Terug naar Log

07-09-2001: "Verhevenheid"

'Trek het truitje ook maar uit, mevrouw', zegt een pinnige dame.
'Eh... voor het scannen van een knieholte?'
'Trui uit, mevouw'. Ik doe braaf mijn polo uit.
Vluchtige blik op papier. 'Pardon mevrouw, trek uw trui maar weer aan'.
Wat een muts zeg. Ik ben op dit uur de enige patient. Ze mag wel eens leren lezen!

Dokter stelt zich voor. Onverstaanbaar natuurlijk. Kan me niet schelen want als ik echt iets mankeer vlucht ik naar mijn eigen ziekenhuis. Hier wordt alleen een scan gemaakt.
'Waarom heeft u maanden met een gezwollen been rondgelopen?'
'Omdat ik er niet zo op heb gelet en geen last van had. Pas met die warmte in korte broek viel het weer op.'
'Wanneer is het begonnen'
'Begin april, na aankomst in India. Maar ja, dan denk je dat het de warmte is en dat het wel over zal gaan'.
'Wat zoekt u (tussen regels door hoorbaar: op uw leeftijd) dan ook in India?'
'Nou zeg!'

Hij begint bij de liezen maar daar zal hij niets vinden want ik heb een dik onderbeen. Met de rechter knieholte is ook niks mis want die resulteert in een slanke enkel. Eindelijk is links aan de beurt zoals aangevraagd. Hij kan een dikke nota schrijven. Aan zijn manier van scannen voel ik dat hij beet heeft. De scanner komt steeds op bepaalde plekken terug.
'Iets gevonden?', vraag ik want het is toch spannend of hij een verstoppend stolsel ontdekt dat straks naar mijn kop, hart of longen kan schieten.
Geen antwoord. Hij vraagt alleen wat ik met de huisarts heb afgesproken.
Niets natuurlijk, eerst moest dit onderzoek gebeuren.
'Dan moet u opnieuw een afspraak met uw huisarts maken.'
'Ja, dat begrijp ik ook'.
Hij loopt weg.

Vraag ik de assistente dus: 'Wat is de uitslag van de scan?'
'Die zult u horen van uw huisarts, mevrouw. Dokter schrijft een briefje.'
Hij zit drie meter verder het briefje te schrijven.
'En, mag ik weten wat daarin staat? Het is per slot mijn been.'
'Het is uw been mevrouw, maar het is nu bij ons in behandeling. Dokter schrijft een briefje dat u dadelijk meekrijgt.'
'Hij hoeft de envelop niet dicht te plakken want ik wil lezen wat hij heeft geschreven. Ik maak hem dus open.'
'U zult toch niet begrijpen wat er staat.'
'Mevrouwtje, - al mijn venijn ligt in dat 'tje' - mijn knie is wel ziek maar mijn hersens mankeren nog niks'.

Tien minuten later komt de niet gesloten envelop. Er staan twee regels in waarvan ik de onderste niet kan ontcijferen. Daar hadden ze een hoop tijd voor nodig. Schrijven kunnen ze ook al niet. De bovenste zin luidt: 'Géén (met klemtonen) DVT'.
Ik op een holletje terug naar huis, naar internet, naar Google Search om DVT te zoeken en dan met name Economy Class Syndrome. Dit niet te hebben lucht erg op, ondanks dat in die tweede regel zal staan wat ik dan wel mankeer.

Wat een arrogante oendroppen zeg, daar bij dat scanapparaat in de provincie. Tjonge jonge welk een verhevenheid boven het plebs.

 

Reacties: (1)


tsssss, een echte ´arts zonder grenzen´ lijkt het wel
beterschap ermee!
Smoontje, 09-07-2001 17:28

 

 

 

Site Meter