Terug naar Log

08-12-2001: "Josefine"

Hus week niet van het roer en ik deed alles op het dek. Ik had nooit gezeild en heb het ook nooit willen leren. Alleen als we op de motor gingen nam ik het roer wel eens over. Maar dat dek met z'n chaos aan zeilen, vallen, stagen, kluiver en anker vond ik fascinerend. Ik hees, streek en reefde. Zelden raakte iets in de knoop. Hus verzorgde roer, schroef en motor en ik deed alles wat lijntje was.

Al snel leerde ik splitsen en takelen. Heerlijk werk, want op de lange tochten waarvan zeilers genieten hoefde ik mij niet te vervelen. Ik had mijn schoenendoos met eindjes, een priem en het prachtigste boek dat een schipperse zich kan wensen. Het woog twee kilo en bevatte 600 pagina's met de meest fantastische knopen: The Ashley book of knots door Clifford W. Ashley, in 1972 uitgegeven bij Faber and Faber in Londen (ISBN 0 571 00073 8) maar al daterend uit 1944. Was het nuttige splits- en takelwerk klaar, dan ging ik knopen of sluitingen maken, bijvoorbeeld op basis van de Josefine (zie 1 en 2).

Ieder zo koning op eigen terrein vormden we een perfect schipperspaar. Terwijl om ons heen de vrouwen door hun nerveuze mannen werden uitscholden of panisch met pikhaken werd gewerkt navigeerden wij zonder een woord te zeggen want een klein handgebaar voor 'gas terug' of ' lukt niet' waren voldoende. Om het minste konden we kibbelen, maar als er afgemeerd moest worden stalen we dikwijls de show door als een veertje aan te komen glijden en het schip precies aan de steiger te leggen waar het moest komen.

Maar na de pret volgde steeds weer de winter waarin de boot onttakeld moest worden. Mast, roer en zwaarden op het dak van de auto mee naar huis en in de kamer gestald. Ze moesten zesmaal geschuurd en gelakt en hus was hierin wanhopig precies. We hadden nog geen schuur en een jachthaven was duur. Zeilen, stagen, vallen, zwemvesten, matrassen, kussens en kratten vol blokken en harpen kwamen met volgende ritten mee. Hoe wij een volgend voorjaar het raderwerk weer lopend kregen zal altijd een raadsel blijven.

Maar beerenburg en schelvispekel hebben nooit meer gesmaakt zoals toen.

 

 

 

 

Site Meter