Slangenkuil en Schoonheid

Zonet in de herhaling van Matthijs de slangenman met zijn varaan gezien. De varaan Johan waarmee Eva sinds kort in haar armen loopt, misschien wel te badde gaat. Zeg nou zelf, aan Bram viel ook weinig meer te verdienen en slangen had ze nog niet.
Wat een flauwekul zeg. Dit noemen ze nieuws. We kunnen niet verder meer leven zonder dit alles te weten?

Dan boeit mij Fernando Lameirinhas meer die gedichten van Pessoa op zijn repertoire heeft gezet. Samen met trompettist Eric Vloeimans, fadozangeres Mafalda Arnauth, tangopianist Juan Pablo Dobal en jazzdrummer Michael Vatcher maakt hij er prachtige muziek van, levend en gepassioneerd. Na hun tour schijnt er een cd te verschijnen.

============================
============================

Vooruit, omdat het zondagavond is, nog iets moois. Dateert al uit 2006. Abed Azrie – Suerte Live in Berlin 2006

Afgeleid

Beetje afgeleid ben ik door het nieuwe weblog voor onze zaterdagse meidenwandelclub, oneerbiedig gezegd. Langzamerhand beschikken we over een schat aan ervaring waarmee we anderen blij kunnen maken. Plus dat ik talloze foto’s – die in de loop van ruim vier jaar zijn gemaakt – moet verkleinen. Dat is nog het meest tijdrovende werk maar ik ben bijna klaar. En ja ik weet het, kom me niet aan met de opvallende gelijkenis tussen hier en gunder. Het moest vooral snel. Ooit zal ik mij op veranderingen storten, maar de komende weken heb ik geen tijd.

Van ontwerp naar druk

From Design into Print Preparing Graphics and Text for Professional Printing, is vandaag aangekomen. Had het gekocht bij Amazon. Bleek inclusief verzenden goedkoper dan dat ik het in Holland had besteld. Het is een week onderweg geweest. Valt dus niet tegen.

Onmisbare bron van informatie voor ieder die met ‘drukwerk’ te maken heeft (printwerk trouwens ook). Onderwerpen als duotone, spotcolors, separations – om er een paar te noemen – worden kort en bondig behandeld, evenals die oerbelangrijke resolutie onder diverse omstandigheden.

De meeste boeken lijden er aan dat ze teveel ouwehoeren, terwijl je aan een half woord genoeg hebt. Je kent de klok maar wilt meer van de klepel weten, zal ik maar zeggen.

Uitgever: Peachpit Press. Auteur: Sandee Cohen

Bultrug

Waar is de spreekwoordelijke Hollandse nuchterheid gebleven? Ganse land in krokodillentranen wegens drooggespoelde Bultrug. Ik weiger hem trouwens Johannes te noemen. Welke Johannes? Johannes de Doper of Johannes van Dam? Volkshysterie ten top.

Gisteravond waagde ik op Twitter enig tegengas te geven. Hate mail in mijn brievenbusje. Hoe wreed ik wel was, en hoe achtelijk om te stellen dat een gestrande bultrug al ziek of zwak kan zijn geweest. En dat een gestrande bultrug die al zoveel uren, geplet onder zijn eigen gewicht, in het zand lag weggezakt, nooit meer vrolijk zwemmend het ruime sop zou kiezen. Ook nog gehavend door de mislukte reddingsoperaties en afgedwaald van zijn vertrouwde leefgroep.

Tieme riep om een platform. Liet zich impulsief doch ondoordacht naar de bultrug varen om het dier persoonlijk in ogenschouw te nemen. Stoere symboolpolitiek. Ze heeft de stervende kolos nooit bereikt want het was te gevaarlijk. Ik zag het helemaal voor me: bultrug met roos in zijn spuitgat op Tiemes getimmerde platform. Dierenactivisten eisen nu stille tocht. Ze lijken zo zacht he, die tot tranen geroerde dierenvrienden, maar er zitten er tussen die je als mens maar beter kunt mijden.

De enige die bewonderenswaardig nuchter en stevig met twee pootjes op de grond bleef was de burgemeester van Texel. Deze standvastige dame verdient een platform en een roos achter haar oor.

Das Leben der Anderen

Vanmiddag “Das Leben der Anderen” uit 2007 in de speler gezet. Ook al zo’n rolprent die ik ongezien voor slechtere tijden had bewaard. Ingetogen film naar een strak script vertolkt door sterke spelers. Nee, ik ben niet beklagenswaardig. Tijdschrift ligt op de drukpers, advertentie op tijd ingezonden, ik neem rust om bij te trekken en film blijkt geen onprettig middel.

Tuurlijk is het verbeelding (als jullie dit denken) fantasie, placebo, bedotterij of hoe je het wil noemen, maar Mar heeft me een zetje tegen de jeuk gegeven en dit lijkt te helpen. Zoals voorspeld kleuren de verdwenen vlekken langzaam weer rood, maar voorlopig blijkt een Aloe Vera gel (100%) van Ransom effectief. Of eigen spuug! Pure zelfgeproduceerde enzymen. Herinner je als kind je muggenbulten!

En nee, het is geen Yoeko of de uit zijn wol gemaakte kledingstukken. Heb hem gisteravond geborsteld en voelde geen spoor van irritatie. Maar toen I. vanmorgen de stof van de kast in de kamer wapperde, begon mijn neus te lopen. En neen, ik ben (de hemel zij dank) niet overgevoelig voor huisstof. Het is veel specifieker: De geest van De Booph waart nog rond.