Category Archives: Lijf & Leven

Over lijf en leven

Overstroming

Posted on by

Voor het eerst sinds 1983 (want zo lang werk ik al op een computer) koffie over mijn toetsenbord gemikt. Een volle kop notabene. In de overstroming dreef ook de 32 GB LaCie Key die ik pas had aangeschaft om foto’s te verhuizen. Het toetsenbord was gelukkig los, maar het was wel zo’n moderne van aluminium aan een draadje, met numeriek gedeelte en navigatietoetsen. Ik heb ook een draadloos plankje maar mijn computer is daar eigenlijk te oud voor. Als ik herstart kan de Bluetooth hem niet snel genoeg vinden. Ouderdom komt met gebreken, ook bij computers.

Even verbijsterd toegekeken hoe de koffie zich over mijn bureaublad verspreidde en al het omliggende verzwolg voordat hij in een een straaltje naar de vloer liep. Toen kwam mijn benul weer terug; hoorde ik in mijn geheugen de technische jongens zeggen: grondig met water spoelen tot alle koffie eruit is, uitschudden en laten drogen. Omdat ik niets te verliezen had rende ik met de lekkenden tikplank naar de keuken en spoelde hem onder de kraan. Uitgeschud, afgedroogd en elk kwartier vijf minuten onder een lauwe haarföhn gehouden. Ik geef deze tip maar door want ik tik weer op mijn verzopen plankje. Behalve dan de letter G want die blijft een beetje hangen.

*) Maar besef: Beloften van vandaag geven geen garantie voor de toekomst

En ja, de LaCie Key doet het na uitzuigen met kleenex ook weer. Die dan je beter niet in het water leggen.

Zijn ding doen

Posted on by

De hond die hem tegemoet liep op het smalle pad was groot en keek nors. Hij droeg zijn staart hoog en bleef maar staren. Yoeko schakelde twee tandjes terug maar bleef hem op lichte voeten naderen. Ze passeerden elkaar waarbij Yoeko op het laatst even inhield alsof hij wilde zeggen: Ga maar voor, als jij daar zoveel prijs op stelt. Tinka, aangelijnd ondertussen, gromde even toen de norsneus haar passeerde. De bullebak versnelde zijn gang en sjokte even later achter zijn ook al niet vrolijke baas aan.
Yoeko draaide zich plotseling om en rende hem achterna. Voor mij geen reden hem terug te roepen want ik wéét wat hij van plan is en dat ik dit niet uit zijn kop krijg. Wij bleven natuurlijk wel kijken. Hij huppelde onbevangen naar de bozerik en even later stonden ze snuit aan snuit te kwispelen. Prima begroeting, missie volbracht. Hij kwam met wuivende staart terug en vroeg om een snoepje omdat hij zonder geroepen te zijn was teruggekomen. Oké: vangen dan!
Deze afspraak hebben we nu eenmaal. Hàd ik hem geroepen terwijl hij nog niet klaar was, dan had hij ongehoorzaam moeten zijn. Maar omdat hij altijd terugkomt en daarmee een snoepje verdient, hoef ik hem niet vaak te roepen. Hij is een bijzondere kees, en dat issie!

Sleeves voor iApparaten

Posted on by

Om 06:15 uur nog een laatste bak koffie met Hendrik, en daar ging hij popelend naar Frankrijk. Eerst hond Sascha ophalen in Vianen, dan werkbankplanken kopen bij Ikea in Parijs (veel goedkoper dan hier) en dan in een vaart naar zijn eigen honk met vrouwen, katten, honden en paarden. Sinds zijn huwelijk nooit meer zo lang van huis geweest. Ammie en Isabel komen begin mei logeren. Never a dull moment. Daar niet en hier evenmin.

Want ineens via LinkedIn contact met Bert Alkemade. Veel te weinig gezien de laatste jaren. Hij gaat hier nog wel eens over de tong. Zeggen wij prijzend tegen elkaar: wat heeft Bert hier indertijd (twintig jaar geleden notabene) een goede keuken voor ons uitgezocht. Nog altijd hypermodern en praktisch met kastdeurtjes die je naar boven kunt wegklappen zodat je horeca-achtig met open planken werkt. Krijg je bezoek, dan laat je de flappen voor de rommelige planken zakken. Maar helaas, in architectuur zit danig de klad. Hij maakt nu samen met Jacques Kriek mooie ‘gewone’ ongewone dingen voor huis en tuin.
Het laatste is, schrijft hij zojuist, dat hij prachtige leren sleeves voor iPads, iPhones, iPods en MacBooks ontwerpt en zelf in elkaar stikt die binnenkort in museumwinkels verkocht gaan worden. En zo komen onze draadjes weer samen… Ga dus ff kijken bij de Man Made Shop
En voor de goede orde: wij kennen Bert al heel veel langer dan 20 jaar!

Posted on by

In badjas naar beneden voor nog even samen koffie doen, maar de vogel was al gevlogen. Laatste dag eiken deuren maken bij het gilde, laatste dag om spullen uit het hele land te verzamelen. Alle marktplaatsadvertenties heeft hij gezien.

Morgen in alle vroegte rijdt hij terug na twaalf dagen zonder Ammie en Ies. Hij popelt. Hond Sascha rijdt met hem terug. D en B die volgende week naar Frankrijk gaan, hebben dan geen plaats voor hun hond omdat die de eiken deuren meebrengen die deze week vervaardigd zijn.

Net zoals Yoeko stapel blijft op moeder Doeke en mensenmoeder Barbara, heeft Sascha een innige verknochtheid met moeder Senna gehouden en mensenmoeder Ammie die ze nog regelmatig ziet. Ze vindt het dol om in Frankrijk te logeren. Honden herinneren zich beslist het nest waaruit ze stammen!

Senna was een van die honden die uit Kroatië (of een van die buitenlanden) stamde. Toen ze enkele weken bij Hendrik en Ammie was bleek ze drachtig te zijn. In hun betrekkelijk kleine Utrechtse huis waar ook peuter Isabel rondkroop, hond Gaia en vijf katten woonden werden vier puppen grootgebracht waaronder Sascha.

Goedgekeurd

Posted on by

Begin december adviseerde de dermatologe mijn ogen te laten controleren na de prednison. Omdat ik naar mijn eigen oogarts wilde die mij indertijd (onder volledige narcose) van twee nieuwe prachtlenzen had voorzien, belde ik zijn poli. Helaas was ik kortgeleden naar het archief verhuisd, zei de secretaresse, zodat voor mij een wachttijd van vier maanden gold. Niettemin sprak ik af.

De dermatologe was niet blij en stuurde me naar een oogarts waar ik binnen 10 dagen terecht kon. Zij constateerde een teruglopend linkeroog dat over twee maanden opnieuw moest worden gezien. Mooi, zei ik, dan ga ik over drie maanden op controle bij mijn eigen oogarts met wie ik al heb afgesproken.

Een genoegen, deze man! Amper zeven minuten binnen en toch de indruk krijgen dat hij alle tijd voor je heeft. Hij luistert en heeft aan een half woord genoeg. Hij maakt in vier minuten duidelijk waar een ander een kwartier voor nodig heeft. Mijn lenzen ziten perfect in mijn hoofd en hoeven nooit meer te worden gecontroleerd. Vochtdruppeltjes, mocht dit prettig voelen, maar de lenzen gaan tot het eind van mijn leven zonder slijtage mee.

Maar mocht ik hem ooit nodig hebben, dan bleef ik altijd welkom! Vooral deze laatste zin maakt dat ik best vier maanden op deze man wil wachten.