Terug naar Log

03-24-2002: "Frontverbreding"

Gisteravond was een makkie, toen hij nog timide op de keukenvloer lag te roezen met z'n grote nonnenkap. De maat is ook wat ruim bemeten dacht ik vol medelijden. Tot hij zojuist in één lebber zijn bak wist te legen. Omdat de tekkel ontbijt kreeg krijgt hij smorgens ook een handje brokjes.

Uitlaten werd pijnlijk. Hij is gewend vrij rond te struinen en ver van de paden zijn behoefte te doen, maar nu moet hij aangelijnd want mag niet racen. Eer hij de deuren door was had hij al klappen opgelopen. Buiten moest hij met schade en schande leren geen spoor meer te volgen. Eerst schepte hij zijn nonnenkap vol zand, en, als hij langs de struiken snufte, vol takken.

Hij bleef telkens na onverhoeds geleden ongemak met één opgetrokken poot protesterend staan. Op mijn 'volg' zette hij zich gehoorzaam in beweging om mij een reuze optater te verkopen met zijn schemerlamp. Vergis je niet, ondanks kniehoog is hij een stier van een hond. Een stoomwals die alles op volle kracht doet. Enthousiast, overtuigd en dominant als hij maar even kan.

Niet boos worden, niet uitlachen. We proberen dapper verder. Bij het brede pad krijg ik medelijden en ontkoppel ik hem even. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Hij schiet er op zijn gehechte poot als een speer vantussen als hij op straat man-met-hond ontwaart die de staart niet voor hem wil buigen. Hij komt gehoorzaam terug op mijn roep en daar sjokken we weer butsend en botsend de paden terug. Hij heeft nog geen plas gedaan.

De tekkel had gewoonlijk een à twee dagen nodig om aan zijn lampenkap te wennen en passeerde daarna feilloos elk obstakel. Beer is plomper maar niet minder slim. Kijk, daar komt-ie de computerkamer binnen, bots bots voorzichtig, om een verdiende aai te halen. Nu moet hij keren. Hij steekt als een vrachtwagen een paar maal voor en achteruit, zet tevreden vaart naar de deur om daar — baff!! — zijn front te onderschatten.

 

 

 

 

Site Meter