrelt het blad uit de bomen. De berken zijn leeg. De walnoot verkleurde in drie dagen zwart en is nagenoeg kaal. Idem met de tamme kastanjes die ook hun scherpe bolsters hebben laten vallen. Ik heb ze met een tang geopend en er de dikke kastanjes uitgehaald voor de eekhoorn. Die haalt er zijn neus voor op als er ook walnoten in zijn bakje liggen. Maar de handige bosmuis was me dankbaar. Hij wipt de kastanjes met zijn neus uit het bakje en sleept ze mee naar zijn hol in het tuinhuis waar hij als dank voor het verpozen de schillen en doppen achterlaat.

Vanmorgen zittend ontbeten. In geen weken meer gedaan. Mezelf de laatste eitjes gekookt van eigen kipjes die winterstop houden na de vruchtbare oogst van 600 stuks.

Rust helpt. Minder last van rug en schouders. Als pure vrijetijdsbesteding het onvolprezen kippenforum weer eens bezocht. Ik schrik telkens van de vele ziekten en ongemakken die kippen kunnen overkomen en dank de hemel dat de mijne (afkloppen!) nog steeds gezond, vrolijk en tevreden zijn.

Vanavond begint de laatste jaargang van Downton Abbey. Vroeger keek ik er zelden naar, maar ik ben de fraai gefilmde beelden en ijzersterke cast gaan waarderen. Zal de leeftijd wel zijn. De eeuwigdurende Paul de Leeuw zou ik met zijn geblèr aan het spit willen rijgen. Klein stukje van Baas Raymann gekeken, die Tante S vervangt. Ook al zo’n opgewonden ADHD-bedoening geworden. Als het maar schreeuwt en over woorden struikelt, schijnt het humor te zijn.

Van twee vriendinnen, die elkaar niet kennen, vernam ik dat hun museumbezoek (Zwolle en Amsterdam) door overweldigende drukte geen pretje was geweest, en dat de schilderijen – door mensen vijf rijen dik voor hun snufferd – nauwelijks waren te zien. In de NRC gisteravond stond een ingezonden brief die hetzelfde meldde. Massaliteit en lekker dringen schijnt reuze in te zijn. Ik ga alles mijden wat ik volgens de media ‘moet‘ hebben gezien en kan prima op mijn herinneringen teren.

 

Het is niet anders

eglugoMezelf vanmorgen aangekleed teruggevonden op bed. Ik weet alleen nog dat ik mij gisteravond naar boven begaf met een banaan, voor het geval ik wakker zou worden van de honger. Ik was te moe geweest om te eten, om zelfs maar een boterham te smeren. Het vroege donker werkte mee. Yoeko en Pluis aanvaardden een vroege nacht. Vanmorgen lag de banaan nog onaangeroerd en de tv stond nog aan.

Toch nam ik gisteren al een ontspannen dag door samen met Inge een schuilhut te bouwen in de kippenren. Het hol onder hun hok ligt met de open zijde naar het noord-oosten. ‘s-Zomers ideaal, maar ‘s-winters te koud. Vanaf februari op marktplaats naar een kunststof kinderspeelhuisje gezocht, maar die bleken onbruikbaar (teveel tochtgaten) of erg duur. Hout komt in verband met luisgevoelige kieren en naden niet in aanmerking.

Uiteindelijk bij mijn leverancier een ‘Eglu go’ zonder ren op de kop getikt, het kleine broertje van mijn eigen Cube kippenhok. Omdat de toegangsdeur smal is, was het pakket alleen binnen de ren te monteren. We sleepten alle onderdelen, een bodemzeil en gereedschap naar binnen en stoeltjes om op te zitten. Het was heerlijk weer. De kippen namen een zonnig stofbad en lieten zich niet storen. Mijn vriendelijke haan kwam zo nu en dan even kijken wat we deden maar zag dat het goed was. We monteerden het hokje maar lieten bodem en achterdeur weg. Bij extreme koude kan die achterdeur er nog altijd worden ingeklikt. De voorkant heeft een tochtvrij deurtje dat naar believen open of dicht kan staan.

Het resultaat is een dubbelwandige tunnel (het deurtje staat nu open) die met zijn kont naar het noord-oosten staat. Makkelijk schoon te houden. Tunnel optillen en harken. Bovendien heb ik nu een extra hok, mocht er ooit een zieke kip apart moeten zitten.
Ze vonden het wat! Wij waren de ren nog niet uit of daar gingen ze op verkenning. Behalve winterbeschutting blijkt het ook opwindend speelgoed waarmee en waarin je verstoppertje en krijgertje kunt spelen. Iedereen tevreden, ik niet in het minst.

Zo te minder ik doe zo te vermoeider ik word, lijkt het wel. Weken emoties en lijflijk sjouwen eisen hun prijs. Ik liep op mijn grenzen, maar de ervaring leert dat ik mijzelf vrij snel weer in goede conditie kan slapen. Ben ik kennelijk druk mee bezig want zo bont als vannacht heb ik het zelden gemaakt. Jammer alleen, dat sommige mensen mijn huidige toestand lijken op te vatten als excuus om niet aan sociale verplichtingen te hoeven voldoen. Het is niet anders.

Eierstop

Te luchthartig eitjes weggegeven. Ineens is het gebeurd. Het hele hok ligt vol dons en veren. Op Stippel en Daantje na is alles in de rui. De drie gezusters zijn gestopt met leggen. Stippel komt van een andere stam en trakteert me nog eens per vier dagen op een ei, terwijl ik de hele zomer een overdaad had. Vanmiddag vond ik eitje 601 in het leghok. Geen slechte oogst, zou ik zeggen.

Vanmorgen (gewoontegetrouw zondagmorgen-ontbijt) lepelde ik een biologisch gekocht ei leeg. Lieve hemel, hier zit geen kraak of smaak aan. Was me trouwens al eerder opgevallen. Zouden niet-biologische eieren wel naar ei smaken? Nodig uitproberen.

Je eigen eitjes blijven acht weken in ijskast goed, zei Annalie. Had ik dit maar eerder beseft, maar alles moet je leren. Wist ik dat mijn kippen van de ene dag op de andere zouden stoppen? Het is een heel gemis om tot half januari geen eitjes meer te hebben en het feest van eitjes rapen te moeten missen.

Kipjes zijn hartstikke leuk. Tenzij het noodzakelijk is, krijg je mij niet naar een flat.

 

BN’ners met gouden hart

Iconische foto, wat dit dan ook wezen mag. Dagelijks sterven er wereldwijd misschien wel honderd kleuters van drie, minder vredig en goedverzorgd dan dit weldoorvoede manneke. Mij heeft dit beeld ook diep geraakt, maar niet zodanig dat mijn verstand ervan op nul gaat.

BN’ners die hun architecten opdracht gaven kamers te verbouwen voor vluchtelingen. Ai, wat een meelevende mensen. Het ‘Doe goed en zie niet om’ blijkt vervangen door ‘Kijk mij eens’. Het werkt aanstekelijk want niemand wil natuurlijk achterblijven. Stel je voor. Zij een Syriër in huis? Dan ik ook een!

Een gevluchte Syriër die elk gevaar heeft getrotseerd lijkt mij geen pop die met een opwindsleutel kan worden geprogrammeerd om – uit pure dankbaarheid – te doen of laten wat zijn weldoenster verlangt. In het Midden Oosten gelden andere mores dan in ons rijke Westen.

Mevrouw de BN’ster, bent u zich ervan bewust dat elke goedwillende vluchteling u – met onbedekte benen en schouders, loshangend haar en borsten die uit uw behaatje puilen – vanuit zijn geloof en cultuur een regelrechte hoer mag vinden die zijn respect niet waard is?

En later?

Oke, oke. Maar in deze onderbuikgevoelens om iconische jongetjes voor de toekomst uit te bannen, schuilt nog een ander gevaar. De Nederlander is tamelijk geneigd impulsieve beslissingen te nemen. Ook Tweede Kamerleden willen niet graag voor gevoelloos worden versleten. Met de duizenden vluchtelingen halen we Moslims binnen. Nu is dit logisch omwille van de menslievendheid, maar op de langere duur minder gewenst?

Eenmaal ingeburgerd, aangesterkt, van trauma’s genezen en met loon en veel kinderen op zak, zou het mij niet verbazen als ze een hechte gemeenschap blijven vormen met hun mede landgenoten, vader/moederland, geloof en gewoonten. Gaat en vermenigvuldigt u! Als er elk jaar miljoenen vluchtelingen blijven komen, wordt deze groep wel erg bepalend. Welke illusies koesteren we toch? Een moslim die van zijn geloof afvalt verdient de doodstraf! En we weten nu al niet hoe we met een paar Turken en Marokkanen moeten omgaan, toch?

Exact twee jaar

Vandaag exact twee jaar geleden dat ik JW heb begraven. Het is gelijktijdig heel lang en heel kort geleden. Ik heb meer tijd en rust om het me bewust te zijn. Het eerste jaar vergleed met gebroken pols, diverse reparaties van lekkages, achterstallig onderhoud dat nodig moest gebeuren, opschonen van dode bomen. Er was altijd wat, en het is nog niet allemaal klaar.

Opruimen van de diverse archieven bleek (en blijkt) een bijna onmenselijke klus. Toen de zomer aanbrak moest ik mijn energie aan de tuin besteden en bleef de niet afgewerkte binnenboel liggen. Vorige week ben ik er met Inge in de stromende regen weer aan begonnen. Ik kijk de papieren door, zij scheurt of snippert en draagt de afgewerkte boel naar beneden. Je kunt dit werk niet met meerderen doen. Alles gaat door mijn handen, langs mijn ogen, via mijn herinneringen. Alle vertrouwelijk materiaal moet versnipperd worden omdat het geen pas heeft om het met naam- en toenaam op straat te leggen.

Er zijn ook mappen die in hun geheel versnipperd worden. Met dit klusje vul ik mijn avonden. Het geeft me tijd om over vele zaken na te denken, zoals het vluchtelingenprobleem. TV-vrij bestaan want ik kan onderhand geen BN’ner meer zien en geen ad-hoc beslissingen meer horen van mensen die het ook niet weten, maar wel zo nodig iets moeten zeggen.

Ik zou best een Syriër willen hebben als extra kracht in de tuin, als schilder of sjouwer van rommel. Ik loop zelden met blote schouders of benen vanwege de teken, dus dat respect zou wel lukken. Maar als ik er een zou treffen die ‘s-avonds plat op mijn bank voor de tv ging hangen, of ‘s-nachts het huis zou laten galmen van Arabische gezangen, dan ben ik zeer tevreden met mijn leven dat minder ordelijk verloopt dan de planning was.

Wildernis

Las laatst in de VK een artikel, dat iedereen gebaat zou zijn met een stuk eigen wildernis dat onverstoorbaar zijn eigen gang gaat. Ik mopper dus niet, hoewel Inge en ik continu bezig zijn met rooien, wieden, snoeien en spitten. Gif spuiten is verboden. Tegen afwisselend warmte en overmatig regen bleek trouwens geen kruid of gif gewassen. Zo was je klaar, zo kon je weer opnieuw beginnen. Toch is er weinig dat meer ontspannend is dan gewapend met schop, maaiers en scharen de woesternij naar eigen inzicht te lijf te gaan. De mens wikt, maar de natuur beschikt.

Handenbinders

Natuurlijk zijn dieren handenbinders, maar ik krijg veel gezelligheid terug. Vanmorgen – eindelijk was het een paar uur droog – het kippenhok schoongemaakt. Daantje is met zijn vier meisjes een verknochte harem geworden, en kipje Stippel dat maanden vijandig bejegend is, hoort er nu helemaal bij. Ik mag zonder verdedigingswapens de ren binnenlopen. Ze drommen om me heen om te zien wat ik ga doen. Het schone hok werd met goedkeuring ontvangen. Ze stapten er om de beurt binnen om met zacht gemonkel hun instemming te uiten. Het hok was trouwens behoorlijk smerig want met die zware regenval hadden ze binnen gewoond, wat ze maar zelden doen. Hoewel de ren geheel is afgedekt, was er geen droge plek meer te vinden. Overigens gaat, op advies van Jurjen,  alle stro-met-poep als mest naar de noten- en fruitbomen. Deskundig hergebruik.

Vanmorgen eitje 575 geraapt. Als je mij vraagt hebben ze met dit smerige weer niks beters te doen dan eieren leggen.

Yoeko in de lappenmand

Yoeko zat een tijd in de lappenmand. Zijn prostaatontsteking had ook lever, darmen, nieren en blaas ontregeld. Castreren leek de enige optie. Met het slechte gevolg van karakterverandering, wat telkens na tijdelijke chemische castratie bleek. Van vrolijke hond die onbevangen op soortgenoten afdanst werd hij een angsthaas die zich in de bosjes schuil hield totdat de ander was gepasseerd.

De nieuwe DA die ik heb op de holistische kliniek, is zeer wel in staat om out-of-the-box te denken. Na jarenlang overmatige libido intomen, wat op het laatst vergeefs bleek, nam zij de doos vrouwelijke hormonen erbij. En wat bleek: Yoeko’s lijf schreeuwde hierom! In plaats van mannelijkheid indammen, krijgt hij nu vrouwelijkheid toegediend. Experiment. Was zelden eerder voorgekomen. Eind oktober op controle. Maar iedereen die hem kent heeft het gevoel dat hij al heel wat energieker uit zijn ogen kijkt.