Als een euro in mijn open hand…

HEGGENSCHAAR OP STEEL

De eerste week augustus is verdwenen als een euro in mijn open hand. Nu ik mijn Klokhuisblad eraan heb gegeven kan ik volop genieten van de zomerse dagen. De eerste augustus sinds jaren dat ik geen acht-urige werkdag achter mijn bureau maak, weekends inbegrepen.

Denk niet dat ik stil zit. Toen Esfahan niet doorging stapte ik meteen naar Kok in Soest, met de oude benzine-maaimachine die we nooit meer gebruiken. Na elke zoveel meter loopt hij vast omdat de opvangbak vol is, mede door alle varens die we van het pad wegmaaien. Als we geen verse benzine gebruiken slaat hij trouwens af. Telkens leeghevelen en weer verse benzine halen vond ik stomvervelend. Als niet gebruikte erfenis nam hij behoorlijk veel plaats in.

Kok in Soest is een topzaak. Ik heb al eerder reclame gemaakt toen ik de accu-bosmaaier kocht. Die nam ik ook naar ze mee, want zij zijn handig in draad inzetten, terwijl ik daar een uur op zit te prutsen. Ik kreeg een zinnig bedrag terug voor de oude maaier, en kocht een accu-heggenschaar op steel van Stihl. Werkt voor mijn pols tamelijk zwaar, maar Inge is er verrukt van en heeft er al heel wat mee gedaan. Werkt op dezelfde accu als de bosmaaier die we overal voor gebruiken. Tweede accu bijgekocht. Tweede lader was niet nodig.

BLAUWE BESSEN

De blauwe bessen hangen in dikke trossen te rijpen. Ik ben niet de enige die ze in de gaten houd. Mijn aandoenlijk tamme merel hipt de halve dag rond de struik, bestudeert de trossen, vliegt op en pikt dan feilloos die éne blauwe uit de groene tros. Als ik langs de struik loop en er eentje pik, dan zit hij op twee meter afstand naar me te schelden. Keer ik mijn schreden, dan is hij weer aan de beurt. De vogels hebben het slecht want er zijn geen regenwormen en maar weinig slakken. Ondanks de hevige buien die we laatst hadden, en waarvan het water als beekjes over de paden wegstroomt, is de grond uitgedroogd.

STANK?

Ik hoorde het al van verschillende mensen. Waarom stinkt jouw kippenren niet? Misschien omdat hij behoorlijk ruim is en lekker doortocht, waardoor de poepjes snel drogen? Misschien omdat de bodem niet van beton is met een laag strooisel erover, maar uit eeuwenoude pure bladaarde bestaat? Het nachthok ruikt ook niet vies. Ze krijgen elke week schoon stro onder hun slaapplek. Met het vuile bemest ik fruit- en notenbomen.

Ik heb de Engelse ‘eglu cube’ van Omlet nu anderhalf jaar in gebruik. De kipjes zijn als kuikens gekomen en lijken er dik tevreden mee. Ze gebruiken het hok alleen voor leggen en slapen. Ze sjouwen door weer en wind de hele dag buiten en schuilen onder het hok voor gevaar en regen.

Door de losse zitbodems en mestladen, die ik dubbel heb, is schoonmaken een fluitje van een cent. Ik ben enorm gelukkig met dit hok.

LIBELLEN

De blauwe glazenmakers maken dankbaar gebruik van de punten van de krabbescheer die boven water staan. De monsterachtige insecten klimmen tegen de stengels op en ontdoen zich van hun jasje, hangen geruime tijd te drogen, om tegen de laten middag op de wiek te gaan. Eerst maken ze enige verkenningsrondjes boven- en rond hun geboortevijver om vervolgens weg te trekken. Ik vind het een wonder van de natuur, hoe op een warme zomerdag een prachtige grote libelle uit zo’n lelijke kleine pop sluipt, die twee of drie jaar onder water heeft geleefd. Een wonder hoe zijn lijf en vleugels zitten opgevouwen en zich, na het barsten van zijn korseltje, heel langzaam ontvouwen tot iets van absolute schoonheid.

 

Prostaatontsteking reu

Yoeko raakt op zijn derde antibioticadag levendiger. Hij zou best weer naar het bos willen maar zijn hormonen kunnen nog beter niet geprikkeld worden. Tjonge wat was die hond ziek! Hij mankeert zelden iets, maar àls hij iets heeft is het meteen zwaar menens. Zijn vacht begint nu weer luchtig,  glanzend en veerkrachtig om hem heen te staan, teken dat hij weer in zijn element raakt.

“Als je hem laat castreren ben je van alle ellende af”, zeggen goedbedoelende raadgevers. Maar deze hond ontleent zijn rustige waardigheid aan het rijke bezit van zijn ballen. Hij hoeft nooit te imponeren, domineren, laat staan vechten om zich goed te voelen. Hij benadert andere reuen met een ontwapenende vriendelijkheid. Als hij aanvankelijk door een erg dominant exemplaar wordt weggegromd zal hij niet rusten tot hij hem alsnog een vriendschappelijk neusje heeft kunnen geven. Castreren zou dit vredelievende karakter geheel verstoren en er een angsthaas van maken.

Keerzijde is zijn hitsigheid. Geen geur ontgaat hem. Ook gecastreerde of gesteriliseerde labradors (hebben een speciale geur) zijn onweerstaanbaar en doen hem zijn kop verliezen. Soms rent hij mijlenver achter de muziek aan, maar omdat hij altijd (vroeg of laat) bij me terugkomt ben ik zelden ongerust. Ik waarschuw eigenaars van teven wel eens: Let op uw hondje want mijn hond merkt dat ze loops wordt. Dit wordt me zelden in dank afgenomen want mijn hond moet zich vergissen. Mooi van niet! Ik heb slechts eenmaal een vrouw getroffen die bij een volgende ontmoeting zei: wij hadden nog niets in de gaten maar uw hond had helemaal gelijk!

Het ging de laatste tijd geleidelijk van kwaad tot erger. Ik had het moeten merken. Aanvankelijk heeft Yoeko langdurig prikkelremmende homeopatische druppels gekregen, maar die waren al een hele tijd op. Omdat hij een gehoorzame hond is die altijd terug komt, zag ik er de noodzaak ook niet zo van in. Omdat hij ook een propere hond is die zichzelf goed verzorgt, heb ik nooit vieze druppels op de vloer aangetroffen. Maar wat ik niet wist, maar nu terdege, is dat permanent geprikkelde hormonen een prostaatontsteking kunnen geven. En als deze prostaatontsteking heftig is en naar binnen slaat zodat er pus is de buikholte komt, dit je je hond kan kosten. Dit leerde ik pas van de arts bij de holistische kliniek. Daarom was er geen tijd te verliezen met het toedienen van antibiotica en een tijdelijk chemische castratie. Hij slikt nu ook weer zijn homeopatische druppels.

 

Hondse dagen

Dinsdagmiddag onder handen bij M. Het kwam er in het kort op neer dat mijn vermoeidheid geen wonder was, omdat ik fout op mijn bekken stond. Het had dus weinig te maken met de lange logeerpartij van A. Ze voorspelde me een geradbraakte nacht, maar die bleef uit. Het beurse gevoel in botten en spieren (hoe kom ik verdorie mijn bed uit?) voelde ik pas vanmorgen. Keerzijde is dat ik me veel energieker voel.

Nu de nachten minder koud zijn laat ik het kippenhok ‘s-nachts open. Zo kan ik vroeger naar bed en later opstaan. Dacht je wat. Toen ik woensdagmorgen beneden kwam had Yoeko een plas in de keuken gedaan. Die is gewend om half acht buiten te lopen en niet pas om half negen. Er was trouwens meer met hem aan de hand. Na een uur werd me duidelijk dat hij een zieke indruk maakte. Hij wilde ook niet eten.

Om 11 uur zat ik bij Joost, de DA, die vooralsnog niet veel anders kon ontdekken dan een mogelijk verrekte spier en hem een pijnstiller spoot waarvan hij binnen enkele uren moest opknappen. Zo niet, dan ‘s-middags bellen om een nieuwe afspraak te maken. De hond knapte er nauwelijks van op, en ik piekerde me suf hoe hij een verrekte spier had opgelopen. Hij loopt geen trap, springt niet op banken, vecht niet met andere honden. Vanmorgen zou ik om 11 uur teruggaan naar Joost.

Om half negen dacht ik: de ziekte van lyme die hij ooit had en waarvoor hij een tijd was behandeld zal toch niet weer opspelen? Ik belde de holistische kliniek waar hij indertijd werd behandeld. Ze hebben het daar krankzinnig druk en ik kon er niet zomaar tussen. Allicht. Het enige wat ik wilde was lyme uitsluiten voordat ik terug ging naar Joost. Ik werd na een half uur teruggebeld dat ze een half uurtje hadden om Yoeko op lyme te testen. Dat ik de afspraak met Joost dus beter een dag kon verschuiven.

Ik trof een vrouwelijke arts die 20 jaar reguliere dierenarts was geweest. Ze had Yoeko’s archief bestudeerd en het vage vermoeden gekregen dat er iets mis zou kunnen zijn met zijn prostaat. Ze had opgemerkt dat hij tijden druppeltjes had geslikt om zijn hitsigheid wat te onderdrukken. Klopt! De medicijntjes raakten in 2013 op, en met alles wat ik voor de kiezen kreeg was ik ze helemaal vergeten. Het was precies wat ze dacht: geen lyme, maar een zwaar ontstoken prostaat die regulier met antibiotica behandeld moest worden en wel verdraaide snel. Om precies te zijn: vandaag nog!

Ze dwong me ter plekke Joost te bellen dat Yoeko vanmiddag nog een injectie moest hebben en antibiotica. Ik moest hem vooral veel groeten doen en ze zei dat de hond bij hem in goede handen was, maar dit wist ik al. Om vier uur naar Joost die de hond niet eens meer toucheerde. Als zij dit heeft geconstateerd, dan vertrouw ik hier blindeling op, zei hij.

Alwéér broeds

De locale vereniging waarschuwt voor gelegenheidsinbraken nu iedereen ramen en deuren wijd open heeft. Begin deze week drie inbraken hier in de buurt. Fijn. Elke keer als ik naar de kippen loop moet voorlopig de deur op slot. Wat een gedoe!

MO (Moeder Overste) had het weer op haar heupen en werd voor de tweede maal broeds. Ze was met geen stok uit het legnest te krijgen, zelfs als er geen eieren lagen. Middagje geisoleerd in de kleine ren die ik kan afsluiten. Hiep geen biet. ‘s-Avonds rende ze meteen weer naar het legnest, produceerde een ei, en was er al klokkend en kloekend niet af te branden. Korte metten gemaakt en haar met voer een water in de kattenbench gezet. Mee naar het huis genomen zodat ik haar vanuit de keuken in de gaten kon houden. Lap half erover voor haar gevoel van veiligheid zodat de onderkant kon blijven doortochten.

Ze vond het niet leuk, maar bleef -soms snakkend naar lucht- eten en drinken. Heb haar twee dagen gevangen gehouden in haar benarde behuizing. Vanmorgen mocht ze weer bij de anderen. Tot nu toe lijkt het goed te gaan. Wat heet. Na twee dagen een puntgaaf ei te hebben gelegd, produceerde Katje vanmorgen weer een windei zonder kalkschaal. Kippen, je kunt er beter soep van koken! Maar het houdt me van de straat.

Ondertussen de prachtige Garvo Alfamix vervangen door pure legkorrel, zoals Jan me had aangeraden. Ze snoepten uit de mix alleen de granen en lieten de korrels liggen. Legkorrel van ander merk genomen. Daantje gaf aan dat het goed voer was en de kippen begonnen het te eten. Pikschaal verschaft voor extra kiezel en grit. Maar stress wil ook wat en Katje is de meest sensitieve kip.

B heeft een prachtig nageslacht gekweekt van mijn eitjes. Het worden knappe kipjes. Ze zijn nu ruim 6 weken oud. Je zou toch smelten voor zo’n haantje?

haan

De vijver knort

Alle goede voornemens ten spijt, lijd ik aan tijdsgebrek. De dagen zijn voorbij voordat ze zijn begonnen. Om half acht open ik het kipjeshok, voer ik de kips, loop ik een erfje rond met de hond. Al lopend signaleer is waar de bramen opkomen, de hulsten, de paardebloemen en brandnetels die er liefst zo snel mogelijk uit moeten.
Ik voer de hond en neem een momentje voor mezelf om de dag te beginnen met uitgeperste sinaasappels in plaats van met koffie; ook al om te overdenken en plannen wat er gebeuren moet. Op een flat wonen met huisbewaarder die lastige klusjes doet is ongetwijfeld veel makkelijker.
Het is werken voor twee, want alles wat JW vroeger deed komt erbij. Kapotte lampen, lek kruiwagenwiel, gebroken steel van de hark, winterbanden laten wisselen, belastingen invullen, het kost allemaal tijd, ook al omdat ik hier (nog) niet handig in ben.

Maar de vijver knort met zilveren bruiloftsgeluidjes. De eerste paddensnoeren zijn vanmorgen gelegd. De afgelopen avonden moest ik goed voor mijn voeten schijnen om in het donker geen padden en kikkers te vertrappen die over de bospaden komen aangezet. Kikkerbruiloft komt altijd na die van de padden. Yoeko weet onderhand dat hij ze met rust moet laten.

Daan de haan, vorig jaar nog een bedeesde kraaier, zingt nu uit volle borst. Hij stapt beretrots rond als opperbevelhebber van zijn harem en lijkt het naar zijn zin te hebben. Mijn kips leggen onwaarschijnlijk veel eitjes, gemiddeld raap ik er drie per dag. Vanaf half januari heb ik er 200 binnen. Barbara, de fokster van Yoeko, heeft er woensdag 30 meegenomen voor in de broedmachine. Lijkt veel, maar als 3/4 haantje is (wat maar zo zou kunnen) en een paar eieren niet uitkomen, dan is 30 stuks niet overdreven. Het zal mij benieuwen wat ervan komt. Erven de kuikens het overvloedige leggen van mijn kipjes over?
In ruil voor mijn eitjes bracht zij weer eieren van haar kippen mee. Grote eieren, wel te verstaan van grote kippen. Ben zo aan de 40-grams eitjes van mijn eigen krielen gewend, dat ik die grote een hele hap vind, en de eigen eitjes natuurlijk het lekkerst. De biologische eieren die ik noodgedwongen kocht toen ik voor Barbara ‘spaarde’, hadden kraak noch smaak.

Na alle sloop- en bouwwerkzaamheden bleek het wiel van de oude ijzeren kruiwagen lek. Na lang overwegen vanmorgen een nieuwe kruiwagen besteld van een goede kunststof die dieper is maar veel lichter rijdt. Het lekke wiel ga ik wel vervangen. De oude kruiwagen blijft voor de zware klussen.
Loodgieter gebeld want alle buitenkranen lekken als een gieter en moeten worden vervangen. Bleek in het najaar al. Er is ook altijd wat!