Terug naar Log

11-25-2001: "Dat was het dan weer"

Takketante niet meer te vinden. Op haar plek stond een firma die keek of mijn bovenkamer niet op orde was. Ik liep naar zijn buurman en vroeg of er gisteren soms iemand anders had gestaan. Inderdaad. Aha, dacht ik. Als drie kornuiten stands huren in drie verschillende hallen, dan kunnen ze elke dag ergens anders hun vuile handeltjes drijven.

Het was drie uur en stikbenauwd druk. De echte maniakken kwamen met scheepsladingen binnen want het uur van de prijsdump brak aan. Standhouders laten hun winst liever schieten dan dat ze de zooi weer terug moeten slepen. Mijn idee, als je de troep zo zag. Het is nu eenmaal een hype, die hele HCC, maar wel een leuke.

Allemachtig in hal 11, wat een drukte en een klereherrie. Ik was weer vergeten hoe het klonk met tombola's, loterijen, demonstraties, muziekinstallaties en megafoons door elkaar. Vier uur geworden ondertussen. Duivelsuur noemden we dit want ongeveer een uur voor sluiting wordt het link. Dan worden vermoeide standhouders wiens aandacht is verslapt door kwaadwillenden in de gaten houden.

Ondanks m'n driedaagse training van racen door de jaarbeurshallen heb ik takketante niet meer kunnen vinden. Ze kan me trouwens verder de boom in. Van die doos foute cd-etiketten ga ik maar kerstkransjes printen. Met m'n voeten in allerlei knopen nog net naar de trein kunnen strompelen waar ik mij op een bank neer kon vlijen. Hoe ik ben thuisgekomen heb ik vergeten.

Verder een voldaan gevoel. Mijn lief bezit nu een magistrale harddisk in luxeformaat die ik er morgen ga inzetten en ik kocht vanmiddag als troost het allermooiste, liefste, kleinste, meest onzinnige, optische Logitech reismuisje, in een zeer chique onzinnig zwartlederen etuitje. Maar nu kan ik even geen pap meer zeggen.

 

 

 

 

Site Meter