05-19-2002: Onthaasten

koetsier (35k image)

Een dag met paard en wagen op stap is moeilijk te beschrijven. De dag verglijdt in het tempo van de paarden die om de zoveel tijd hun rust nodig hebben. Wij hadden een hoog opgebouwde koets voor twaalf personen vanwaar we prachtig uitzicht hadden, al moesten we op smalle paden oppassen geen takken in ons gezicht te krijgen.

tweepaardjes (27k image)

Zo stopten we een half uurtje bij de veeartsenij waar ze lustrum vierden en wij een showrondje reden met aansluitend pauze, en op het Broederplein in Zeist waar we maar net met z'n allen pasten. Het was een prachtig antieke omgeving waarbij de koetsjes en klederdrachten wonderwel pasten. Nog mooier was het geweest als er geen auto's hadden gestaan. We mochten plassen in het magistrale gebouw van Monumentenzorg, ook vanbinnen nog geheel in stijl. Het personeel was verdrietig omdat de dienst gaat verhuizen naar een modern complex.

Over plassen gesproken: nooit geweten dat een paard niet lopend wil of kan pissen. Het gaat er echt voor staan. Gaf menigmaal aanleiding tot hilariteit als de hele stoet weer werd opgehouden. Drollen kunnen ze dravend als de beste. Koetsiers van lage koetsen dragen niet voor niets een voorschoot.

Sensationeel was een tocht over het landgoed Vollenhove dat niet voor publiek geopend is. Er worden wel eens feesten gegeven, maar verder is er voor publiek geen vrije doorgang. De organisator van de toer had er echter aangebeld met het verzoek of de koetsen over de paden van het landgoed mochten rijden. Hij gaf de verzekering dat niemand achteraf zou merken dat er paarden waren geweest.

Vollenhove was ongerept en prachtig, geurend naar honing en zoete vlier, met eeuwenoude beukenlanen, korenvelden, wilgenbossen, bloeiende rhodo's, water en weilanden vol schapen. Kortom natuur tot aan de einder. Na deze rondrit passeerden we onder luid gejuich een groep feesgangers die een partij in het koetshuis had en tot slot het grote witte huis waar de hele familie, tot en met de oude mevrouw in invalidewagen, op het bordes stond om ons te schouwen. Erg grappig omdat het 'net echt' was. Er werd een grote bos bloemen namens het paardenspul overhandigd en iemand heeft na onze doortocht alle drollen bij elkaar geveegd.

Toen werd alle verkeer op de Utrechtseweg stopgezet zodat we konden oversteken. Duurde geruime tijd voordat de laatste de overkant had bereikt. En ondertussen stond mijn agent + paard maar voor die auto's te hupsen omdat het paard geen zin had om stil te blijven staan. Overigens zag het overhemd van déze agent er 's avonds door liefdevol knuffelen van zijn paard het goorste uit van allemaal.

Een dag onthaasten, het was heerlijk. De wereld langs je heen laten gaan en van rustige afstand bezien. 's Middags van natuur genieten en 's avonds alle tijd en ruimte hebben om de prachtige gevels in Utrechts binnenstad te bekijken, mèt hun verlichte interieurs omdat we over het matglas heenkeken. Komt nooit voor als je fietst of automobielt en van de sokken wordt gereden.

 

Reacties: (3)


wat een mooooooie foto's !
en leuke verhalen...

het verhaal over het slobberende politiepaard uit voorbijkomende maakt-niet-uit-wat-er-in-zit bekertjes vind ik prAchtig :-)
zoals altijd, weer moooooi ge/beschreven !!
heleen, 21-05-2002 22:13

Zo zie je maar, paarden gunnen we wel de door onszelf ontzegde rust. Voorbeeld! Stokpaardje?
Gonnie, 21-05-2002 22:00 http://Tsjonge.weblogs.com

Zo zie je maar, paarden gunnen we wel de door onszelf ontzegde rust. Voorbeeld! Stokpaardje?
Gonnie, 21-05-2002 21:58 http://Tsjonge.weblogs.com

Reageren?


Naam

e-Mail (optional)

Site (optional)

Zeg het maar

 

 

 

Site Meter