Terug naar Log

10-11-2001: "Status quo"

De tuin ziet eruit als een composthoop. Afgevallen blad blijft liggen om de schrale bodem te voeden. De hosta's hebben tabaksbladeren gekregen en het wilde stuk met de varens is in korte tijd bijna chocoladebruin geworden. De dennen ruien als nooit tevoren en hebben aarde en water gestoffeerd met een cocoskleurig tapijt. Ik doe mijn best het water schoon te houden omdat naalden zuur zijn, maar er is haast geen beginnen aan. Ik kan me geen jaar herinneren waarin de naaldval zo heftig was. Ook waterlelies die nog altijd bloeien zitten ermee vol en zien er onsmakelijk uit.

Van het viertal duiven is er nog maar eentje over. Waar zijn de anderen gebleven? Of zijn de jongen weggetrokken en is de weduwnaar weer op zijn eigen stek terug? Eekhoorns hebben we de hele zomer weinig gezien, maar nu de noten rijpen houden ze de bomen in de gaten. Ik spreek wel over 'ze', maar ook hiervan zie ik er maar één.

Proppen alg uit de vijver gevist die ik eerst op de rand had gelegd om het levende eruit te laten kruipen. Als een grote redder krioelend spul terug in het water gezet waarbij ik verschillende salamanders als het ware even op de hand woog om ze te kunnen bekijken. Die tekkelpootjes van ze vind ik nogal aandoenlijk. Ze maken het uitstekend en groeien goed.

De druiven zijn op. We hebben één trosje kunnen bemachtigen. Veel vel en pit, weinig inhoud, maar de vogels waren er stapel op en wij op hun gekissebis. De prachtige hulst die al vol dikke bessen stond is nagenoeg leeg terwijl de winter nog beginnen moet.

Binnen is de situatie onveranderd. Nog altijd kamperend terwijl er niemand meer is komen opdagen. Soms raken we in de verleiding de meubels terug te zetten en gordijnen op te hangen, wetend dat zodra de schilders komen de boel weer versleept moet worden. Ziel in lijdzaamheid bezitten, maar zelfs aan geduld komt ooit een einde.

 

 

 

 

Site Meter