logo

juli 2001
Z M D W D V Z
    
waterlelie

Egodump

Logtitels
Zoeken
Antecedenten
India Site
India foto's

Voor geest en gemoed

Bieslog Caroline Cockie Cornille Ecritures Elrado Hinke Kunstlog Leeskamer l-rs Ludo Linda Mariska Merel Orfelio Prolific Puck Ramon Reutellog Snotverjeppie Tonie Tsja Tsjonge VdB1 VdB2 Vdhagen Zidouta Zlavanaph

Volledige lijsten

Tonie-weblogs  Weblogger Wie logt?

« ? NL(ogs)Women # »

Oude misdruk elders

2000: september
2000: oktober
2000: november
2000: december

2001: januari
2001: februari
2001: maart
2001: (april)
2001: mei
button Ludo  button Noah  Site Meter   TopStat

Misdrukjes in archief

2001 september
2001 augustus
2001 juli
2001 juni

me
logo

Misdruk juli 2001

 

 

Archief Index Log

 

31 juli, 2001

Wassen

Nog ╚╚ntje dan voor het slapengaan. Dit is een weggooiertje want hij is niet scherp genoeg voor het album. Ik moet telkens weer lachen als ik hem zie. Ik heb in real kunnen zien hoeveel moeite hij had om zijn billen te wassen met dat strakke broekje aan.

Al dat gepoedel heeft plaats in de Ganges. Een paar meter verderop worden lijken verbrand en de al dan niet veraste resten in de rivier gekieperd. Ze drinken het water als godendrank, en zo niet dan poetsen ze er hun tanden mee. Wat Mekka is voor de Islamieten, is Varanasi voor de Hindoes.

wassen (14k image)

no 160, 23:27 uur, daglink

 

Bij zonsopgang

Het is ┌f loggen ┌f India foto's bewerken. Een dag heeft te weinig uren voor beide. Ik heb in totaal 1200 plaatjes uit te zoeken want digi kost immers niets? Alleen al het selecteren is een uitputtingsslag.
En nu ik lekker in de mood ben, vooruit, speciaal voor de dames een fijn plaatje. Hunker naar meer? Dan zal je zelf naar Varanasi moeten om daar bij zonsopgang je eigen kadetten uit te zoeken.

bloot (14k image)

no 159, 23:17 uur, daglink

 

Syndicate your weblog

Op vodb.com een link gevonden "How to syndicate your weblog with Greymatter & Javascript". De handleiding is erg duidelijk, maar kan iemand deze dummie uitleggen wat precies inhoudt? Ergens mee verbinden ja, maar waarmee?

no 158, 17:52 uur, daglink

 

Klopt de combinatie?

Ik had namelijk op Zodiac Compatibility het volgende gevonden:
CAPRICORN & GEMINI

Gemini needs stability and Capricorn needs to lighten up. Each can make up for the deficiency in the other. But in his organized world, the Capricorn will find the Geminians disordered life irritable.

Ik dacht ook al. Maar dan hoor ik het ook nog eens van een ander.

no 157, 03:16 uur, daglink

 

Mijn worm heet kat

Had ik een mooi berichtje klaarstaan over astrologie, komt de kat de polka dansen op mijn toetsen. Horlepiept hij precies de juiste code om mijn letters voorgoed te laten verdwijnen. Op dit uur had ik niet gesaved, want ik ga van het principe uit dat er 'snachts niets kan gebeuren.

no 155, 03:09 uur, daglink

 

Spontaan teruggeworpen

Vlug nog even de maand volschrijven voordat we met z'n allen het net niet meer opkunnen. De rode worm zal vandaag in alle hevigheid toeslaan, zegt men, en heel internet vertragen zo niet verlammen. Worden we even spontaan teruggeworpen op een boekje lezen en televisie kijken in plaats van de neus in het web te steken.

no 154, 03:02 uur, daglink

 

30 juli, 2001

Verfrist

Zelfs het sproeien van de hosta's levert inspiratie voor een foto.

druppelskl (5k image)

Als je hem groter wilt zien klik je op de link druppels.
Moet ik ook nog bekennen dat ik beide foto's door het raam heb genomen omdat ik anders zo nat werd.

De iele stengels van de campanula waarin de kleine muisjes zo lekker kunnen schommelen, laten zich niet teneerdrukken door de stralen

sproeierkl (4k image)

In het groot te zien door klikken op sproeier

Hoe je door op de kleine foto te klikken de grote kunt zien moet ik nog bestuderen, maar daar heb ik nu even geen tijd voor.

no 153, 22:43 uur, daglink

 

India foto's

Dani╬lle van Ecritures is een lieffie want met een paar andere volharders blijft ze maar vragen naar mijn Idiase fotos. Yep, en daar ben ik nog steeds met een boogje omheen gelopen. Tijdgebrek is natuurlijk een smoes want als ik gewild had dan had ik er tijd voor gemaakt. Er spelen andere dingen.

De eerste weken had ik behoorlijk last van heimwee telkens als ik die foto's weer zag. Daarna volgde een periode dat ik de kiekjes wanhopig beroerd vond. In mijn gekleurde herinnering waren de beelden veel sprankelender dan die ik op het scherm tevoorschijn kon halen. Pas nu ik weer afstand heb genomen kan ik ze nuchter bekijken.

Tijd speelt in zoverre een rol omdat ik elke plaat bewerk. De originelen zijn gemiddeld 1.2 MB groot en ik breng ze terug tot maximaal 80 K, wat ik wel het uiterste vind. Aanklikken, en pats hij moet er staan. Foto's kijken (laten kijken) die meer dan schermgroot zijn en niet gejeepegd, is een grove aanslag op iemands geduld.

Zodoende duurt het. Maar ik ben eraan begonnen.

no 151, 16:16 uur, daglink

 

Vlooiendans

Het is weer vlooientijd en ik hoor menigeen zuchten en steunen. Gif spuiten ben ik ook niet dol op. Banden of lijfspray voor honden en katten kan als je geen beesten hebt die elkaar wassen. Nou, dat doen ze hier toevallig wel.

Stofzuigen helpt, en dan niet de plekken die worden belopen, maar juist de hoeken waar niemand komt. Hier worden de eieren gelegd en liggen de monstertjes te wachten tot ze kunnen toeslaan. Aangezien er gewoonlijk meer plek is waar w╦l wordt gelopen dan niet, ben je vrij snel klaar als je de belopen plekken overslaat. Wie niet sterk is moet slim zijn.

Een vriendin had een keer de volgende tip: zet een kom water met afwasmiddel in de kamer op de grond met een waxinelichtje of kaars erin. De zeep breekt de oppervlaktespanning van het water. Zodra de kamer donker en verlaten is steek je het kaarsje aan. De vlooien zullen naar het licht toespringen en hetzij verbranden, hetzij in het sop verzuipen.

Vannacht de proef op de som genomen en vier vlooien gevangen. Het huis ziet er nogal stoffig en zanderig uit door het van buiten-naar-binnen geloop, maar in de verborgen hoeken blijkt het proper.

no 150, 16:03 uur, daglink

 

Prima koeling

Mij kan het niet warm genoeg zijn, maar er zijn mensen die zich bepaald onprettig voelen bij grote hitte. Wat erg goed helpt is het koelen van de halsslagaders. Heeft eenzelfde effect als polsen onder koud water houden.

Scheur een reep van een oude badhanddoek en maak hem nat. Draag hem als sjaal om je hals. Je kunt natuurlijk ook een zakdoek nemen, maar het prettige van een langer sjaaltje is dat je ook je handen eens even kunt verfrissen.

Geleerd op Sulawesi en vaak dankbaar gebruikt in de tropen.

no 149, 02:48 uur, daglink

 

29 juli, 2001

Hapklaar

Bramenboog, professioneel verankerd, staat er fraai en klaar bij. Alleen ziet de begroeiing er nog dwaas uit want de takken zijn volgroeid, dus stug en breekbaar nu. Volgend seizoen gaan de jonge ranken er meteen overheen.

Heerlijk dat de vruchten nu eindelijk eens op onze hoogte hangen. Als je onder de boog doorloopt dan vallen de bramen zo in je mond. Arme Beer! Hij hapte altijd de rijpe vruchten van de takken want hij kan harder lopen dan wij.

no 148, 21:43 uur, daglink

 

Ook aardige dingen

Het lijk is geborgen en ook de tweede krat met gaatjes is verwijderd. De planten vonden het jammer maar dieren staan hoger op mijn ladder. Van resten flagstones omheiningen gebouwd, daar het substraat ingegoten en de goed groeiende planten opnieuw gepoot. Het kostte een hoop jonge wortels, jammer.

Ook aardige dingen te melden. Er dreven massa's dode insecten op het water. Vergiftigd?, vroeg ik mij af maar ik zou niet weten waardoor. Toen ik ze beter bekeek bleken de kervers slechts vliesjes te zijn. Aha, de prille waterjuffers zijn uit hun monsterlijke imago gekropen en op hun vliesvleugeltjes gegaan.

Kan er weer kikkerdril in de tobbe zitten of is dit gezichtsbedrog? De bruine kikkers scharrelen er verdacht vaak rond. Ik heb geen idee of ze alleen maar baden of ook nog een robbertje sex doen.

De bloem van de kleine waterlelie staat nu helemaal open en zijn grote broer, vorig jaar al geplant, heeft ons getracteerd op de zevende bloem van deze zomer. Ik kan niet laten er foto's van te nemen. Het zijn niet zozeer de bloemen die mij fascineren, maar die verbazend mooie lichtval en de eeuwige strijd met de spiegeling van het water.

no 147, 16:57 uur, daglink

 

Excuus

Naast de tuinkabouter was de rozenboog in mijn ogen altijd het summum van wansmaak. Alweer moet ik blozend bekennen dat ik er ook een krijg. Wat heet, hij is in de maak want hus is preciesjes en het ding moet volgens zijn superconstructie de grond nog in. Kan even duren.

Ik heb vaak in tuincentra staan grinniken om de discussies:
- Ik wil een boog!
- Waar dan?
- Als jij die boom nou eindelijk eens weghaalt …
- Je kan toch geen pad naar de schutting maken?
- Ziet toch geen mens als hij begroeid is?
- Is geen gezicht. Ik haal die boom niet weg.
- Jij wilt ook nooit wat. Pruil. Ik wil een boog!

Rozenboog bah, maar de omstandigheid wil dat de bejaarde braam zonder doornen, jarenlang gehoorzaam vastgebonden rond een berk, hernieuwde levenslust schijnt te putten uit de nabijheid van een volle vijver. Die vijver bestond al eeuwen alleen stond er bijna geen water meer in.

De braam uit zijn dank door geweldige scheuten in hoge bogen richting water te sturen en vormt van zichzelf al bijna een berceau omdat daar toevallig ook nog een pad loopt. De takken worden echter te zwaar en hebben een steuntje nodig voordat de vruchten gaan rijpen.

We verzinnen dan ook geen paadje of plant voor de boog, maar benutten een boog om plant en paadje in tact te houden. Eh … ik geloof dat ik er maar een kaartje aan hang met dit excuus erop.

no 146, 15:02 uur, daglink

 

Onieuw RIP

Salamanders zijn dom. Met hen vergeleken waren de dikkopjes bollenbozen. Wie kan kan nou voorzien dat een volwassen salamanderman notabene, en een mooie ook nog, zijn kop door zo'n ruitje wrikt van een plantenkratje. Het is van de gekke. Om woedend te worden. Maar wel het derde lijk binnen enkele dagen.

Van die andere twee was nog iets te snappen want ze waren een hol ingezwommen. Maar deze sukkel had alle ruimte boven, achter, links en rechts van hem. Er waren geen obstakels. Waarom moest hij nou perse vooruit door dat nauwe rasterwerk heen?

Conclusie kan alleen maar zijn dat salamanders geen maatgevoel hebben. Groeien ze te hard in korte tijd? Of komen ze onder water weinig obstakels tegen waarmee ze ervaringen kunnen opdoen?
Onderwaterplanten rekken na enig duwen en trekken wel mee. Dus toch weer dat stomme mens dat zo nodig slimmigheidjes moest bedenken. Een bloemenkratje onder water vol substraat. Spoelde zo lekker door en de planten deden het er prima in.

Nah, dat stomme mens gaat nu die hele krat naar boven hijsen met lijk en al. Niet vrolijk op zo'n mooie zomerdag.

no 145, 13:09 uur, daglink

 

28 juli, 2001

Lef

Suikerkater Floris was 'm gepiept omdat de keukendeur op een kier was blijven staan. Zielig dat hij nooit meer buiten mag maar het is te link. Als zijn behendige broertje de rottweilers van de buren al niet kon ontlopen, dan lukt dat Floris zeker niet. Teken zijn trouwens ook vervelend omdat de wondjes bij hem slecht genezen. Maar het ergste scenario zou zijn dat hij niet op tijd binnen was voor zijn prik.

Floris dus buiten voor het eerst sinds zijn ziekte. Toen ik de open deur ontdekte zag ik hem nergens meer lopen. Gelukkig is hij net een hond. Als je hem roept dan zegt hij iets terug om uiteindelijk ook wel te komen. Nadat ik drie roepende rondjes had gedraaid waarop hij telkens ╚╚nmaal reageerde zodat ik niet kon horen waar hij zat, kwam hij kwasi onverschillig aangeslenterd. Hij ging op het marmeren tafeltje liggen, van oudsher zijn plek, en kneep genietend zijn ogen tot spleetjes.

Birmanen zijn de zachtste katten die er bestaan maar tegelijk vaak de grootste rovers. Zodra ze de oversprong van hondje naar jager hebben gemaakt kun je ze roepen tot je een ons weegt. In tegenstelling tot zijn broer is Floris nooit bijster gepassioneerd geweest. Hij heeft wel eens iets gevangen, maar keek er nooit erg gelukkig bij.

Niettemin sloop hij vanmiddag weg naar de struiken. Eerst dacht ik: laat maar even nu we toch op hem letten. Maar hij was nog geen twee meter verder of zijn oren gingen naar voren en hij kreeg die bekende vurige blik in z'n ogen. Daar gaan mijn kikkers, schoot door me heen want die zijn minder handig dan muizen. Hij sloop nog even verder tot een woeste open plek en toen waren de rapen gaar.

Eerst klonken driftige alarmkreten, daarna gescheld en geschetter uit de keel van papa winterkoning die in het struweel kennelijk familie te bewaken had. Toen dit niet voldoende indruk maakte begon de walnoot-met-wipstaart te dreigen. Zo had ik het nog nooit gezien. Hij snorde talloze malen rakelings langs de kattekop, wipte schetterend van tak naar tak en probeerde met gevaar voor eigen leven de indringer te verjagen. Wat een moed in zo'n klein lijfje!

Floris was zo geschrokken dat hij niet eens meer kon bedenken dat hij met ╚╚n welgerichte klauw het vogeltje uit de lucht kon meppen. Hij zat onwijs beteuterd te kijken en was dankbaar dat ik hem kwam redden.

no 144, 20:09 uur, daglink

 

27 juli, 2001

Nieuwe aanplant

Het weer vroeg natuurlijk om nieuwe planten in de vijver. De kleine kikkerbeet met mini-waterlelieblad is met zijn intens gele kleur een blikvanger. De Japanse holpijp staat eindelijk op zijn plek al is hij hier nog wat schriel maar de bonte bies laat al goed zijn kleuren zien.

no 143, 20:12 uur, daglink

 

Kunststuk

De kleine witte is vandaag ook uit zijn knop geschoten, maar de rode van gisteren slaat alles met zijn kleurenpracht. Terwijl het kleurgevoel van kinderen op school nog voorgoed wordt bedorven omdat de juf beweert dat rood met oranje vloekt, vind je in de natuur de meest adembenemende paletten.

Dit is niet anders dan de rode waterlelie op het moment dat hij zijn oranje hart met gele meeldraden ontvouwt. De kleurcombinatie was zo brutaal dat ik de bloem onscherp heb genomen om er een kunststuk van te maken.

no 142, 20:02 uur, daglink

 

U betaald nu

Loek.van.Oosten@xxxx.nl leest kennelijk mijn weblog niet. Subject: U betaald nu. Content begint met Hi! How are you? I send you this file in order to have your advice.

------5B9D85C4_Outlook_Express_message_boundary

Content-Type: application/mixed; name="U betaald nu.doc.bat" bla bla bla

Dat hij wormen stuurt ala, maar dat U betaald nu doet pijn aan mijn ogen.

no 141, 19:40 uur, daglink

 

Soep

Vandaag vertrekt er alweer een pluk webloggers met de noordewind naar de zuiderzon. De soep begint nu akelig dun te worden. Gek dat je ze pas echt waardeert als ze niet meer loggen.

no 140, 11:50 uur, daglink

 

Scheef

Je ziet het nogal eens: opzettelijk diagonaal genomen foto's. Het is misschien een trend en bedoeld om een plaat meer dynamiek te geven. De tv heeft er ook nogal een handje van om foto's of fimpjes schuin te tonen. Het resultaat is vrijwel altijd lelijk.

In plaats dat de naar links of rechts tuimelende personen (nog erger zijn gebouwen en landschappen) sfeer toevoegen aan het beeld krijgt de kijker er nekkramp van, en wat levert het esthetisch op? Een uitsnede in ruitvorm, dus helemaal niets.

Interessant scheef is de plaat op (link van Ludo) Bundesdance. Hier accentueert de vervormde benedenhoek op geraffineerde wijze het gebouw. Het scheve cre╬ert dynamiek terwijl de plaat perfect is genomen.

no 139, 11:41 uur, daglink

 

26 juli, 2001

Vakantieland

Misschien aardig iets te weten over je vakantieland? NRC Handelsblad Zomerquiz

no 138, 19:46 uur, daglink

 

Taboe

What's in a word? Indiase deelstaat schrapt weduwe

no 137, 19:43 uur, daglink

 

Naamloos

Hij is wezenloos mooi, de rode waterlelie die ik voor een witte kocht. Hij stond tussen de witte, zijn blad leek hetzelfde, maar zijn kaartje was eraf. Hij moest een maand of drie op adem komen voordat hij een knop liet zien en vandaag ontvouwde hij zijn bloem. Geen idee dus wat zijn naam is.

no 136, 19:41 uur, daglink

 

Aanwinst

Voorlopig moet ik geen alg meer uit de vijvers halen want het zit vol met dril. Sommige eieren zijn al zo rijp dat je de wurmpjes erin ziet bewegen. Vorig jaar kwamen de salamanders ook pas laat in de zomer, herinner ik me achteraf. Eind mei was het bassin pas klaar en ging er water in. We hebben toen geen kikkopjes gehad.

De natuur regelt het anders wel mooi. Eerst alle ruimte aan kikkertjes en padden, dan een maandje rust zodat de muggen lekker kunnen rijpen en nu ruim baan en volop malse hapjes voor de salamanders. In het rietbassin, ondiep en daardoor warmer, zwemmen de eerste kleintjes al rond. Het water is er zo helder dat je tot op de bodem kunt kijken maar ze verschuilen zich onder de planten. De grote vijver blijft wat troebel maar dit vinden we niet erg. We zien daar weer aardig wat salamanders naar de muggen happen.

De reiger hebben we niet meer teruggezien. Misschien door onze nieuwe aanwinst die nog wanstaltiger is dan een tuinkabouter. Ik schaam me ook diep, maar de man doet voortreffelijk zijn werk. 's Morgens als vogelverschrikker en 's avonds als badvuller.

no 135, 19:37 uur, daglink

 

Schrijfcontest

Het woord alleen al doet me gruwen want doet me denken aan commercie en tv. Jdvanv heeft webloggers uitgedaagd mee te doen aan een schrijfcontest en zoekt ook medewebloggers die zitting willen nemen in de jury.

Er schoot mij meteen de volgende contradictie door de kop. De goede schrijver die in de jury gaat zitten kan niet meedoen aan de wedstrijd; maar als er geen goede schrijver in de jury klimt dan geeft niemand een stuiver voor de uitslag.

Zonder wedstrijd of jury weet ik trouwens precies wie van mij prijzen krijgt. Prijs 1 is voor het meest oorspronkelijk taalgebruik; prijs 2 voor een gave verhalende stijl; prijs 3 voor de fantasie waarmee doodgewone zaken levendig worden beschreven. Namen noem ik niet want ik wil niemand tekort doen en bovendien zijn mijn 1, 2 en 3 in willekeurige volgorde want ze zijn alledrie even belangrijk. Ik wilde alleen maar zeggen: ik heb zo mijn eigen liefdes op het log en derhalve ben ik voorgoed ongeschikt om jurist te worden.

De wedstrijd zelf, o jee! Beoordeel je schrijvers op ╚╚n ingezonden stuk, of bekijk je zijn hele weblog as is? Continu hoge kwaliteit is toch waarnaar we streven? Lezers lokken is geen kunst, maar ze aan je blijven binden, he?

Ik doe niet mee want ik schrijf zoals ik schrijf zonder me veel van andere loggers aan te trekken. Ik vind tal van logs zeer onderhoudend. De ene dag wint deze, de andere dag die. Daarbij ben ik ook nog zo'n muts dat ik fraaie lay-outs oprecht kan waarderen en er zelfs jaloers op ben, maar wat niet is kan nog komen. Niet dat het uiterlijk iets aan de inhoud bijdraagt, die mening deel ik ook, maar ik lees een flutstuk toch liever van een sierlijke beddesprei, dan van een onopgemaakt bed. Het oog wil ook wat.

no 134, 15:46 uur, daglink

 

25 juli, 2001

Specht

Klop-klop-klop klinkt het alsof een onhandige buurman iets aan het verspijkeren is. Korte pauze en opnieuw getimmer. Specht? We hebben een grote zwarte, maar die maakt flink kabaal en roffelt de oren van je hoofd. In een holle berk zat in het voorjaar een nest groene spechten. Die zijn schuwer en verraden zich niet door geklop. We horen vaker hun schallende lach dan dat we ze zien. Zodra ze merken dat je in hun richting kijkt zijn ze foetsie. Toch timmert er nog iets.

Ogen dicht en luisteren uit welke richting het het klinkt. Het lijkt ver weg. Daar staan geen dode bomen, alleen een zeer levende grote eik. Ik ben in verwarring en besluit er maar heen te lopen maar zo'n twintig meter verder blijkt het kloppen niet meer voor, maar achter me te zijn. Het is zo zacht en beschaafd dat het bijna geen specht kan zijn. Maar daar zit-i hoog in de den die ik net gepasseerd ben en hij vliegt niet weg als ik kijk.

Nu komt het er op aan zijn verenkleed te zien. Mooi gezegd in de boekjes, maar hij zit pal voor de zon. Ik zie alleen zijn silhouet met het markante spechtenkopje, maar kleuren ho maar. Ik loop naar huis om hem door de verrekijker te bespieden en hoop dat hij nog even blijft zitten. Hij zal nog wel iets te timmeren hebben.

Vanuit huis gezien zit hij mooi in de zon. Hij lijkt kleiner dan de grote zwarte, al heeft hij een rode vlek op zijn kop. Hij heeft zwarte vleugels met hagelwitte stippen. Ik ga het vogelboekje pakken om de verschillende spechten op te zoeken, maar als ik terugkom is hij weg. Heb ik zijn stuit niet gezien, en of hij een witte nekstreep heeft en witte wangen. Hoe doen vogelaars dat toch? Mij lukt het nooit met zekerheid te zeggen wat ik gezien heb.

no 133, 22:29 uur, daglink

 

Clip

Het duurt even voordat hij is ingeladen, deze MiniClip, maar dan heb je ook wat.

no 132, 20:48 uur, daglink

 

Belgen

Vanmiddag een meeltje van ene Ann Toubast@kerknet.be in mijn box waarvan ik niet opkijk want er mailen wel vaker Belgen. Er zit een attachment bij genaamd Euro.text. Nu heb ik 1) een mac en 2) een mailprogramma dat geen attachments opent waardoor ik weinig kwetsbaar ben. Bijlagen van mensen die ik niet ken wip ik trouwens zonder pardon in de trash.

Als ik het meeltje open luidt de tekst: 'Hi! How are you?'. Nogal vrijpostig voor iemand die ik mij niet herinner. Zal wel spam zijn. Een Belg die mij in het Engels schrijft kan trouwens nooit wat wezen.

Uur later weer een Engelse Belgische mail van hetzelfde adres. Ditmaal met wat eerst bijlage was nu inpandig. Da's al linkere soep. Mijn mailprogramma is echter zo heerlijk ouderwets dat het met de beste wil geen hyrogliefen kan vertalen. Wil ik ze zien, dan moet ik welbewust een browser starten.

Lees ik net bij het AD over het rampzalige wormvirus: De ontvanger krijgt een e-mail met 'Hi! How are you?

Het is maar dat jullie het weten. De Belgen zijn niet meer wat ze geweest zijn vandaag.

no 131, 17:56 uur, daglink

 

Jacht(3)

We aten veel wild thuis en ik was blij toen ik voorgoed het ouderlijk huis verliet en een normale gehaktbal kon braden. Toch brachten mijn ouders nog regelmatig iets langs. We hadden het in die dagen niet breed en mijn moeder fluisterde dan naďef 'kind, dit is toch gratis eten!'. Ze wilde maar niet beseffen dat ik geen vlees kon bakken in veren of vel.

Naar de poelier in de stad met dat vee aan je fietsstuur kon je in die dagen niet meer maken zonder scheldwoorden naar je kop te krijgen. Plukken of villen kostte trouwens meer dan drie dagen feestelijk rundvlees. Niettemin nam ik op zekere dag de buit weer zuchtend in ontvangst om die met veren de koelkast in te kwakken. Maar 's middags ontstond groot alarm.

De kinderen waren uit school en H(4) trok de koeling open op zoek naar lekker drinken wat hij helemaal niet mocht want er was thee. Whaaaaaaaaaa! schreeuwde hij ontdaan, er ligt een dooie tijger, kom vlug kijken, dooie tijger! en hij stond bleek te wijzen naar een koppeltje fazanten.

Nou ja, ik liet natuurlijk zien dat het vogels van opa waren waarvan je eerst de veertjes moet trekken voordat ze de pan in konden. Toen brak de hel los. De staartveren waren er zo uit. Er werd geruzied om de mooiste en ik had ineens twee hollende indianen die pluis en dons door het hele huis verspreidden; twee joelende tekkels, geheel uit hun dak van de geur, die niet meer tot bedaren waren te brengen en mijn arme zelf. Ik was verworden tot zwaan-kleef-aan. Elke plukje dons dat ik plukte - en er waren er nog een paarduizend te gaan - dwarrelde in pluisjes uiteen, die eerst hardnekkig aan mij bleven kleven, in ogen, oren, neus en mond, om daarna metersver op stap te gaan. Een waterval die niet meer was te stuiten.

Ik trok in de keuken mijn kleren uit voordat ik ging douchen. Vergeet het maar! Bij elke voorzichtige stap waaiden ze op om zich weer aan mij vast te hechten. Ze gingen gezellig mee naar boven, de slaapkamer in, de badkamer in, en dwarrelden nog dagenlang uit het niets naar beneden.

Toen ik vrij nijdig mijn moeder belde dat ik nooit geen wild meer wilde hoorde ik mijn vader doodleuk zeggen 'kon ze echt niet bedenken dat je dons de baas blijft onder stromend water?'
Neen, dit had ik niet bedacht. Ik had het thuis nooit zien doen.

no 130, 12:49 uur, daglink

 

Leeuwinnetje

Ze is er en ze heet Marit. 'Kind van het licht' betekent dit, heel mooi. Op 23 juli om 15.53 uur is ze geboren als een klein leeuwinnetje.

En nee, om alle misverstanden uit te sluiten, ze is niet van mij; ze is zelfs geen familie.
(met dank aan Sm°°n)

no 129, 00:02 uur, daglink

 

24 juli, 2001

Geslaagd experiment

Men neme een fors glas, driekwart gevuld met hete sterke koffie
drop daar twee forse ballen AH kaneelroomijs in
en een scheut bruine rum
en meteen drinken want vanonderen heet en vanboven koud
da's nog us lekker!

no 128, 23:27 uur, daglink

 

Jacht(2)

Er was een luchtbuks in huis maar ik wist waar hij verstopt was en ook waar de kogeltjes lagen. Erfenis van een oom; het ding werd nooit gebruikt. Twaalf moet ik zijn geweest want we waren al verhuisd naar de grote tuin met de antieke tuinbank aan het einde van een lang gazon.

Zodra mijn ouders zo onverstandig waren mij alleen te laten greep ik die buks. Ik tekende het medaillon in de rug van de bank op een papier en plakte dat op de goede plek. Doel was om het loodje door het nogal kleine gat van dat medaillon te krijgen. Mijn moeder merkte die zomer op dat die dure bank wel veel te lijden had buiten en twijfelde aan de kwaliteit van de verf. Mijn vader bracht zijn oog dicht bij de beschadigingen maar zei niets en ik wist met een bonkend hart natuurlijk van de prins geen kwaad.

Toen ik elk loodje door het gat kreeg werd het tijd voor bewegende doelen. Ik zal nooit de opwinding vergeten toen ik de eerste vogel van zijn tak schoot. Pats, en daar kukelde hij naar beneden. Meteen voelde ik me vreselijk schuldig want zittende vogels schieten is te min voor woorden zou mijn opa zeggen en dat was ik met hem eens.

Vliegende vogels waren schaars want als ze me zagen weken ze uit. Ik verschool me tussen de hoge bloemen maar de vele geknakte stengels werden al snel ontdekt. Ze wilden natuurlijk weten wat ik daar te zoeken had maar ik hield mijn kaken op elkaar en bouwde een schuilhut bij de composthoop waar ik meteen mijn afkeer overwon van laag dierlijk gekrioel.

Op zekere dag merkte mijn vader op dat hij verdacht veel dode vogels in de tuin begon te vinden met gaatjes in hun buik en dat we op deze manier geen zanger meer overhielden. Ik kreeg een kop als een boei toen hij een loodje op tafel legde dat hij uit een vogel had gepeuterd. Hij vroeg of die beesten ons som schade deden en ik knikte natuurlijk van nee. Dan, vond hij, was er ook geen reden om ze uit de boom te schieten.

Ik heb ze vliegend geschoten, bracht ik nog voor mijn verdediging in, maar ik had ook al gemerkt dat er bijna geen vogels meer waren.

no 127, 12:24 uur, daglink

 

23 juli, 2001

Jacht

Mijn vader was jager, vandaar dat hij het kleinste zag lopen of vliegen. Jagen was van oudsher al doorgegeven van vader op zoon; in tijden dat het nog welvoeglijk was en niet zo massaal en verwoestend als nu. Ik ben opgegroeid tussen patronen en buksen in allerlei soorten en maten.
Zowel mijn opa als mijn vader schoten raak want bij twijfels schoten ze niet. Dan zag je patrijs of fazant door de hagel knakken en in een wolk van dons naar beneden storten waarna de hond hem mocht zoeken. Ik vond het opwindend en prachtig om de dode vogels te dragen en de mooiste veren uit hun staart te trekken. Dit was mijn 'speldengeld' want op school kon ik ze ruilen tegen knikkers of tollen.

Op mijn eerste jacht - ik was een jaar of zeven - had ik mij reuze verheugd maar het werd een sof. Opa en pa zouden laat in de middag ganzen gaan schieten omdat de boeren last van hun vraatzucht hadden. Ik had gehoopt dat ik mee mocht lopen maar werd op een heuveltje gezet waarvan ik vooral niet weg mocht lopen. Papa zei: als je op stap gaat in de schemer denken we dat je wild bent en krijg je hagel in je broek. Dit kon ik snappen dus ik bleef braaf zitten.

Om mij heen hoorde ik eerst nog de vertrouwde geluiden van opa en pa, en van de jachtopziener met de hond, maar toen de zon onderging werd het doodstil tot het gak-gak-gak in v-vorm kwam overgevlogen. Ik stierf de dood. Niet om de dood van zo'n vogel, maar dat ze niet zouden snappen dat ik op die heuvel zat en zo'n gans op mijn kop kon krijgen. En ondertussen klonk het van pief-paf-poef en vielen ze verderop naar beneden. Een stuk van mij vandaan, maar elke volgende kon toch nog altijd op mijn heuvel vallen.

En wat nog het ergste was van die dag? Ze waren mij vergeten! Pas toen het bijna donker was kwam de hond mij halen. Met hem durfde ik wel mee te lopen want hij was veel te kostbaar om in zijn billen geschoten te worden.

no 126, 23:20 uur, daglink

 

Boreling

Berichtje voor G en haar kleine meisje dat er ondertussen al is, of anders vandaag zal komen. Roerend hoe G ons deelgenoot maakte van haar emoties over deze (ongeplande, nooit verwachte) zwangerschap tot aan de wee╬n toe. Ineens viel het stil. Er wordt in spanning gewacht op verdere berichten. Duim... duim... duim...

no 125, 13:15 uur, daglink

 

Kijken

Natuurfanaat, ik? Welnee. Maar ik heb leren kijken en daarvan heb ik nu plezier. De leerschool was anders niet zachtzinnig en begon rond mijn zesde jaar. Elke zondag wandelen met mijn pa want mijn moeder had de pest aan lopen. Droeg alleen maar hoge hakken want platte schoenen kocht ze niet.

Wat had ik in het begin de pest aan die lange tochten die vaak meer dan twee uur duurden. Niet aan het lopen zelf, al hadden mijn korte beentjes het zwaarder te verduren dan zijn volgroeide stappers. Nee, het was het eeuwige gevraag van 'heb je dat konijn zien hippen?' - nee pap- 'zag je dat vogeltje op die tak?' - nee pap- 'heb je die egel over zien steken?' - nee pap- en dan werd hij pissig.

Hij zag vanalles en wilde dit met me delen maar ik speurde alleen naar kabouters en elfen alsof ik die in het echt kon betrappen. Kreeg ik weer op m'n donder omdat ik liep te dromen, beloofde pruilend beterschap en verweet hem dat hij dingen vroeg die veel te ver weg lagen. Hij was groot en kon over de bosjes heen kijken. Daar had hij natuurlijk niet aan gedacht.

Even later begon het opnieuw van 'heb je die bosbessen gezien?' - nee pap- 'zag je dat de bramen al rijpen?' - nee pap- 'is die grote vliegenzwam je opgevallen?' - nee pap- en dan verloor hij zijn geduld en zei dat ik een domoor was die nooit iets zou leren en dat hij aan mij niks had en me evengoed thuis kon laten.

Gevolg was dat ik er de kop er elke keer langer kon bijhouden en dat het mij begon te lukken om hem klem te zetten. Pap, 'heb je die mooie vlinders gezien?' - waar? - 'nu zijn ze weg, haha'. 'Welke kleur hadden de klokjes waar we net langsliepen?' - ik heb ze niet gezien - 'ik wel, het waren blauwe! Beter opletten, pap, want anders neem ik jou niet meer mee.'

no 124, 12:58 uur, daglink

 

Queen

Via Caroline kwam ik Everdien weer op het spoor. Ik wist dat ze er was maar nu gaat ze in m'n lijstje. Er stromen nieuwe loggers binnen, nauwelijks meer bij te houden. Sommigen zijn meteen op dreef, anderen nog zoekend naar vulling en vorm.

Caroline blijft voor mij de queen van de dames, maar het bescheiden, bijna verstilde dagboek van cockie met haar mooie taalgebruik vol onderkoelde humor mag er beslist ook zijn.

no 123, 12:56 uur, daglink

 

22 juli, 2001

Het miljoen

Wat ik zou doen als ik een miljoen won? Ik zou het waarempel niet weten. Verhuizen? Neen. Luxueus op vakantie gaan in vijfsterrenhotels met dikke ontbijtbuffetten en zware diners? Alsjeblieft niet. Dure garderobe aanschaffen? Loop het liefst in jeans. Een prachtig jacht laten bouwen zoals die namaakprins? Ha ha ha. Kunst kopen? Leuk idee maar we zijn we gehecht aan wat we hebben. Mens doe niet zo saai. Denk na. Wat dan?
Nieuwe keuken, badkamer, sanitair, mooie tegels? Heeft niet mijn passie. Elke week waanzinnig duur uit eten? Gaat vervelen. Zes vrachtwagens met vijverplanten naar keuze en een tuinman erbij om ze te poten? Dan zijn het mijn planten niet meer die ik stuk voor stuk ken en in de gaten houd.
Poe zeg, wat ben jij moeilijk.
Sportwagen met open kapje? Geef mij maar een flinke kofferbak. Briljanten ringen? Om mee in de modder te graven zeker. Een cruise rond de wereld? Ik zou me kapot vervelen op het water. Een reis over land om de wereld dan? Duurt me te lang want ik wil na een maand weer thuis zijn.
Zo staan de zaken. Ik kan er niets aan doen.

no 122, 23:12 uur, daglink

 

Hypocriet

Kikkerbillen zal jij mij niet meer zien eten maar een sappige eendenborst gaat er nog met smaak in.

no 121, 19:25 uur, daglink

 

Dubbeldekker

Al doende raak ik verzoend met ongelukken door eigen onnadenkendheid, hoewel ik dit niet had kunnen voorzien. Maar het is leerzaam, vandaar dat ik het log.
Als ik waterplanten koop zet ik deze meestal in de rietbak naast de achtervijver totdat ik zin heb om ze uit te planten. Dit kan best een tijdje duren. Op deze ruime rietbak waarin ook met mate alg mag groeien blijken salamanders dol te zijn.

Een dag of veertien geleden was het grote plantdag voor alles wat ik geleidelijk had aangeschaft. Een bloempotje bleek langs zijkanten en bodem vol met eieren te zitten en ik kreeg die er niet af zonder de dril kapot te maken. Ik nam een passende steen, vulde hiermee het potje, en legde dit in een ondiep gedeelte van de grote vijver.

Vanmorgen tilde ik dit potje nieuwsgierig uit het water. In twee afwateringsgaten hadden zich twee jonge salamanders klemgezwommen. Ze zwiebelden halfvergaan naast elkaar en zaten vast bij hun achterbenen. Ze zijn een beroerde dood gestorven.

Die gaatjes onder in het kleine potje waren zo klein dat niemand had kunnen bedenken dat ze als doorgang gebruikt zouden worden, zelfs niet door pubers. Met gesloten ogen heb ik de trieste vondst de klimop ingekeild de platitude prevelend 'moge de een zijn dood de ander zijn brood zijn'.

no 120, 12:11 uur, daglink

 

21 juli, 2001

't Was maar niks

Ik zou bijna roepen Snotverjeppie! hoewel ik die niet bedoel. Ik heb het tegen mezelf. Eerst een gat in de dag geslapen met als resultaat dat ik de hele dag niet goed wakker werd. Met lucifers tussen mijn oogleden naar de AH geweest waar ik blindelings in de heerlijkheden greep. We aten dan ook onverwacht lekker, maar dit mocht voor mijn conditie niet baten.

Op een kwekerij nog wat groenspul bij elkaar gescharreld, maar meer gekeken dan gekocht. Het idee dat alles ook de grond nog in moet temperde mijn enthousiasme. Nu heeft kijken ook zijn nut want ik ontwaarde dure grassen die bij ons als onkruid groeien en op de composthoop belanden.

Net thuis hoor ik alweer het schelle, doordringende 'piew piew' van de afgelopen dagen en als donderslag na bliksem komt de vogel er achter aan. Het is onmiskenbaar een rover met die vleugels zo dicht bij zijn kop geplaatst. Hij heeft enorme vlerken met gekrulde punten en een waaiervormige staart. Ik kan zijn kleuren niet onderscheiden, zo in het tegenlicht en - evenals vorige dagen - landt hij hoog in onze douglasspar waar hij verscholen in het groen een tijdje bewegingen maakt alsof hij een nest bouwt. Kan niet in deze tijd van het jaar. Hij vreet waarschijnlik zijn prooi op.

Vanavond veerde ik even op toen ik achter mijn rug de geroeste stem van Midas hoorde die het niet over beesten maar over bruggen had. Niet dat hij mij moveerde, maar wel even later dat onmiskenbare apengeluid van de Papoea's dat ik uit duizenden herken.

Ik ben daar geweest (1996) en heb dat kleine volkje in mijn hart gesloten. Ik zag ze bij Midas vanuit de bomen hun bruggen bouwen en mijn adem stokte: over zo'n schommelende hangbrug waarin maar 1 loopplankje lag en je elke stap van je voorganger zwaar versterkt voelde deinen, ben ik met fotobepakking en bonzend hart een kolkende rivier vol krokodillen overgestoken.

Daarna zakte ik opnieuw in een doelloos niks, surfde wat kranten langs maar geen van de nieuwtjes kon mij boeien. At een bak kersen en een beschaafd bordje ijs, maar ook hiervan raakte ik nauwelijks opgewonden.

Alleen Ecritures wist mij nog met haar omkat te verrassen.

no 119, 22:56 uur, daglink

 

20 juli, 2001

En de liefde...

Vandaag voor de 823ste keer gehoord (of was het 824) dat ik deze zomer en de liefde... moet lezen, de ontroerende en fascinerende roman over liefde en verlangen, verraad en vergeving.

Zelfs al was dit de beste roman ter wereld, dan nog bleef dit boek mijn strot uitkomen in plaats van dat-i er door de reclamemakers door geduwd kon worden.

no 118, 21:16 uur, daglink

 

Dag kleine kikker

Het kikkerliedje uit het grote liedjesboek van Mariska leer ik meteen uit mijn kop want ik kom het kleingrut op de raarste plekken tegen. Onder de heide, de varens en rhodo's scharrelen er altijd wel rond en ze beginnen nu snel te worden en flink te groeien.

Een melodie verzin ik er zelf wel bij.

no 117, 21:06 uur, daglink

 

Stop the world i want to go off

Moet je lezen, is dit gein? Gaat dit door voor kunst? Of is deze anti-vertoning een oprisping van een decadente geest.

no 116, 20:56 uur, daglink

 

Tragiek

Nederland 1. Nu.

Ontroerende Deense documentaire over ondergang en nasleep van de Koersk.

TV optima forma zonder vals sentiment, winstbejag, kijkcijfers of exibitionisme.

Pure tragiek.

no 115, 20:53 uur, daglink

 

Stopcontact

Internetverbinding via stopcontact? Wat een genoegen als dit eens waar zou kunnen zijn.

no 114, 20:47 uur, daglink

 

Red Worm

Xs4all waarschuwt voor virus Red Worm. Pfoe, ik wil niet chauvinistisch zijn maar het zal Microsoft weer niet wezen.

no 113, 20:45 uur, daglink

 

Drupje in een zee

Geinspireerd door Appelterm naar de kwekerij gegaan. Wat ik deze zomer nog kan planten is mooi meegenomen. Het was een prima dag. De meeste mensen kopen plantjes als het tuinweer is; ik doe dit graag bij regen. Het centrum lag er nogal verlaten bij.

Ik zocht de Equisetum hyemale 'Robustum', maar ze hadden hem verdorie niet. De stengels zien eruit als bamboe, met geledingen die van geelgroen naar donkergroen verlopen en door donkere banden van elkaar zijn gescheiden.

De kleinere vari╬teit was er wel en de beide woekersoorten 'fluviatile' en 'scirpoides'. Enige armen vol genomen plus maar weer een aantal bledjes onderwaterzuurstofplanten. Tezamen voor een klein vermogen.

Kom je thuis, stal je de boel aan de waterrand, kiep je de zuurstofplanten in het water en blijkt het weer een drupje te zijn op een zee. Mocht iemand een keer woekerplanten rooien, dan kom ik ze graag halen.

no 112, 20:43 uur, daglink

 

Thuis bevallen?

(uit een mail aan een a.s. moeder)

Zal ik je mijn avontuur vertellen, als ik lees hoe lekker jij thuis wil douchen voor de bevalling?
Mooie zonnige Pinksterdag. Nog 14 dagen te gaan. Thuis alles klaar om te bevallen. De hele dag bij vrienden heerlijk buiten aan toneeldecors geschilderd.

Stap 's avonds om half twaalf naast mijn vent in de auto en knak! daar breken de vliezen. Hele auto zijknat en ik erbij natuurlijk. Meteen koers naar het ziekenhuis. Op een holletje naar de verloskamer met een spoor van nat achter me aan. Dokter komt zo snel mogelijk en ik ondertussen maar zuchten en zuchten om dat kind op te houden tot ik denk: bekijk het maar met z'n allen. Dokter is er nog maar net of floep, daar is de baby al.

Zegt de dokter na afloop mij peinzend bekijkend: zuster, zullen we mevrouw maar niet eerst gaan wassen? Iedereen giert het uit want mijn handen, armen, benen, knieen, voeten, allemaal roetzwart en vol bonte verf van die dag buiten op blote voeten. Ik had ook lichtzinnig gedacht: ik ga thuis wel onder de douche.

no 111, 14:25 uur, daglink

 

19 juli, 2001

Het aroma komt je tegemoet

Lust u nog een kluifje in de bouillon?

no 110, 21:18 uur, daglink

 

Preventie

'Amputatie beste preventie tegen borstkanker' melden Trouw en andere bladen. Weet je wat nog beter helpt om ziekten te voorkomen? Niet leven.

no 109, 21:12 uur, daglink

 

Opland

Opland overleden. Wat heb ik vaak van zijn malle politieke tekeningen genoten.

no 108, 21:04 uur, daglink

 

Te laat

Zidouta had een paar dagen eerder moeten linken naar het artikel op ZD Net over het onvermogen van browsers. Nu kon ik Dreamweaver 4 The missing manual niet meer afzeggen. Het kwam vanmiddag aan.

no 107, 20:52 uur, daglink

 

Opgelucht

Had het er toch benauwd van. Alle boeken op bruine kikkers nageslagen. Die min of meer zwarte gapende kier blijkt zijn gehoorgang te zijn. Of hij kan bloeden weet ik nu nog niet. Dokter in de zaal die ooit in kikkers heeft gesneden?

no 106, 20:50 uur, daglink

 

Tour de Belgique

Ik wenste Kunstlog Tsja vanmorgen goede reis. Hij had er zin in en zijn plan getrokken:

Dag vader en dag moeder
dag broederlief, ik ga.
Ik stap nu op mijn fietsje;
zet koers naar Belgica.
Bij elke bui een kroeggie,
aan elke tap een slok,
zo vang ik warm en monter
de zwaarste buien op.

no 105, 19:08 uur, daglink

 

Tour de Vlielande

Vriendin Ingrid is gisteren al om half drie in de ochtend - met of zonder tentje vermeldt het verhaal niet meer - op de fiets gestapt om om de boot naar Vlieland te halen. Hoeveel kroegen zij nodig had om te schuilen weten we niet want we hebben nooit meer iets van haar vernomen.

no 104, 19:06 uur, daglink

 

Tour de Baker

Nou, zei ze en zij kan het weten, als ik je dokter was dan ging hij er mooi uit en wel meteen. Wat zegt hij ervan?

Niet meer teruggeweest.

Snel een afspraak maken dan.

Ho even, deze grap gaat volgens info op internet misschien wel vier ř zes weken duren.
Bakers cyste dus . Maar ik zal lezers de link besparen.

Hoe kom je aan zoiets? Het schijnt vreselijk pijnlijk te zijn, alleen... ik voel ik niks. Het zou prachtig te verklaren zijn als ik arthrose had alleen... dat heb ik niet.

Berusting (zucht). Maar ik geloof dat ik fietsen in de regen erger vindt.

no 103, 19:03 uur, daglink

 

Slachtoffer?

In Appletern gisteren gezien dat ze daar de kruipende flox net hadden gesnoeid. Aha, daar krijg je natuurlijk een stevig matje van. Had ik ook kunnen bedenken. Zonnetje breekt vanmiddag even door dus ik neem de scherpe schaar en stort me op het goed gegroeide exemplaar bij de watertobbe.

Voor de zekerheid eerst een paar maal met een bamboestok op de plant geroffeld. Wegwezen jongens, ik kom er aan met gevaarlijk gereedschap, maar geen leven te bekennen. Pas als ik een paar forse knippen heb gedaan springt er iets pal langs mijn gezicht opzij dat roerloos en verschrikt blijft zitten.

Moskleur, gladde huid, lange smakelijke kikerbillen. Ik durf niet goed naar hem te kijken. Heb ik hem geraakt? Hij heeft een donkere jaap langs zijn wang, of is het zijn make-up. Hoe ziet koud bloed eruit? Is bloed van koude kikkers rood? Zwart? Ik durf alleen maar door mijn oogharen naar hem te gluren maar plop, daar springt hij het plonsje in om zich te verschuilen.

En ik leg zeer geschrokken over vermeende kikkermishandeling de knipschaar weg en vlucht naar binnen. Voorlopig hoef ik niet meer te snoeien.

no 102, 19:01 uur, daglink

 

18 juli, 2001

Ergonomisch

Doel van vandaag was de jacht op een behoorlijke werktafel want mijn huidige is vervelend te hoog. Ik kocht hem een jaar of tien terug omdat hij de eerste was die je kon verstellen. Maar toen waren de standaardmaten hoger dan nu. Het is een solide exemplaar dat maar niet wil slijten. Ik heb heel wat afgeleden voordat ik besefte dat een nieuwe tafel misschien wel voordeliger zou zijn dan al die bezoeken aan fysiotherapeuten en aanverwante disciplines.

Via Overtoom - bijna-buurman, niet goedkoop maar onverslijtbaar - bij hun dochter Planservice terechtgekomen, maar via brochure of (incomplete) website kan je niet voelen of iets goed zit.

De tafel bevalt. Het frame zit een flink eind buiten bereik van mijn dijen, het blad is traploos met een hendeltje hoger of lager te stellen en er hangt (luxe!) een flinke snoerenbak onder. Levertijd zes weken.

no 101, 22:08 uur, daglink

 

Rossem

Rossem is een ongerept vlekje, ingeklemd tussen Maas en Waal, in 1999 samen met Ammerzoden, Hedel en Heerewaarden toegevoegd aan Maasdriel. We besloten intuďtief het plaatsje binnen te rijden en belandden aan de Waaldijk waar een vandaag druilerig Villa Pannenkoek ons gastvrijheid verschafte. Er stonden vele steps en skelters buiten voor de verhuur, en binnen zag ik grote manden met pantoffels staan, maar verder viel er vandaag niets te beleven.

De pannenkoeken waren goed. Ik nam er een met warme kersen, ijs en room. Omdat ik werd gereden kiepte ik daar nog een (half) glaasje Grand Marinier overheen terwijl ik het geheel nog met een laag kaneelsuiker bedekte ; de andere helft van de likeur gaf ik aan mijn chauffeur want die zat me toch begerig te kijken.

no 100, 21:32 uur, daglink

 

Betuwe kersenland

Betuwe: elke zoveel kilometer de bekende vlaggen en borden 'kersen te koop'. Ondanks de regen van de afgelopen dagen zijn ze dik en gaaf. Iets zurig misschien door weinig zon, maar heerlijk en niet duur. Zeven gulden per kilo aan de kraam.

no 99, 21:16 uur, daglink

 

Appeltern

Het was er geen weer voor vandaag, volgens de weersvoorspelling, maar toch bezochten wij de tuinen van Appeltern omdat we toevallig in de buurt waren. Een paar jaar geleden ook al eens geweest, maar toen was alles nog te nieuw naar mijn smaak. Te netjes dus met alle plantjes in het gelid.

Tuinieren is een kwestie van geduld en van rigoureus durven snoeien. De planten zijn nu volwassen geworden, volgroeid, uitbundig, prachtig en de vele paadjes, plaatsjes, stoepen, trapjes en stapstenen zijn ondertussen bemost en fraai in hun omgeving opgenomen.

De vijvers waren adembenemend en ik heb massa's idee╬n voor beplanting opgedaan. Het maakt nogal verschil of je gewassen in volgroeide staat ziet of in net gewortelde stekjes bij de kwekerij. Waarnaar ik absoluut op zoek moet is de Equisetum japonicum 'Robustum' ofwel grote japanse holpijp. Beelschoon.

Er waren kikkers ja, van die prachtige felgroene met spitse snuiten, opgemaakt met fijne witaccentjes en zwarte lijnen die driftig kwaakten en vurig uit hun oogjes keken. Ik heb eens gelezen dat als je je buren wilt pesten, je deze groene kikkers moet aanschaffen - hetgeen trouwens verboden is - omdat ze de hele nacht herrie maken. Maar ik ben al dik tevreden met de beschaafde kleine bruine exemplaren die meer van de zandgronden houden.

Twee of drie flinke buien gehad vandaag. Het weer viel dus reuze mee.

no 98, 21:14 uur, daglink

 

Reutellog

Reutellog gaat temperen, maar gelukkig niet stoppen. Het is ongelooflijk hoeveel prachtige links hij heeft verzameld. Ik kan nog maanden verder.

no 97, 21:12 uur, daglink

 

Bieslog

Ben ik een dag weg van loggersland blijkt Bie een Bieslog te hebben. Ik had wel ergens een link zien staan - kweet niet meer waar - maar dacht 'het zal zijn zoon wel wezen, of neef, of een zwarte tak van de famille'.

Ha! Lekker log erbij want schrijven kan hij wel. En dat-i van mijn leeftijd is vind ik ook een genoegen. Eindelijk versterking van de niet meer piep generatie waartoe de meesten behoren die zich momenteel suf mailen of het 'de' of 'het' weblog moet zijn.

En - dit speciaal voor Ecritures - hij lijkt me nog niet tot de incrowd te behoren.

no 96, 21:10 uur, daglink

 

17 juli, 2001

Geteld

Met ftp te zien heeft Greymatter goed genummerd, maar de tijd die met uploaden verstrijkt is absurd. Ik zie fouten in m'n teksten maar nu verbeteren is geen doen.

no 95, 18:29 uur, daglink

 

Mening herzien

Vannacht bij de kro-radio een (gedeeltelijke) herhaling gehoord van het interwiew dat Bart Chabot vorige week maandag toevallig had gegeven; dus twee dagen voor Broods dood. Ik had de eerste keer slecht geluisterd omdat Brood me weinig zei maar deze fragmenten waren indringend omdat er nog in de tegenwoordige tijd over hem werd gesproken. Verhalen van publiek dat mocht reageren laat ik buiten beschouwing.

Afwisselend was er een scala aan Brood-muziek te horen uit een lange reeks van jaren in plaats van die paar 'toppers' waarmee we worden doodgegooid. Zijn oeuvre blijkt omvangrijk en zeer gevarieerd. Het is niet ondenkbeeldig dat ik het nog eens in zijn geheel wil horen.

Op tv werd bij de NCRV zijn logeerpartij met majoor B. in Frankrijk herhaald bij de man wiens naam ik even kwijt ben. Leverde indringende beelden op van een mens die weet dat hij zichzelf vernietigt maar niet anders kan. Zelfs ik raakte in de ban van dit verzopen leven maar dacht meteen: als hij niet zuipt, dan komt er ook niks uit en dit zou moorddadig zonde zijn van zo'n veelzijdig talent.
Ik heb toch een genuanceerdere mening over hem gekregen.

no 93, 18:22 uur, daglink

 

Dril

Op mijn hurken aan het water zitten blijft een groot genoegen. Vooral als de zon schijnt en er dikke proppen draadalg zweven. Een paar dagen slecht weer en de boel verwaarloosd, of ik heb weer genoeg te doen met mijn stokjes.

De vijver is dood als een pier, op waterlelies, kevers, muggen en veelpotige monsters na die ooit libellen zullen worden. Maar in alg waarvan ik het teveel graag weghaal, schittert soms dril.

Herstel: want toen ik rond vijf uur onkruid plukte langs het water sprong er een paddenkind te voorschijn. Het rende in een vaartje naar de vijverrand, sprong het water in en zwom met olympische slagen naar de overkant om daar weer aan land te klimmen. Hij was niet veel gegroeid, maar had wel veel geleerd ondertussen. Ik was apetrots op hem.

no 92, 18:17 uur, daglink

 

Tafelmanieren

'Het nut van tafelmanieren is dat je daar je hele leven plezier van houdt', kon mijn vader zeggen als hij mij een pets verkocht. Dit deed hij met name als ik mijn spagetti in hapklare brokken verdeelde of de slierten luidruchtig naar binnen zoog. Het kon ook gebeuren als ik mijn vork zo onhandig vol gladde veters had gedraaid dat de bal te groot was om helemaal in mijn mond te stoppen. Als ik de helft er afbeet kledderde de rest terug op mijn bord en zat het tafelkleed vol rode spetjes. Dan volgde meestal wel een draai om mijn oren.

Ze hadden zich deze moeite kunnen besparen en mij de vernedering. Op mijn eerste reis door Itali╬ deed een Italiaan even voor hoe het moest (met een sliert of vier beginnen, vooral niet meer) en sindsdien rol ik sneller en netter dan ik van mijn vader had kunnen leren want die smokkelde ook.

Van tafelmanieren heb ik nog altijd veel plezier. Vooral als ik de tobbe van draadalg ontdoe. Met twee stokjes - vork en lepel - rol ik elegant en losjes uit de pols, beginnend met een paar subtiele draadjes, flinke happen in elkaar.

no 91, 18:14 uur, daglink

 

Rara

En terwijl ik in mijn uploadscherm de melding krijg dat mijn bericht niet verzonden kan worden, blijkt het al op de site te staan. Het kan verkeren. Of de telling in Greymatter nog deugt zal de toekomst leren.

no 90, 18:11 uur, daglink

 

Overal wat

Kan ik mijn eigen Greymatter cgi niet in. Kweetniet wat loos is, maar als ik op 'enter' druk verdwijnt mijn password. Cookies weggedaan vanmorgen, maar dřt cookie toch niet en het password ken ik van buiten. Opnieuw geprobeerd. Hij doet er vele minuten over voordat het inlogscherm verschijnt, en als het eindelijk komt, met author en password ingevuld, en ik op Enter druk dan leegt hij de velden alsof ik niet besta. Het is ook altijd wat - sugt - ik kan beter sokken gaan breien.
Alle scripts gecontroleerd.
Zou er iets loos zijn met de paarlen van de provider?

no 88, 18:03 uur, daglink

 

Nieuwe?

Op zoek naar een vlag op een modderschuit kwam ik een lollige tegen. Nieuwe weblogger misschien?

no 87, 00:04 uur, daglink

 

16 juli, 2001

Weblog

De weblog of het weblog, is de vraag. Op de site van Ruben staat een poll
.
Ik opteer voor het weblog omdat een weblog een logboek is, zoals je ook het scheepslog hebt of het scheepsjournaal.

Nu is het gehaspel met lidwoorden niet nieuw. Het deksel, de deksel? Het modem, de modem? Allemaal goed.

no 86, 21:37 uur, daglink

 

Komkommertijd

Utrechts Nieuwsblad had weer een markant item: zieligerd die in de Kanaalstraat slechts vijf minuten zijn notebook onbeheerd in de auto liet liggen met een heel jaar werk erop. Vooral dit laatste wordt zwaar uitgemolken want o zo zielig. Denk ik meteen bullshit! Kan niet waar zijn.
Wie met een jaar werk (een heel manuscript notabene) uit rijden gaat zonder ergens een kopie te hebben verdient geen aandacht in de krant maar een pak op zijn billen.

no 85, 21:36 uur, daglink

 

Dood Brood

Ondertussen meer werk van Brood bekeken. Ik zal er niet in beleggen maar vind het erg mooi. Het is helder, kleurig en direct. Meer belaagkunst, zal ik maar zeggen, dan behaagkunst en daar houd ik van.

Een van zijn mooiste uitspraken vind ik dat mannen net honden zijn die overal hun neus in steken, en vrouwen net katten die bedachtzaam hun kans afwachten.

Behalve musicus en schilder was hij ook een filosoof.

no 84, 21:35 uur, daglink

 

Afgeknikkerd

Ben op zoek naar een moderne driver voor HP Deskjet 870 Cxi (Mac). Nou, dat wil niet zo vlotten. Telkens als ik op de ftp-site van HP kom en het mapje printers openklik wordt ik er mooi afgeknikkerd. Vriendelijk is anders.

no 83, 21:31 uur, daglink

 

Vroege kostganger

Die reiger van laatst heeft de plattegrond goed in zijn hoofd geprent, vrees ik. Hij is vroeger wakker dan ik.

no 82, 21:30 uur, daglink

 

Vorstelijk

Me vanmorgen gerealiseerd wat een vorstelijke kater ik heb. Zijn insuline was op en ik haalde weer tien flesjes voor pakweg een tientje per stuk. Doet hij vier maanden mee, spuitjes nog niet meegerekend. Ze willen hem in het ziekenfonds niet hebben.

no 81, 21:14 uur, daglink

 

15 juli, 2001

Vermist

Maris, je staat er weer in. Mij een raadsel wie jou van je plek had getrokken.

no 80, 23:57 uur, daglink

 

Klooster

Keil kloostert op tv maar de nonnen zijn van die zachte wezens die te goed zijn voor deze wereld. Dit is netjes uitgedrukt voor wat ik eigenlijk denk: zachte zijkerdjes met engelenstemmen waar elke persoonlijkheid is uitgebeden. Heel anders dan mannen in een abdij, waaraan ik vrolijke herinneringen heb. Een oudoom pottenbakker die met zijn maten medebroeders ondeugende streken uithaalde. Niets vrooms was hem vreemd, maar je kon het nooit aan hem merken.

no 79, 23:42 uur, daglink

 

Gaar

Klaar en gaar als een platgekookt spruitje, maar behoorlijk opgelucht. Ik kan ongezond lang bezig blijven als iets af moet. Ik zou niet merken als de wereld ondertussen van zijn stokje ging en dit is toch een beetje verontrustend. Moet ik naar een psychiater?

no 78, 23:32 uur, daglink

 

Nopjes

Dik in mijn nopjes, ben ik. Als surfend ook even mijn site laten bekijken bij w3.org en hij was zo foutloos dat ik een banner mocht plakken, ol╚. Op een holletje door naar de css-validator en alweer een gouden plaquette: bingo!

En dan te bedenken dat ik nooit naar CSS had gekeken voordat Ludo vroeg waarom ik die font-tags toch bleef gebruiken, en Tsja met een boek kwam aanzetten.

De banners gaan in de trofee╬nkast en op CSS ben ik nog lang niet uitgekeken.

no 77, 17:34 uur, daglink

 

Webdebutanten

Nog altijd stof zoekend voor kopij beleef ik IRL niet veel loggerigs. Wel een paar leuke sites voor webdebutanten gevonden die ik zelf ook voor je weet maar nooit wil bewaren.

In onvervalst Nederlands geeft de TU Delft de beste informatie die je beginners kunt wensen, zowel over HTML (HyperText Markup Language), de taal waarmee je webdocumenten maakt als CSS (Cascading Style Sheets) de taal waarmee je de presentatie van de documenten kunt vastleggen.

Wel eens wanhopig omdat je op de smalle strookjes van het palet niet kunt beoordelen of een achtergrondkleur deugt? Op HYPE's Color Specifier vind je een compleet overzicht van kleuren met kleurnamen die zowel door Netscape als Explorer worden ondersteund. Klik je op de kleurnaam in de linker kolom, dan zie je deze kleur op je hele scherm.

Op Rich in style gaat de service nog verder. Je kunt een achtergrondkleur kiezen en als je naar beneden scrollt zie je er tekst op in alle denkbare kleuren. Kleurcombinaties en leesbaarheid zijn zeer goed te beoordelen.

Wie een beetje Engels leest heeft veel aan de lessen op de welbekende webmonkey site waar met weinig woorden en veel voorbeelden een reeks CSS toepassingen is te vinden.

Een prima site vind ik w3schools. Wel Engelstalig, maar bij de CSS voorbeelden valt er weinig te lezen. Staat vol voorbeelden die meteen worden gegenereerd zodat je het effect (of het ontbreken ervan) in je browser(s) kunt zien. De schrijfwijze voor de getoonde stijl staat er in een kader naast. Je kunt daar dingen in veranderen en dan het resultaat weer laten genereren.

Specifieke CSS-eigenschappen die door Netscape worden ondersteund zijn te vinden op Projectcool. De lay-out vind ik niet erg duidelijk maar je kunt de pagina als .txt op je harddisk saven en zelf beter formatteren.

Op css.nu kun je gedragingen en misdragingen van de diverse browsers vinden.

no 76, 16:59 uur, daglink

 

14 juli, 2001

Ho maar

Tja, wat moet je op zo'n natte dag, he? Nou ik wist het wel: schrijven. Deadline nadert en ik had kopij beloofd. Had al weg moeten wezen. Gelukkig denken ze altijd dat ik alles weet, maar ditmaal schrijf ik over iets waarin ik niet bedreven ben. Veel zoeken, research, afdwalen, opnieuw beginnen, me prima amuzeren maar opschieten? Ho maar.

no 75, 22:31 uur, daglink

 

Knuppeltje

Knuppeltje in hoenderhok. In kort artikel een linkje vermeld naar een tekst van Zeldman waar hij zegt dat IE5/Mac de beste browser aller tijden en aller platforms is. Mijn idee!
Nu treuren Mac-gebruikers terecht nog altijd om hun Netscape, hetgeen natuurlijk te begrijpen is. Maar bloempjes verwelken en scheepjes vergaan. Wie vlot wil surfen zal met de boosaard in zee moeten gaan.

no 74, 22:30 uur, daglink

 

Bellen

Te zijkerig was het om vaak bij de vijver te kijken en toch viel daar iets te beleven. Regendroppen veroorzaakten de bekende putjes waaromheen zich kringen vormden. Maar als de bui was weggewaaid dan vormden duppels die nog uit de bomen vielen luchtbellen op de waterspiegel. Waarom, is mij nog niet duidelijk maar het was een fraai gezicht.
Die luchtbellen waren groot en bleven drijven totdat ze werden lekgeprikt, jawel. Er was duidelijk beweging in het water. Ik pakte de verrekijker. Het water was vrij helder en ik kon zien dat er salamanders met de luchtbellen speelden. Net dolfijnen.
De kat van de buren kwam ook nog bij de vijver zitten, maar die heb ik door Beer naar huis laten sturen. Net toen ik de kijker weer weg wilde leggen zag ik een dik achterwerk de burcht inschuiven. Paddenburg am see.

no 73, 22:28 uur, daglink

 

Knopendoos

Met een selecte groep een winkelstraat ingericht. Mij viel op eigen verzoek de knopen-, garen- en bandwinkel ten deel. Ineens werd ik overvallen door jeugdsentiment want jarenlang was een knopendoos mijn meest geliefde speelgoed.
Zo'n ouderwetse grote sigarenkist boodevol kleurige knopen met allerlei gaten in allerlei maten. Uren kon ik zoet zijn met ze tellen, wegen of sorteren. Mooi bij mooi, lelijk bij lelijk, kleur bij kleur of vorm bij vorm. Dof, glanzend, glimmend, met glitters, ogen of gaatjes. Mannenknopen, sloopknopen, overhemdknoopjes van paarlemoer. Ik vormde er legers van en voerde oorlog; zette ze twee-aan-twee in rijen op een blok en speelde schooltje; maakte er paadjes van of tuintjes terwijl de blokken huizen waren. Niets heeft mijn fantsasie meer geprikkeld dan die oude knopendoos.
Wie knipt er tegenwoordig nog knoopjes van zijn oude kleren?

no 72, 22:27 uur, daglink

 

Speelgoed

Het leukste kwam ik tegen in een sloppenwijk in Indonesi╬. Een handige vader had twee stokjes door een plastic waterfles gestoken en hier wieltjes op gezet. De fles had hij gedeeltelijk weggesneden zodat het restant op een kinderwagen leek met kap. Er lag dan ook een voddenlapje in de kar met een strooien poppetje erop. Aan de hals van de fles zat een touwtje zodat het kind het karretje kon trekken. Als dit geen heerlijk speelgoed is.

no 71, 22:26 uur, daglink

 

Aardbeien en thee

Vanavond ontdekt dat ik aardbeien eet als thee. Ik bedoel dat ik niet zo verrukt ben van thee, maar het drink vanwege het koekje. Niet dat ik geen koekje kan pakken zonder thee, maar toch hoort het een bij het ander. Zo heb ik dat geleerd. Ik bedoel: als ik op visite zit dan zeg ik niet 'ik hoef geen thee, maar wel een koekje'. Stel je voor.
Terug naar de aardbeien. Een paar vind ik lekker maar geen soepbord vol zoals hus zojuist had gemaakt met bolletjes ijs erop, slagroom en advocaat. Zo snel ik kon eerst die aardbeien weggelepeld om daarna aan het lekkers te beginnen. Toen drong die vergelijking zich op met thee, ofwel dat ik eindelijk besefte niet zo dol op aardbeien te zijn.

no 70, 00:06 uur, daglink

 

13 juli, 2001

Verrassing

Nooit veel vertouwen in cd's die bij aankoop van 't een of 't ander worden weggegeven. Zo lag er al weken een onbeluisterde Shostakovich, verworven door aanschaf van een harddisk. Vandaag was het er weer voor om hem eens op te zetten. Celloconcerten 1 en 2 door Maria Kliegel en het Pools Nationale Radio Symfonieorkest o.l.v. Antoni Wit. Naxos DDD 8.550813.
De concerten zijn natuurlijk prachtig en de uitvoering is bepaald niet slecht. Aangename verrassing.

no 69, 23:43 uur, daglink

 

Kruidvat

Verrassend is ook de kwaliteit van de klassieke cd's die worden verkocht bij het Kruidvat. Liederen van Schubert bijvoorbeeld. 7 Cd's voor twee tientjes. Uitgevoerd door grootheden als Schreier, Fischer-Dieskau, Walker, Aug╚r, en Holl.
Het zijn niet de modernse opnamen en ook niet de beste, maar ik heb voor heel wat hogere bedragen mindere uitvoeringen gehoord.

no 68, 23:38 uur, daglink

 

Enquist

'Voorbeeldige historische roman', schrijft Willem Kuipers vanmorgen in de Volkskarant over Het bezoek van de lijfarts van de Zweedse schrijver Per-Olov Enquist in het Cicero katern. Ik heb nooit iets van Enquist gelezen maar de recensie maakt me nieuwsgierig.
Een gekke koning, kind nog, en een koninginnetje dat het met de lijfarts deed zijn de feiten waarvan Enquist gebruik maakt om een stuk Deense geschiedenis anno 1770 uit de doeken te doen. Interessant is dat die lijfarts de denkbeelden aanhangt van Diderot, Voltaire en Rousseau. Gedurende zijn twee jaar durende relatie met de koningin grijpt hij zijn kans deze gevreesde denkbeelden uit te dragen.
Kuipers zegt: [...] en het pleit voor het vakmanschap (en de humor) van Enquist dat hij in deze tornure zoveel system aanbrengt dat je de madness ervan voor zoete koek slikt. [...]
Een dergelijke zin overrompelt mij. Ook het begin van zijn recensie was intrigerend. Hij schrijft: Hoe goed kan een roman zijn? Je kunt daar over piekeren tot je een ons weegt, maar de vraag dient zich pas echt aan, als je een boek hebt gelezen waarvan je met zekerheid weet dat het briljant is, maar toch niet goed weet waar 'm dat in zit.

no 67, 14:04 uur, daglink

 

12 juli, 2001

Allegaartje

- Eerst je vingers achter de deurknop leggen en dan op een drafje de gang inrennen is niet de manier om ze soepel te houden.

- Dat Brood is vertrokken moet hij zelf weten, maar dat hij zijn overtollig geworden drank in dikke buien naar beneden kiepert vind ik minder geslaagd.

- Het regent hier tranen met tuiten en onderwijl schijnt er een valse zon. Ze noemen dit kermis in de hel. 't Zou me niks verbazen.

no 66, 19:32 uur, daglink

 

Doeken

Een mens leeft niet van Brood alleen en hij al helemaal niet. Maar ik was wel nieuwsgierig naar zijn doeken die mij meer boeien dan zijn bizarre levensstijl.

no 65, 17:55 uur, daglink

 

Warme melk

Op zoek naar warme melk met grand marinier, kennelijk een geliefd nipje van Brood en waarom ook niet - ijs met grand marinier smaakt ook uitstekend - kom ik een zoekpagina op trefwoord tegen waarin ik dagen kan verdwalen. Homepage van ene Wijnand Nieuwenhuyze.

no 64, 17:53 uur, daglink

 

Mistroostig

Geen vijver vandaag want de salamanders houden zich schuil of zijn op. Met mijn schepnet haalde ik ╚╚n stelletje boven dat ik meteen heb teruggezet. Laten die hun werk maar doen. Geen padje gezien en de eerste knop van de rode waterlelie (in mei pas geplant) staat van kou en nat te rotten. Ik voel me even mistroostig als die knop.

no 63, 17:52 uur, daglink

 

11 juli, 2001

Onleefbaar

Voor de zoveelste keer ervaar ik, als interim toezichthouder op deze minuscule biotoop, hoe onontkoombaar de samenhangen zijn en hoe onoverwinnelijk de natuur is. Hij blijft ons altijd een stap voor maar wetenschappers zullen dit moeilijker erkennen want die komen minder vaak buiten. Onzin natuurlijk. Maar feit blijft dat je op papier groei en bloei nog zo slim kunt cultiveren, maar dat tegen nachtvorst, droogte, ijzel, storm of overstroming niets valt te ondernemen. De natuur gaat zijn ongereguleerde gang en zoekt zich een uitweg uit mensenhanden. Gelukkig maar. Want tegen de tijd dat we alles weten, kennen, kunnen en beheersen wordt naar mijn gevoel het leven zelf onleefbaar.

no 62, 11:41 uur, daglink

 

Blauwe woensdag

Kwart voor tien vanmorgen staat in al zijn magistrale glorie het grote gelazer naast de vijver, met zijn stelten pal naast het statiegeld kratje. Goed dat ik daar stenen op heb gelegd. Goed dat hij geen week eerder is gekomen, al weet ik niet of hij met mini's zijn maag wel kan vullen.
Hij is van reuzenformaat, staat daar blauwzilver te glanzen in een waterzonnetje en loert geconcentreerd naar rimpelingen op het water. Hoewel ik zijn vraatzucht haat moet ik bekennen dat mijn adem stokt want zo dichtbij is hij nog veel imposanter dan langs vreemd water in een vreemde wei.
'Beer jongen, werk aan de winkel!', roep ik de hond en we gaan samen luidruchtig naar buiten. De blauwe kijkt verstoord op en gaat meteen op de wiek. Dit is iets wat je niet vaak te zien krijgt. Hoe hij vanuit onbeweeglijk zijn vleugels spreidt, een been optrekt, en dan met twee, drie krachtige slagen loodrecht opstijgt. Tjonge, wat een spanwijdte en kracht. Geen wonder dat hij goed moet eten.
Beer, mijn eigen blauwe (het grote slag wordt ook wel blauwe kees genoemd) schiet blaffend zijn richting uit maar heeft geen schijn van kans omdat hij de trapjes af en rond de vijver moet. Hij is trouwens geen jager maar een verdrijver. De reiger cirkelt nog pesterig een rondje hoog boven het water alsof hij deze stek goed in zijn geheugen wil prenten, stijgt steil tot boven de boomtoppen en verdwijnt met trage vleugelslag naar blauwe verten. Ik geloof niet dat ik klapwieken heb gehoord. Als zijn landing even geruisloos verloopt als zijn vertrek is hij de komende weken een geduchte vijand.
Misschien is hij gistermorgen ook al geweest. We waren weg en de honden zaten binnen. Of hij komt al dagen in de vroegte. Gistermiddag tussen de buien door nog blad van de vijver geschept en maar weinig salamanders gezien. Wel opvallend veel muggen, dat schreef ik al. Ik dacht dat het donkere weer de oorzaak was. Ze zullen toch niet op zijn?
Gaas of netten is geen optie. De oppervlakte is te groot, het is lelijk, onnatuurlijk en - het belangrijkste argument - ik wil zelf bij het water kunnen. Kijken welke verrassingen in mijn netje zitten vind ik ongelooflijk spannend.
Zo'n plastic monster langs de kant? Ineens begrijp ik het nut ervan. Tijdelijk nut, want een echte reiger is vast niet op zijn achterhoofd gevallen.

no 61, 11:39 uur, daglink

 

10 juli, 2001

Creditcard

Tsja weer in mijn cookies zeg! Wil ik vanmorgen uit nieuwsgierigheid even bij Apple naar de store, blijken ze mijn registratie niet meer te pikken. Het is Tsja z'n computer die inlogt, zeggen ze, en mijn ID is vals. Welk e-mail adres ik ook opgeef (welke had ik in hemelsnaam gebruikt?), ze willen mij niet meer kennen.

Dan maar opnieuw registreren. Ik vul wat onwillig een reeks gegevens in en blijk dan ook nog mijn creditcardnummer te moeten opgeven. Waarom? Ik wil niet kopen, voorlopig alleen maar kijken. En als ik koop, dan ga ik naar de dealer. Ik denk er dus niet over om voor niks mijn nummer prijs te geven, versleuteld of niet. Mooi zo. Eigen schuld dikke bult, dan kom ik er ook niet binnen.

no 60, 16:28 uur, daglink

 

Hm

Omdat ik een briefje had meegekregen kon ik de huisarts bezoeken, maar die werd niet veel wijzer dan ik omdat hij nog geen rapport had ontvangen. Wel las hij de cryptische regel voor: 'kniekuitcyste'.
'Waar komt dit door?'
'Meestal door arthrose maar soms door een oude blessure'.
Hij wilde alsmaar weten of ik 's morgens stijve knie╬n had, maar dit was me nooit opgevallen iets wat hij weer niet kon geloven. Hij bleef maar verder vragen naar de stijve knie die ik niet heb.
'Ik kruip elke morgen zo uit mijn bed op mijn knie╬n naar de suikerkat om hem te prikken. Dan zou ik toch iets moeten merken?'
'Hm', zei hij, maar het klonk niet onaardig.
'Daarbij zit ik elke dag talloze keren op mijn hurken om padjes te begluren of onkruid te wieden'.
'Hm', zei hij weer en ik zei mar niets want ik was allang blij dat ik geen pillen of prikken hoefde. Alleen een strakke zwachtel die lelijk staat maar lekker voelt.
'Over tien dagen terugkomen', zei hij.
Doet de post er zo lang over?

no 59, 16:00 uur, daglink

 

2500 per maand

Loop ik het gebruikelijke ommetje rond de achtervijver, hippen ze langs twee zijden overal rond. Als je nou vraagt om moeilijkheden, moet je daar gaan rondmarcheren zeg. We hebben een stuk of zes stevige merels die minstens driemaal daags vijf happen lusten. Is 90 per dag, 2500 per maand. Schiet lekker op.

Je denkt dat bruin in de maat van een dubbeltje niet zichtbaar is? Ik sta versteld hoe makkelijk het kleine bewegen in gras te signaleren is, op kale grond of onder blad. Kwestie van wazig tussen je oogharen gluren en rustig wachten, precies zoals vogels doen. Zolang de padjes onbeweeglijk blijven zitten - zoals oude padden kunnen - vallen ze niet op door hun schutkleur. Maar ze hebben nog weinig geduld en zijn onervaren. Het is wel weer een wonder hoe snel ze van visjes vlees zijn geworden. De ijver waarmee ze zich leren voortbewegen op het land is bewonderenswaardig. Hun bewegingen zijn deerniswekkend onhandig en de afstand die ze moeten overbruggen is van vierdaagseformaat.

Over een pol groen vol gewriemel een statiegeld plantenkrat gezet, afgedekt door stenen. Ik kon het niet laten. Dan hebben de slimmen tenminste een schuilhut. Er wordt gebruik van gemaakt.

Het spul bij de kleine tobbe loopt minder gevaar want daar komen de vogels niet graag. Ze kunnen daar over een tegel zo het bamboeoerwoud in waar ook de grote padden zitten. Als ze mieren blieven, is daar voedsel in overvloed. Die hebben het niet slecht.

Op de vijvers wemelt het nu van de jonge muggen. De salamanders kunnen zo'n aantal niet aan en er valt geen dikkopje meer te bekennen. Ik hoop dat iemand komt helpen met eten want anders hebben wij over een maand geen leven meer.

no 58, 15:38 uur, daglink

 

09 juli, 2001

Verhevenheid

'Trek het truitje ook maar uit, mevrouw', zegt een pinnige dame.
'Eh... voor het scannen van een knieholte?'
'Trui uit, mevouw'. Ik doe braaf mijn polo uit.
Vluchtige blik op papier. 'Pardon mevrouw, trek uw trui maar weer aan'.
Wat een muts zeg. Ik ben op dit uur de enige patient. Ze mag wel eens leren lezen!

Dokter stelt zich voor. Onverstaanbaar natuurlijk. Kan me niet schelen want als ik echt iets mankeer vlucht ik naar mijn eigen ziekenhuis. Hier wordt alleen een scan gemaakt.
'Waarom heeft u maanden met een gezwollen been rondgelopen?'
'Omdat ik er niet zo op heb gelet en geen last van had. Pas met die warmte in korte broek viel het weer op.'
'Wanneer is het begonnen'
'Begin april, na aankomst in India. Maar ja, dan denk je dat het de warmte is en dat het wel over zal gaan'.
'Wat zoekt u (tussen regels door hoorbaar: op uw leeftijd) dan ook in India?'
'Nou zeg!'

Hij begint bij de liezen maar daar zal hij niets vinden want ik heb een dik onderbeen. Met de rechter knieholte is ook niks mis want die resulteert in een slanke enkel. Eindelijk is links aan de beurt zoals aangevraagd. Hij kan een dikke nota schrijven. Aan zijn manier van scannen voel ik dat hij beet heeft. De scanner komt steeds op bepaalde plekken terug.
'Iets gevonden?', vraag ik want het is toch spannend of hij een verstoppend stolsel ontdekt dat straks naar mijn kop, hart of longen kan schieten.
Geen antwoord. Hij vraagt alleen wat ik met de huisarts heb afgesproken.
Niets natuurlijk, eerst moest dit onderzoek gebeuren.
'Dan moet u opnieuw een afspraak met uw huisarts maken.'
'Ja, dat begrijp ik ook'.
Hij loopt weg.

Vraag ik de assistente dus: 'Wat is de uitslag van de scan?'
'Die zult u horen van uw huisarts, mevrouw. Dokter schrijft een briefje.'
Hij zit drie meter verder het briefje te schrijven.
'En, mag ik weten wat daarin staat? Het is per slot mijn been.'
'Het is uw been mevrouw, maar het is nu bij ons in behandeling. Dokter schrijft een briefje dat u dadelijk meekrijgt.'
'Hij hoeft de envelop niet dicht te plakken want ik wil lezen wat hij heeft geschreven. Ik maak hem dus open.'
'U zult toch niet begrijpen wat er staat.'
'Mevrouwtje, - al mijn venijn ligt in dat 'tje' - mijn knie is wel ziek maar mijn hersens mankeren nog niks'.

Tien minuten later komt de niet gesloten envelop. Er staan twee regels in waarvan ik de onderste niet kan ontcijferen. Daar hadden ze een hoop tijd voor nodig. Schrijven kunnen ze ook al niet. De bovenste zin luidt: 'G╚╚n (met klemtonen) DVT'.
Ik op een holletje terug naar huis, naar internet, naar Google Search om DVT te zoeken en dan met name Economy Class Syndrome. Dit niet te hebben lucht erg op, ondanks dat in die tweede regel zal staan wat ik dan wel mankeer.

Wat een arrogante oendroppen zeg, daar bij dat scanapparaat in de provincie. Tjonge jonge welk een verhevenheid boven het plebs.

no 57, 16:07 uur, daglink

 

08 juli, 2001

Geloofsbomen

De weg tussen Hoevenlaken en Deventer vind ik een plaatje waar prachtige oude vliegdennen in rozig bosgras staan. Dennen zijn vrolijk omdat al hun kaarsjes aan grillige takken omhoog wijzen. Sparren daarentegen zijn star, stijf en hangend. Ze gaan nooit uit de plooi.
Ik kan het niet helpen maar moet altijd denken: dennen lijken katholiek en sparren hervormd.

no 56, 23:03 uur, daglink

 

Grijs

Vandaag was het de tweede keer binnen een maand dat we in stromende regen naar Lochem reden. Jammer, want dat Gelderse coulissenlandschap is op zijn fraaist bij lage zon en wolkenluchten. Prachtig zijn die iets glooiende, door bos omzoomde weiden waar nu weer koeien lopen; en akkers waar nog graan wordt verbouwd.
Het was zeer nat vandaag, zeer grijs en bedompt.

no 55, 23:01 uur, daglink

 

Geschoren kont

Acht wat loopt mijn Beer er sinds vanmiddag zielig bij. Zijn vacht is onderhanden genomen door een vriendin voor wie ik een computer had geritseld. Zij is trimster en zou in ruil hiervoor mijn hond een behandeling geven.

Een keeshond is wat karakter betreft een moordhond. Levendig, nieuwsgierig, waakzaam en trouw. Dat ik indertijd de brutaalste uit veertien puppen koos was niet verstandig maar dit laten we buiten beschouwing. Nu hij wat ouder wordt verliest hij trouwens zijn streken.

Maar die vacht! Ik heb het jarenlang volgehouden hem te fatsoeneren en hij zag er altijd prachtig uit. Totdat ik RSI kreeg en slijmbeursontstekingen door foute massage. Duurde bij elkaar twee jaar en daarna was zijn ondervacht totaal vervilt. Sinds die tijd was ik al blij als ik de dennennaalden, doornen, mos, takken en bladeren uit zijn broek wist te krijgen want alles bleef erin hangen.

Vanmiddag moest de schaar er in. Eerst klitten weghalen en daarna op talloze plaatsen het vilt in repen knippen. Dan met een soort scherende kam het vilt uit de vacht zien te krijgen. We waren er met z'n twee╬n twee uur aan bezig en toen was hij nog maar half klaar. De rest gebeurt nog een andere keer.

Het viel niet te vermijden dat door dit ontvilten zijn statige broek geheel verdween en de sierlijke manen aan zijn plompe benen. Hij ziet er nu uit als een poedel met een geschoren kont, maar verder gedraagt hij zich gezond en vrolijk want het moet best wel lekker voelen dat er weer lucht bij zijn vel kan komen.

no 54, 22:58 uur, daglink

 

07 juli, 2001

Muisjes

En als je wat uit je raam zit te staren ontdek je nog heel wat meer dan padjes. Er staat vlakbij een uitgeloeide hoge campanula die lekker in het zaad is geschoten. Dit nieuwtje heeft zich als lopend vuur verspreid onder de muisjesbevolking. Op gezette tijden komen er moeders aangedribbeld met hun watersnelle kleuters. De kleintjes klimmen lening in de plant, schommelen aan de fragiele stengels en knabbelen de zaaddozen open. Moe die als goede moeder wat gezetter is blijft beneden want de jongens knoeien voldoende dat ook zij haar buik vol krijgt.

no 53, 15:59 uur, daglink

 

Merels

Onder elk bosje groen langs de vijverwal dollen de padjes maat bromvlieg rond. Als ik ze zo makkelijk kan zien, kunnen de merels het helemaal. Die zijn met velen en de hele dag hipt er wel een brutaal langs de kant. Pik pik, hap snap.

Het is dat ze tegen zonsondergang zo onweerstaanbaar mooi voor ons zingen, maar anders zou ik ze liefst de nek omdraaien of minstens een hele rij vogelverschrikkers planten.

Wat een onzin zeg. Een goeddoorvoede merel is toch ook nooit weg?

no 52, 15:58 uur, daglink

 

elisa in wonderland

Afgelopen nacht rond een uur of een met een kleine zaklantaarn een rondje gaan lopen. 't Is dat ik leven verwachtte maar toch schrok ik me telkens rot van de herrie. Het begon al bij de keukendeur waar ik een grote pad ontmoette die van schrik tegen een emmer sprong. Bonggg... Man, als jij uit de klauwen van uilen wil blijven moet je wel beter uit je doppen kijken, ja!

Wat zijn ze toch dom, onvoorzichtig en onhandig.

Langs het paadje naar de vijver, onder schoenlappersplanten en bedstro, veelvoetig licht geschuifel overal. De kleintjes?. Goed mogelijk, want tegen de stranden van de vijver zie ik niets meer zitten.

Loopje rond de vijver: het hoge gras aan de westkant in het moeras staat compleet te zwaaien van de vele volwassen padden die zich daar voortbewegen; ook onder de rhodo's drie meter verder knispert het dorre blad op talloze plaatsen. Dit krijgen de jonkies niet voor elkaar. D'r is gewoon een feestje aan de gang. Alle padden uit de buurt komen hier vanavond polka dansen.

Het flagstonespaadje van west na oost, pal langs de vijverwal, durf ik niet te lopen zonder elke tegel eerst te beschijnen. Plop! hoor ik telkens als er weer een dikzak in het water springt, en ik schrik er elke keer van. Ik zie geen kleingoed al moet het hier wel zitten. Rechts van me komt bij elke stap de heuvel met bosgras meer tot leven. Als ik niet wist dat het padden waren zou ik op een holletje naar binnen vluchten.

Aan de oostkant gekomen, op het terras, begint de klimopheuvel te knisperen. Hierop was ik totaal niet voorbereid, verdorie. Naar de tobbe en de voortuin ben ik maar niet meer gegaan. Langzaam wennen.

no 51, 15:56 uur, daglink

 

Shift vier is weg

Vanmorgen, hier kon ik donder op zeggen, was de vierde shift vertrokken. Hoe onschuldig lagen ze gistermiddag nog tegen de walletjes aan, terwijl ik nu weet wat er stond te gebeuren. Ik gaf ze mijn zegen maar smeekte hen wel voorzichtig te blijven want het land zit vol ongekende gevaren.

no 50, 15:55 uur, daglink

 

06 juli, 2001

Rust, ha ha

Rust aan de oostkant van de achtervijver. Het water ligt er strak en glanzend bij. Er dansen alleen wat insecten op de waterspiegel. Waar je drie dagen terug geen blad uit het water kon vissen zonder dikkop mee te vangen heerst nu een onwezenlijke leegte. Is dat zo? Of ben ik door het gedrang en gewriemel de rest uit het oog verloren?

We zagen wel regelmatig salamanders opduiken om insecten te verschalken maar de lichtgekleurde buiken schieten zo snel weer weg dat je ze niet lang kunt volgen. De torpedobootjes eisten trouwens alle aandacht op want ze waren alom aanwezig aan het oppervlak en talrijk in getal.

Turend naar het water had ik vanmorgen weer oog voor de salamanders. Ze duiken op, happen toe, keren zich pijlsnel om waarbij hun buik even flikkert in de zon en dan zijn ze verdwenen. Het zijn er veel meer dan ik had gedacht. Ik hoef mij nog niet te vervelen want er breken nieuwe tijden aan.

Opeens zie ik zo'n gevreesde geelgerande watertor op zijn rug ronddrijven met die typisch gespreide poten alsof het vleugels zijn. Nu de balletjes vertrokken zijn kan ik vrij scheppen want hij lijkt ogen in zijn buik te hebben en schiet er bij de minste beweging vandoor. Ik maak dus een ruime zwaai en dacht je wat! Samen met de tor vang ik een babysalamander en ineens weet ik het weer. Een salamander begint niet als dikkop zijn leven maar kruipt as is uit zijn ei! Geheel in model met pootjes en staartje en al en hij is wat doorschijnend lichtbruin van kleur. Was ik door het gewriemel glad vergeten terwijl we ze vorig jaar toch bij bosjes hadden.

no 49, 14:40 uur, daglink

 

Veel padden en een beetje bruine kikker

Na veel gezoek kan ik zeggen: tot nu toe hebben we een overmacht aan padjes en een bescheiden hoeveelheid bruine kikkertjes voortgebracht. Geen zuignapjes aan de poten, wel zwemvliezen aan de achterpoten.

Niksniet salamanders want die komen nog. Hoe kwam ik daar nou bij?

no 48, 14:39 uur, daglink

 

Uittocht(3)

De derde shift is vertrokken maar er is nog een bundeltje kleingoed gebleven dat zich ophoudt langs de kusten. Ze duiken pijlsnel de diepte in als ik langs loop. Verstandig, want er hippen steeds meer merels over de randen. Het volkje bij de tobbe dartelt daar verder tussen de planten. Aan de voorkant is de meute van de munt naar de heidebedden verhuisd.

no 47, 14:38 uur, daglink

 

Cumberland

Bruine boterham met saksische leverworst en cumberland eroverheen. Dubbelgeklapt uit het vuistje boven je toetsenbord. Niet aan te bevelen. Zal wel door de warmte komen.

no 46, 14:37 uur, daglink

 

Drukkend?

Beetje Indiaas weertje gisteren en vandaag. Je loopt buiten te niksen en toch biggelen de druppels langs je neus omlaag. Bij een temperatuur van net dertig graden. Da's nog helemaal niks.

no 45, 14:36 uur, daglink

 

05 juli, 2001

Pret aan de wal

De omgeving van de achtervijver flink gesproeid. Heb ik toch het gevoel nog iets zinnigs te hebben bijgedragen. De verrassing was groot want toen ik ook nog een broesje bij de kleine tobbe zette zag mijn echtvriend het daar wemelen van leven.

Tussen de nokpannen die ik er vorige week had neergelegd, en die al half bedekt zijn met groen, was een club kikkertjes (piepklein maar onmiskenbaar kikkertjes) zich heftig aan het bekwamen in klauteren en springen. Bemoste dakpan op en eindelijk na veel geglibber boven, tjoep in een zweefduik via de planten weer naar beneden. De een zag het de ander doen en deed het na.

Ik hoop wel dat ze overdag als de merels, vlaamse gaaien en kraaien wakker zijn, braaf onder hun dakpan blijven.

no 44, 22:15 uur, daglink

 

Wetenschappelijk?

De brug over het diepe, die zo lang een geliefde hangplek was, ligt er ineens doelloos bij. Er zwemmen alleen nog een paar solitairen, vooral kikkerachtigen, die ik zou willen toeschreeuwen dat ze als de sodemieter naar de tweede brug moeten gaan waar de anderen zich bevinden. Het lijkt wel of kikkertjes minder slim zijn. Daarbij is hun lijfje ook nog zo klein en kwetsbaar met die lange ledematen. Er hoeft er maar eentje beschadigd te raken of het is uit met de pret. Aggut toch, maar ik moet me er niet mee bemoeien en ook niet teerhartig zijn.

Toch gaat het me aan het hart dat van die honderden vrolijke balletjes die gezond het bad verlaten er maar een paar procent volwassen zal worden. De anderen zullen als biefstuk dienen in de voedselketen en daar word ik niet vrolijk van. Temeer niet omdat ze voor mij in de loop der weken een gezicht hebben gekregen. Die kleine snuitjes op de foto vergeet ik mijn leven niet meer.

Ik heb het volkje van speldenknop tot nu kunnen observeren en viel van de ene verbazing in de ander. Er was steeds weer iets verrassends te zien. Of ik wilde of niet, ik raakte betrokken want ze waren met zovelen dat ik ze niet kon ontlopen. Waar ik ook stond aan het water, overal zag het zwart van leven.

Ik ben helaas geen wetenschapper en kan alleen maar vermoeden dat ze het land zijn opgegaan. De padjes zaten dinsdagavond (uittocht1) met z'n allen in de munt. De toevalligheid dat vanmorgen driekwart van de achtervijver is verdwenen kan geen toeval zijn en aan het gedrag van de rest is te merken dat ook hun afscheid nadert.

Zie ik het goed? Zie ik het fout? Fantaseer ik fabels rond de volle maan en zijn ze domweg met z'n allen opgepeuzeld? Ringslang misschien? Ze zijn nog zo klein dat je amper kunt snappen dat ze zich op het land kunnen redden. Toch zijn de padden en kikkertjes (padjes lopen, heb ik nu gezien, en kikkertjes springen - ook al in bromvliegformaat) geheel ontwikkeld met alles erop en eraan.

Alleen de salamanders hebben nog geen volwassen model, tenminste niet in het water en ik heb nog nooit zo'n torpedobootje in zijn geheel op het droge gezien. Maar als morgen blijkt dat ook de derde lichting is verdwenen, dan denk ik dat mijn observaties dicht bij de waarheid liggen.

no 43, 18:07 uur, daglink

 

Bijzondere foto's

Tot vervelens toe heb ik over hun ontwikkeling geschreven. Gelukkig maar want er zullen zeker nog vijvers vol dikkopjes volgen. Ik kan nazoeken hoe hun ontwikkeling verloopt en hier ben ik blij om.

Een ding weet ik zeker. Ik krijg nooit meer een vijver die zo onbevangen zal zijn want de eerstvolgende clan die uit het ei kruipt zal belaagd worden door rovers die de eerste groep niet heeft gekend.

Ik denk dat de foto's die ik van zo dichtbij kon nemen bijzonder zijn. Dat het even bijzonder was dat ze zich lieten bekijken zonder weg te vluchten. Als ze langs de waterkant in het zonnetje lagen kon ik er op mijn hurken bij komen zitten zonder dat ik iets verstoorde. Het was ongelooflijk en ik zal ze best een paar dagen missen.

Ik ga nu nog even genieten van van mijn derde groepje. De wet van de logica (welke logica?) vertelt me dat ze vannacht zullen vertrekken.

no 42, 14:45 uur, daglink

 

Wonder

Voor mij is het een wonder. Ze kruipen uit het ei en hebben niemand die voor hen zorgt. Ze moeten vanaf de allereerste dag als hummel voor hun kostje zorgen. Ze leren door te kijken naar elkaar en met elkaar te spelen. Duidelijk dat er sociaal contact was, meer bij de salamanders dan bij de kikkerachtigen naar mijn gevoel.

Maar dan? Hierover breek ik mij het hoofd. Dan komt die ene nacht (nou ja, maak er twee ř drie nachten van) bij volle maan dat de hele groep ineens aan de wandel gaat terwijl jij denkt dat ze hier nog lang niet aan toe zijn. Het zijn verdorie mini erwtjes die tussen je capucijners niet zouden misstaan. En daar gaan ze het vrije veld in. Gisteren nog torpedobootje, morgen landrot.

Natuurlijk heb ik aan reigers gedacht maar geen twaalf langpoten hadden binnen enkele uren alles kunnen pakken wat hier rondzwom. Onmogelijk. Het waren er honderden. Daarbij het toeval dat dinsdagnacht de vijver aan de voorkant vertrekt en woensdagnacht de vijver achter. Wie geeft het sein? Krijgen ze van hun moeder een tijdklok mee? Waarom vertekken ze met z'n allen tegelijk en niet groepje na groepje van dezelfde sterkte? Zoveel vragen en geen antwoord.

no 41, 14:42 uur, daglink

 

Uittocht(2)

Gisteravond nog met ze gespeeld toen ik afgewaaide twijgen, blad en dennennaalden van het wateroppervlak schepte. Het was een gedartel van jewelste. Ik moest met overleg te werk gaan want ze waren zo nieuwsgierig dat ze onvoorzichtig werden en zo mijn net inzwommen. Als ik mijn vinger in het water stak kwamen de brutaalsten kijken en vaak heb ik er eentje kunnen pakken in het kommetje van mijn hand.

Van oudsher hadden zich twee groepen gevormd. De clan die huishield onder de linker brug over het diepe water, en de groep die de rechterbrug als territoir verkoos waar het minder diep is. Ik vermaakte mij het vaakste met de torpedobootjes uit het diepe water, ook al omdat aan die kant het terras ligt. Daar lag ook het strand van Scheveningen waar het de afgelopen dagen zwart zag van de zonaanbidders.

Wat ben ik blij dat ik die foto's nog heb kunnen maken want toen ik ze vanmorgen ging groeten waren ze weg. De hele clan in ╚╚n keer pleitte. Het hele strand leeg op een handjevol kneusjes na. Hen vergaat eenzelfde lot als de onvolwaardige padjes in de vijver voor. De jagers liggen rijen dik te wachten tot ze hun kans kunnen grijpen.

Het kan niet anders of de volle maan speelt hier een cruciale rol. Ik had het kunnen bedenken en heb spijt dat ik de uittocht niet heb gezien. Ik heb nog een kans want de jongens van de rechterbrug liggen nu ook rijen dik langs de waterlijn te luchten. Zij konden komende nacht wel eens de kuierlatten nemen.

Zij zijn van een ander slag dan de bolle torpedobootjes met hun korte beentjes en met handjes die ze strak tegen hun vetbol aanhouden. Ze hebben kikkerbillen en duidelijk zichtbare armen die ze bij het zwemmen onbeweeglijk houden. Ze zijn een slag kleiner dan de salamanders en hun ogen staan als kralen op hun kop. Kikkers of padjes? ik kan het verschil helaas niet zien.

De vijver achter was van het begin af een geweldige speelplaats waar altijd gezamenlijk kattenkwaad werd ondernomen. In de vijver voor ging het gezapiger toe en ook in de tobbe werd nooit iets samen gedaan. Gisteravond nog was het dolle pret want de harde wind had heel wat blad op de vijver geblazen. Er werd dan ook volop bootje gespeeld. De snelsten klommen op het blad, en de rest zwom er in groepjes erachteraan terwijl de wind voor motor speelde. We hebben er nog om staan lachen want niets kinderlijks was hen vreemd.

En nu zijn ze weg verdorie, die kleine grappenmakers waarvan we wekenlang genoten. Ik moet even slikken want ze laten wel een leegte achter. Betrekkelijke leegte want ondertussen zijn er zoveel volwassen salamanders neergestreken om hun eieren af te zetten dat ik gisteren armen vol planten heb bijgepoot. Ook dat nog ja, gadegeslagen door honderden oogjes die nieuwsgierig kwamen kijken wat ik zat te doen. Had nou niemand even kunnen zeggen 'we gaan er vannacht vandoor'?

no 40, 14:40 uur, daglink

 

04 juli, 2001

IJsbehandeling

Vanmiddag gebeurde het weer. Was bij de AH geweest. Was die nou vernieuwd? Ik kon er weinig anders van merken dan dat hij opgeruimder leek, dat er spul verdwenen was dat ik toch al nooit kocht, dat er een hele stelling vol met mayo's was gekomen (yek!) en dat op de plek van de tandenpoets en badschuimen een computer- en pannenhoek was ingericht voor airmailsfanaten; dat die tandpasta was verhuisd naar waar vroeger de suiker lag; de suiker naar de plek van de boterkoeken en ga zo maar verder. Zoiets leek het dus en het leek nergens naar maar ik dwaal af.

Ik kwam thuis met groente, fruit en een bak heerlijk ijs. Uit ervaring weet ik dat het dan op z'n lekkerst is met van die gesmolten romige randen die je met grote happen weg kunt eten. Ik zeg tegen mezelf dat ik die doos maar even moet inspecteren want ontdooid ijs in de diepvries stoppen, daar wordt het niet lekkerder van.

Nou ja, daar ga ik dan. Eerst met een theelepeltje de zachtgeworden hoeken uitspitten en daarna met een grotere lepel de zijkanten schonen. Op dat moment ziet het blok ijs er nog smakelijk uit, zij het ietsjes gekrompen. Nu kan je het in de diepvries zetten zonder dat de poetsbeurt opvalt.

Maar als ondertussen - want je bent al even bezig - ook de bovenkant te smeuiig is geworden om nog mooi te zijn wordt het moeilijk. Zodra de spuitversiering naar de filistijnen is kun je het blok beter keren om de voormalige onderkant nog even bij te werken. Daarna blijken de randen weer voldoende gechambreerd om behandeld te worden en als je het blok dan nog eens keert is er geen redden meer aan.

no 39, 21:15 uur, daglink

 

Uittocht

Ik vermoed dat het zonnebaden aan de rand van het water voor de padjes een aanloop is geweest voor hun leven op de vaste wal. Gisteravond bij schemer leek zich een uittocht te voltrekken. Onder de munt langs het water krioelde het van piepklein leven. Van daaruit is het maar een klein eindje naar een goed ontwikkeld heidebed, een burcht van grote hosta's, een bamboebos of een mosbed vol wilde varens. Het barst overal van de mieren. Biefstuk in overvloed. Ik zou vandaag geen foto meer hebben kunnen nemen van zonaanbiddende padjes langs de waterrand bij de vijver aan de voorkant want ze zijn weg.

Er zijn nog wel paddekinders van deze eerste lichting, maar het zijn naar mijn gevoel de kneusjes. Ze proberen op eigen houtje alsnog de munt te bereiken om aan wal te gaan maar ze zijn kansloos. Meestal is er iets mis met hun zwemvaardigheid en hierop hebben de rovers gewacht. Misschien zijn de zwakke exemplaren al een poos in de gaten gehouden.

Pijnlijk om te zien hoe de een na de ander, bijna bij zijn doel, door een kluwe agressieve bootsmannetjes de diepte wordt ingesleurd. Door de overmaat aan prooi lijken er steeds meer te komen. De rovers liggen precies voor de kust drie rijen dik te wachten. Het is niet anders. De kneusjes vangen en met de hand overbrengen kan niet goed zijn. Alleen de sterken mogen overleven en alles wat - om welke reden ook - niet op eigen kracht de wal bereikt hoort daar ook niet thuis. De natuur is wreed maar met weekharigheid kweek je geen sterke dieren.

Ondertussen ligt een jongere kweek, kleiner in getal, in groepjes op volgroeiing te wachten. Zo lang ze maar slim genoeg zijn op de bodem te blijven gebeurt er niets, maar zodra ze gaan zwemmen wordt er jacht op hen gemaakt. Wat ik niet weet is hoe het leven zich 's nachts voltrekt als padden op hun best zijn. Misschien dat het de domsten zijn die de oversteek bij daglicht wagen.

Ook uit de tobbe zijn de grootste exemplaren verdwenen. Er zit nog wat kleinspul in maar de brutaaltjes zijn weg.

no 38, 15:39 uur, daglink

 

03 juli, 2001

Strandgenoegens

Scheveningen kan vandaag niet drukker zijn geweest maar we hebben ervan genoten. We lagen gestapeld als haringen in een ton maar dat vonden we nou net zo knus. Inderdaad kunnen we onze snuiten al geruime tijd boven water steken en beginnen we ook een gezicht te krijgen.

no 37, 19:06 uur, daglink

 

Paddenpoel

Achter is het een salamanderkreek en voor is het een paddenpoel, zoveel is duidelijk geworden. Ook voor de padjes (opkomende wratjes) was het zonnen geblazen. Ze zaten in clubjes op het droge langs het water.

Als er eentje op z'n eentje langs de kant op het droge zit dan is dit verdacht. Bijna altijd blijkt hij zich niet te kunnen redden, een ledemaat te missen of niet (meer) goed te kunnen zwemmen. Kleine zielepieten zijn het dan, maar er is geen redden aan.

Ik krijg de indruk dat de padjes met hun ragdunne armpjes en beentjes behoorlijk kwetsbaar zijn. Juist nu vormen ze een smakelijk hapje voor rovers die zich schuilhouden in de diepte. We mogen blij zijn als er van de honderden larven waarmee we begonnen straks enige tientallen gezonde jongen het land opkruipen.

no 36, 19:04 uur, daglink

 

NIPO

Vanmiddag een enq═teur van het NIPO gehad met talloze rare vragen over het mobieltje. Of ik het statusverhogend vond, welke life style bij me paste, hoeveel uur per week ik televisie keek, hoe vaak ik reisde met de trein, of ik wel eens vanuit de disco smsjes verzond. Telkens als ik in de lach schoot bleef de mijnheer die mij ondervroeg heel ernstig kijken. Of zijn leven ervan afhing in plaats van zijn salaris.

Het gesprek duurde notabene een uur en ik kreeg een cadeaubon van Blokker voor dertig piek. Nounou, het was dus erg belangrijk. Wat mij nou intrigeerde was welke conclusies ze hoopten te destilleren uit dit onderzoek. Ik kon geen touw vastnopen waarnaar ze zochten en de ondervrager wist het ook niet.

NIPO-Net - de site van het Nederlands Instituut voor de Publieke Opinie en het marktonderzoek

no 35, 19:03 uur, daglink

 

02 juli, 2001

MXStream

MXStream
Nog geen week geleden mopper ik dat deze buurt wordt vergeten en vandaag krijg ik bericht dat in het derde kwartaal 2001 MXStream kan worden aangeboden. Da's mooi.

Ik ploeg alle info door die ik kan vinden en surf ook naar de kpn. Hoe kan ik weten weten of ik MX zelf kan aanleggen als ik niet weet wat het inhoudt. Als de splitter pal voor het doosje moet komen waarin je de telefoons en dergelijke prikt, geef dan het bouwpakket maar op. Maar als ik onder de vloeren naar een of ander begintpunt moet zoeken dan doe ik de klus naar een beroeps. Ik word van de info Mxstream: Doe-het-zelfinstallatie niet wijzer.

Nog verwarrender wordt het als ik bij de kpn een lijstje ontdek waar ik mijn huidige configuratie kan bevestigen. Ik zou werkelijk niet weten of we een doorschakelkastje (ODA) hebben. Er hangt een kastje in de kelder waar de lijnen binnenkomen en de analoge lijn loopt naar een bejaarde homevox. Maar anderzijds hebben we twee telefoonlijnen in plaats van eentje. Is dat kastje nou een ODA? En wat mag een ODA dan wel wezen?

Als ik me - alsof alles deugt - dan eindelijk wil opgeven wordt naar mijn isdn-telefoonnummer gevraagd. Oeps, dat weet ik domweg niet. Van oudsher hadden we vanwege de homevox twee analoge lijnen waartussen automatisch werd geschakeld. We hebben er eentje van omgezet naar isdn. Is dit het nummer geweest dat iedereen kent, of juist het nummer dat we altijd geheim hebben gehouden? En hoe kom ik daar nou weer achter?

no 34, 17:17 uur, daglink

 

Pad op het pad

Ga ik vanmorgen mijn tobbe begroeten en hipt er een dikke pad tussen de plantjes vandaan. Hij ziet eruit of hij uit bad komt. Hij steekt de betontegel over en verdwijnt tussen het bamboegras. Gossie wat strompelen ze toch onhandig.

Steeds meer larven in de vijver voor krijgen kikkerbillen en zwemarmen. Geen idee wanneer je kunt zien of er padden of kikkers uit groeien. In de vijver achter zijn de torpedoboten veel robuuster en ik kan er nog geen armpjes aan ontdekken, alleen maar voetjes zonder billen.

Er is op internet geen donder te vinden over de jeugdstadia van amfibie╬n. Wel dat de gewone pad veerig jaar oud kan worden. Dit belooft wat.

no 33, 17:15 uur, daglink

 

Teek

In mijn haar liep vanmorgen een teek terwijl ik toen nog niet buiten was geweest. Hij had zich nog niet ingegraven maar wilde ook niet loslaten toen ik met mijn handen door mijn haar rommelde. Vlooienkam van de katten genomen en boven een witte sloop staan kammen. Daar was hij dan. Loepje genomen voor alle zekerheid en ja, het was een echte.
Of hij heeft de hele nacht al bij me gelogeerd, of hij is van de dieren naar mij overgelopen wat ook niet erg waarschijnlijk is. In elk geval ben ik blij dat hij weg is want ik heb heilig respect voor de ziekte van Lyme.

no 32, 17:13 uur, daglink

 

01 juli, 2001

Vogels en glas

De eerste jonge vogels hebben zich alweer te pletter gevlogen tegen de ruiten langs het terras. Elk jaar om deze tijd dezelfde ellende. Vroeger wel eens roofvogelstickers gehad, maar die waren toch niet duidelijk genoeg. Ik ga proberen of de glimmende kanten van cd's voldoende opvallen. Die zijn tenminste weersbestendig en makkelijk op het glas te lijmen.

no 31, 17:22 uur, daglink

 

Handen af van de natuur

Vanmiddig deed ik het stomste wat ik doen kon. Gehurkt aan de vijverrand zag ik hoe een tor een kikkertje greep. Torren zijn rovers en die zijn er natuurlijk ook. Ik zat met een stokje in mijn hand en gaf hem een pets. Hij liet het kikkertje los maar dit was al te zwaar gewond. Het bleef versuft liggen en ik verlengde alleen maar zijn lijdensweg. Even later zag ik een kleine die niet behendig kon zwemmen. Dan weet je al dat die het niet zal redden.

no 30, 17:15 uur, daglink

 

Kikker of pad?

Vandaag enige tijd doorgebracht bij de vijver voor. Ook daar zijn de talrijke levende wezens niet erg groot. Misschien is het kiekje van gisteren niet eens zo verontrustend. Hier is er nog een uit de kleine kuip waar duidelijk drie kikkertjes zijn te onderscheiden.

We krijgen nu de tijd om verbaasd te constateren dat de ene dikkop de andere niet is. Er groeien verschillende dieren uit. Voor zover zich laat aanzien houdt de ene groep wat langer zijn roer in de vorm van een staart. Er zijn al dikkopjes die hun staartje hebben verloren, of is het door rovers afgehapt? Aan weerszijden van het stuitje ontwikkelen zich goed geproportioneerde beentjes. Ze zetten geen vaart meer door met hun staartje te zwiepen, maar zwemmen met lange armen de schoolslag. Hun kop is niet langer bol maar begint al een driehoek te worden.

Wat kikker wordt of pad weten we nog niet. Padden hebben we altijd gehad, maar kikkertjes hebben we vorige zomer ook in de tuin gezien. Padden hupsen en schuifelen over het land en kikkers nemen grote sprongen. Wat we in de broedkamer hebben zal moeten blijken.

no 29, 17:13 uur, daglink

 

In antwoord op uw schrijven

Het kuipje is een ronde bak van ongeveer een meter dat bij bij elk tuincentrum te krijgen is. We hebben het eerst een paar jaar gewoon ergens neergezet met waterlelies. Het voordeel van boven de grond laten staan is dat je er makkelijk bij kunt. Verzorgen is dan een fluitje van een cent. Ideaal voor ouden en gehandicapten. Sinds we de bak vorig jaar hebben ingegraven en de omgeving met snelgroeiende rotsplanten beplant zijn er pas dikkopjes gekomen.

Het inrichten van de kuip is een kwestie van fantasie. Er staat een omgekeerde bloemenvaas waarop we een kamerbamboe hebben gezet die met zijn voetjes in het water staat. Uit de grote vijver neem ik een loot van de gele lis die binnen de kortste keren veel wortels en blad weet te maken. Ik zet hem op de bodem vast met enkel grote stenen. Kikkerbeet groeit gemakkelijk en een handje kroos doet de rest.

De waterlelie is van het kleinste soort. Omdat de kuip 's winters kan bevriezen heb ik hem in een stofdoekmandje geplant zodat ik hem makkelijk kan verhuizen. Er is een heel klein fonteintje (zonder spuitmond) om het water van meer zuurstof te voorzien omdat de temperatuur bij zonnig weer behoorlijk kan oplopen. Geen filter. Eens per maand roer ik een kalkpapje door het water Dit voorkomt dat het water te zuur wordt en maakt het helder.

Een provisorische brug over de grote vijver hebben we gemaakt met behulp van een aluminium ladder waarover een (teakhouten) vlonder ligt. Het ziet er niet uit, maar over een maand kan hij weg. Het blijkt dat een paar grote gladde stenen onder water een zeer geliefd zonneterras vormen. Er is ruimte genoeg, maar om een plekje op de steen wordt bijna gevochten. Overigens zegt de dennennaald die op het water drijft weer iets over de maat.

no 28, 17:12 uur, daglink

 

 

Site Meter  Archief Index Log