Terug naar Log

01-22-2002: "Veel gejankt"

Meer gejankt dan ik van plan was. Eerst toen we onze bloemen brachten naar de kleine kloosterkapel. De kist stond gewoon op de grond. Hij lag daar behaaglijk in zijn benedictijner cape met de grote capuchon en iedereen liep er ongedwongen in en uit. Hij was nog maar een streepje. Alleen zijn geweldige handen en voeten verrieden zijn vroegere kracht.

Tranen in de kerk. Je hoorde de stoet al van verre zingend komen. Toen de kist op zes schouders werd binnengedragen zat er nog steeds geen deksel op. Ook hier werd hij op de grond gezet. Broeder M. legde er onze bloemen voor. Jan lag er vredig ontslapen bij. Toen na de mis de wijwaterkwast tevoorschijn kwam dacht ik benauwd niet spetten op zijn gezicht maar ze waren bedreven met de kwast.

Toen het kleine kerkhof waar hij weer op zes schouders en zonder deksel werd heengedragen. De wind was gaan liggen en het was droog. De kist werd voor het gat gezet en nu werd er de deksel opgeschroefd. Broeder M. wierp een laatste blik en ik zag zijn schouders schokken. Toen moest ik ook weer janken want hoeveel jaar lief en leed hadden die twee op de potterij samen gedeeld?

De kist werd in singels gehangen en neergelaten. Aanwezigen gooiden schepjes zand ten afscheid. Broeder M. had onze bloemen langs de rand van de kuil geschikt en dat stond tenminste fleurig. Later bekende hij pas dat bloemen op de abdij niet gebruikelijk waren, maar dat hij er erg van had genoten. We moesten er om lachen en huilen tegelijk.

 

Reacties: (2)


Het kon me zelfs niet schelen wie het zagen. Het was prima zo.
elisa, 23-01-2002 22:52

Ondanks de trieste aanleiding een mooi verhaal, Elisa. En janken kan heel mooi zijn als het op de juiste momenten gebeurt.Sterkte, hoor!
els p., 23-01-2002 22:27 http://elswhere

 

 

 

Site Meter