Terug naar Log

10-15-2001: "Handenbinder"

Terwijl ik er toch een meester in ben om m'n bed uit te vliegen, de kat z'n injectie en hap te geven, m'n bed weer in te duiken en ogenblikkelijk verder te slapen, wilde het vannacht niet lukken. Verstopte neus, tong van beton en keel in lichterlaaie. Bed uit en weer in. Radio aan en uit. Voor lezen te suf en voor surfen te gammel.

Om half vijf vielen m'n ogen dicht maar om acht uur sprak het mobieltje - uitstekende wekker - dat het weer priktijd was. Voor Graaf Floris is dit het sein om mij bij bewustzijn te krijgen want anders slaap ik er doorheen. Hij doet dit met alles wat hij in zich heeft. Al eens snorharen over je wangen gevoeld of een raspende tong over je oogleden, toppunt van vertrouwelijkheid? Je onbedekte schouder al eens laten kneden of hem in je oren horen spinnen? Reken dat je vloekend recht overeind schiet al ben je zo brak als een konijn. Kat wint.

Kat wint altijd en accepteert spinnend en verwachtingsvol de litanie aan scheldwoorden eindigend met een aai omdat hij het ook niet kan helpen. Struikelend het bed uit omdat hij met z'n kopjesgeverij mij het lopen schier onmogelijk maakt. Sodemieter nou eens op zeg, mag ik wel eerst een plas doen? Eigenlijk niet. Het is dan ook geen genoegen want hij blijft met zijn kop - aangedreven door zes kilo lijf - tegen mijn schenen bonken omdat het zijn tijd is en niet de mijne.

Dan komt het moment - spuit en bakje zijn gevuld - dat mijn tijger die zich door geen dierenarts laat temmen, spontaan de plek aanbiedt waarin ik mag prikken. Of zijn nek, of liggend op zijn zijde, een van zijn dijen. Dan vallen alle ergernissen weg van de eeuwigdurende belasting. Als hij later op de morgen na zijn insulineslaapje als een jonge knul met Pluis ravot, de vensterbank inspringt om een zonnetje te pakken, luidruchtig de vogels najoelt, de honden een vriendschappelijk neusje geeft, dan ben ik met de situatie verzoend.

 

 

 

 

Site Meter