logo

augustus 2001
Z M D W D V Z
   
 
waterlelie

Egodump

Logtitels
Zoeken
Antecedenten
India Site
India foto's

Voor geest en gemoed

Bieslog Caroline Cockie Cornille Ecritures Elrado Hinke Kunstlog Leeskamer l-rs Ludo Linda Mariska Merel Orfelio Prolific Puck Ramon Reutellog Snotverjeppie Tonie Tsja Tsjonge VdB1 VdB2 Vdhagen Zidouta Zlavanaph

Volledige lijsten

Tonie-weblogs  Weblogger Wie logt?

« ? NL(ogs)Women # »

Oude misdruk elders

2000: september
2000: oktober
2000: november
2000: december

2001: januari
2001: februari
2001: maart
2001: (april)
2001: mei
button Ludo  button Noah  Site Meter   TopStat

Misdrukjes in archief

2001 september
2001 augustus
2001 juli
2001 juni

me
logo

Misdruk augustus 2001

 

 

Archief Index Log

 

31 augustus, 2001

Gescheurd

Toch even het dorp in om een gescheurd onderlaken te vervangen. Het dondert pal boven m'n hoofd en het hoost langs de ruiten die op slag metamorfoseren. Het matste matglas is hier niets bij. Constateer halverwege mopperend dat mijn ogen behalve pijnscheutig ook knap wazig worden tot ik bedenk dat ik m'n foute oogkleppen op heb. Suggestief, want op slag zie ik niets meer maar ik rijd wel door.

Maar dan:
Juffouw, mag ik alstublieft een onderlaken in maat zus-en-zo?
De uitverkoop is anders allřng over, mevrouw.
Wat u zegt. Jammer ja, kans gemist. Toch een onderlaken alstublieft.
Kunt u beter op de uitverkoop in januari wachten.
En als ik u nou vertel ( samenzweerderstoon) dat ons onderlaken vannacht dramatisch gescheurd is en wel zo dat de naaimachine ervan bloosde...
Giechel, giechel. Dan moet u wel een nieuwe kopen, h╦?
Daar ben ik nou net mee bezig maar ik mag niet.
Ik kon ook niet weten van die scheur, h╦?

no 251, 16:01 uur, daglink

 

Belgen?

Alle Belgen lijken uit de lucht. Van de wereld afgesneden.
Werken ze nu al samen met de KPN?

no 250, 14:17 uur, daglink

 

Haastige spoed

Wel wat geleerd sinds Ludo mij zijn stylesheet stuurde met de boodschap: kijk, zo doe je dat! en Tsja met een boek aankwam. Tot dan zag ik stylesheets als verboden vruchten, timide door het 'doe maar gewoon, dan is het goed genoeg' waarmee ik om de oren werd geslagen. Om van het werken met lagen niet te spreken in plaats van die eeuwige tabellen. Aha! er is een prachtige wereld opengegaan.

Zo stond ik vanmorgen vrolijk op, ondanks verstopte holten en een pijnlijke oogopslag. Ik heb een beste kou gepakt in die doodskist bij de MRI van al dat onbeweeglijke. Ik dacht: ik meld me ziek bij alle troep op mijn bureau die met haastige spoed zou moeten en ga voor mezelf bezig. Beetje schuldbewust omdat ik mijn vader hoor brommen dat plicht altijd voor pretjes gaat en dat ik altijd eerst aan anderen moet denken. Ja pa. Andere keer pa.

En nu zit ik lekker voor mezelf te katten. Het voorvoegsel 'om' durf ik er niet bij te zetten want god weet hoe lang het duurt voor ik hem om heb. Ontwerpen is ╚╚n ding, maar hem in Greymatter stoppen is een volgend partijtje spitsroeden lopen. Tegen die tijd vlucht ik dankbaar terug naar de troep die met haastige spoed zou moeten.

no 249, 13:15 uur, daglink

 

30 augustus, 2001

Genadebraam

De bramen beginnen te rijpen. Niets lekkerder dan ze zo van de struik in je mond te laten glijden. De rozenboog ondersteunt nu de zwaarhangende takken vol vrucht. Arme Beer! Hij was gewend dat we na het avondeten samen naar de bramen liepen. De meeste vruchten hingen toen nog op zijn hoogte. Hij was ons altijd te snel af. In een noodgang knabbelde hij de rijpe uit de trossen terwijl hij de zure voor ons liet hangen.
Nu kan hij alleen nog bij een paar lage scheuten, terwijl wij boven zijn kop onze monden staan vol te proppen. Hij begon er zowaar van te jammeren wat wij zielig vonden. Zo nu en dan kreeg hij een genadebraam.

no 248, 20:22 uur, daglink

 

Sok

De beenderendokter keek fronsend naar mijn strak bekousde onderbeen. Waarom draagt u in hemelsnaam een s█k, vroeg hij, terwijl hij eigenlijk had willen opmerken: die leken van tegenwoordig bedenken toch wat! De "sok" was een eufemisme voor een knellende tube van teen tot knie die vreselijk ongemakkelijk zit. E╚n dik been was trouwens gesokt, het andere - onderhand even dik - moest voor zichzelf zorgen.

Huisarts, zei ik verbaasd. De apotheek mocht er maar eentje geven. Hij ging op recept en als ik hem 's avonds uitspoel is hij 's morgens niet droog. Ik draag hem al tijden niet meer want ik ga er scheef van lopen. Alleen vandaag omdat ik een goede beurt dacht te maken.
Hiervoor heb ik dus een huisarts, dacht ik nijdig, denkend aan de vier visites die ik had betaald. De laatste alleen voor doorverwijzing.

Hij grijnsde even. Sok uit en meteen de prullenmand in. Ik grijnsde ook want het voelde als een samenzwering. Op mijn been waren 2800 kriebelende ribbeltjes te zien van snoerend elastiek. Wat doe ik dan aan die dikke pootjes, vroeg ik. Niets, zei hij. Da's mijn discipline niet.

Wat is een mens toch stom zodra het zijn eigen lijf betreft! Voor een ander zou ik meteen een kussen onder het matras hebben gestoken opdat de voeten hoger kwamen. Dat ene varkenspootje, dat niks mankeert, is binnen twee nachten een enkeltje geworden waarin je weer botjes en pezen ziet zitten. Mooier nog is dat hij overdag niet dik meer wordt.
Heren dokters, zo kan het dus ook!

no 246, 11:51 uur, daglink

 

29 augustus, 2001

Barst

Soms kun je geen bal meer bedenken omdat je hoofd barst van onderkoeld onbehagen. Dagen gehaast aan iets bezig, en dan belt degeen die de ontbrekende schakels zou invullen af. Het bedenken van zijn structuur is zo-wie-zo mijn werk niet, en ik begin daar ook niet aan al hoopt hij dit misschien. Dus ligt het project waarin ik eindelijk vaart had zitten op z'n gat. Niet dat ik daarvan wakker lig, maar wel van het feit dat het aan mijn bord blijft kleven. Ik had het af willen werken.

Zo, dat ben ik maar even kwijt en morgen gezond weer op.

no 245, 22:07 uur, daglink

 

Casema versus KPN

We zouden begin dit jaar al kabel krijgen, was het plan. De buitenbekabeling was hier vorige herfst al voor ingericht. We popelden. De telefoonnota's werden steeds schrikbarender maar er gebeurde niets en niemand wist het fijne te vertellen. Vanmorgen kwam dan eindelijk het bericht dat Wanadoo ons van harte wil verwelkomen. Gemiste kans. De KPN begint in september met ASDL en hiervoor heeft vrijwel iedereen zich ondertussen opgegeven. Eindelijk heeft de KPN ook eens iets groots verricht!

no 244, 14:41 uur, daglink

 

Discipline

De laptop beinvloedt mijn nachtrust negatief sinds hij ook nog draadloos met mijn ethernetwerkje en internet verbonden is. 't Is een prachtuitvinding, daar niet van, maar het vraagt de nodige discipline. 't Is namelijk erg verleidelijk om vanuit bed nog te prutsen aan iets wat af moet of nog even lekker te surfen.

Opwindend vind ik nog steeds dat als ik een printopdracht geef, ik niets anders merk dan dat
het bestand even spoolt terwijl er geen kabeltje is. Ik hoor of zie verder niets, maar de volgende morgen vind ik de uitgeprinte vellen een verdieping lager in de printerbak terug. Mijn verstand weet hoe dit gebeurt, maar mijn zintuigen blijven het een wonder vinden.

no 243, 14:37 uur, daglink

 

28 augustus, 2001

Ontspannen

MRI is een belevenis, kan ik nu verzekeren. Je wordt verankerd op een plank waarbij het te fotograferen lichaamsdeel tussen zwart schuim onder een boog wordt vastgeschroefd. Tot slot gaan er zandzakken op de directe omgeving, zegt de zuster: hier is een bel voor het geval u kramp krijgt, krijg je een koptelefoon op je bol en word je als een brood de oven ingeschoven. Knie niet bewegen, vooral niet bewegen tijdens de opname! Snap ik, ja.

Dat van die kramp had ze niet moeten zeggen. Zelf denk je daar niet aan, maar nu werd het een re╬le dreiging. De tunnel was niet ruimer dan een doodskist, goed voor de nederigheid. Ze waarschuwde telkens wanneer hij kabaal zou gaan maken als de foto werd genomen. Ik hoopte dat er geen mislukte uit angst dat die over zou moeten.

Uit de koptelefoon klonken, zwaar gestoord, de parels van Classic FM die mij woedend maakten. Shame om alleen "de mooiste passages" buiten hun context te laten horen. Ik kreeg hoestkriebels maar durfde niet. Dwong me volledig te ontspannen wat prima lukte. Behalve dan dat ik door deze slapte een wind voelde komen van ongekende omvang en ik geen billetje kon lichten om vrije doorgang te verlenen. Kon een wind trilling in een knie veroorzaken? Ik durfde niet gokken en slikte hem in. Jeuk was de volgende frustratie. No way dat ik mijn enkel kon krabben. De foto duurde vijf-en-een-halve-minuut en we waren nog niet halverwege. Onbeweeglijk blijven, het gaat heel goed, zei de zuster door Mozart heen.

Alstublieft dankuwel graag gedaan komt hier nooit een einde aan? Half uur in totaal, even tellen hoe ver we nu zijn. Tjezzus, daar breekt Classic FM de boel weer in hapklare brokken. Hee, nooit pijn in die knie gehad, maar in deze gepende positie voel ik hem behoorlijk steken. Moet verbeelding zijn want zoveel kan ik niet mankeren. Waar zal ik me straks op tracteren als ik herrijs uit den dode? Krijg ik nu kramp in mijn tenen? Nee, maar ik moet nodig hoesten, winden, krabben, zuchten, mijn knieholte masseren en pissen.

Voorbij ineens. Ik veer, van gewicht ontlast en losgeschroefd, overeind waarbij de zuster mij schielijk tegenhoudt. Of ik niet duizelig ben. Moet dat? vraag ik verbaasd. Dit moet eenzelfde grapje zijn als die kramp die niet kwam. Ze kijkt me onderzoekend aan terwijl ze me laat gaan maar grijpt me nog net in de nek als ik in onderbroekje de foute deur neem en de gang in stap.

no 242, 14:54 uur, daglink

 

27 augustus, 2001

Wat wil je hebben?

Zo in de mode h╦, en het moet sympa lijken als ze vragen: "wat wil jij hebben voor je ...", maar het is in feite nogal makkelijk en onverschillig. Als je om iemand geeft dan ken je hem/haar toch een beetje? Dan zoek je je blauw tot je iets vindt wat hij/zij leuk zal vinden. Geen grotere verrassing dan iets te krijgen dat precies in de roos is. Het onthult de intentie van de gever. Lukt nooit via de weg van "als jij nou eens zegt wat ik jou moet geven" want dit is wat er wordt gevraagd.

no 241, 22:33 uur, daglink

 

Tempo

Mocht het altijd vakantietijd zijn en prachtig weer! Het is heerlijk als de meerderheid in het buitenland vertoeft en de minderheid hier. Vanmorgen even naar de poli met een knietje. Terwijl er tussendoor ook nog een rľntgenfoto werd genomen stond ik binnen een half uur alweer buiten.

Nog fraaier: ik moest een afspraak maken voor een MRI (emmerie verstond ik, ik had geen notie wat het was) en de dokter waarschuwde dat hier gewoonlijk een wachtlijst voor stond. Dacht je wat? Morgen gebeurt het.

Met magnetische resonantie gaan ze van die mooie plakjes van me zagen op de computer. Beetje de pest in dat ik die zelf niet kan zien want ondertussen lig ik vastgebonden in een tunnel terwijl ik schriftelijk heb verklaard dat ik niet aan ruimtevrees lijd. In de folder die ik meekreeg staat het intelligente advies: 'Soms helpt het (het onbeweeglijk blijven liggen) als u uw ogen sluit.

Had dit niet kunnen bedenken!

no 240, 18:35 uur, daglink

 

Keizers?

Het lijken wel keizerlibellen die hier uit hun monstergedaante kruipen, zo schitterend blauw is hun lijf van zeker 7 cm lengte. Vandaag hing er weer zo'n verlaten huidje in het riet. Net achter de kop van zo'n lelijkerd zit het gat waar de libelle zich heeft uitgewrikt wat een uitputtend karwei moet zijn. Hij moet dubbelgevouwen ingepakt hebben gezeten want zijn omhulsel is maar half zo lang als hij zelf is. Het meest intrigerende van dit pantser is de motorhelm, die zo strak als een handschoen om zijn kop heeft gezeten.

We krijgen het idee dat ze na het verpoppen nog een dagje bij de vijver blijven om goed te leren vliegen. Het is een feest om dit gade te slaan want ze maken hier een kunst van. Ze kunnen stil blijven staan in de lucht, opzij en achteruit vliegen, en zich plotseling laten vallen om net boven het wateroppervlak weer op de vleugels te gaan. Onbevangen en nieuwsgierig komen ze trouwens kijken waarmee jij bezig bent, misschien in de hoop dat er iets te bikken valt? Ze snorren rakelings langs je gezicht of je handen.

In de rietpoel zit nog een hele partij van die enge jassen en de vijver voor is ervan vergeven. Het schijnen geweldige rovers te zijn, dol op rauwe eitjes en babies die net uit een ei zijn gekropen. In de natuur is het geen leven en laten leven, maar leven of laten leven. Hiertussen zit nogal verschil.

no 239, 18:05 uur, daglink

 

26 augustus, 2001

Ooit

Die indiafoto's steken ellendig in elkaar. Moet heel anders. Nog enkele weken en ik ga niets meer voor anderen doen, alleen nog voor me eiges. Over achterstallig onderhoud niks te klagen. Vervelen zal ik me niet.

Dan komt ook ASDL er nog aan, als onze almachtige KPN tenminste wil. Nu worstel ik nog met de telefoontik en een verbijsterde echtgenoot die de rekeningen opent.

Je weet dus maar nooit of ik weblogger word.

no 238, 12:34 uur, daglink

 

Lappen

"Is toch echt een kilt, zo'n lappendeken rond je enkels loopt niet zo makkelijk", lees ik bij Ecritures. Jawel, maar dan is hij ook niet goed geplooid want door plooien in de taille moet er ruimte bij de enkels komen.

Deze warme dagen, als ik me moeizaam in kokerrokjes hijs of jeans, verwens ik onze beschaving met overgeciviliseerde kledij; hunker ik naar losse lappen van zogenaamde primitievere volken; heimwee naar de wapperende lagen verkoelende textiel die zo makkelijk zitten en prachtig staan.

Daarbij het gemak. Stel je voor. Je loopt een stoffenwinkel binnen, maakt je keuze en zegt: doe mij maar acht meter. Thuis rijg je er twee zoompjes in en dat is het! Dure stof voor feestelijkheden en een gewoon katoentje voor alledag.

Ze kunnen alleen niet in de wasmachine want dan wordt het worst. Schoonslaan op de stenen om de draad te strekken is het beste, dan hoeven ze ook niet gestreken. Zeker niet als je twee hulpjes inhuurt om de lap vast te houden tot hij drooggewapperd is. Als het weefsel dun genoeg is kwestie van een paar minuutjes.

no 236, 12:12 uur, daglink

 

Dank

kleineveren (5k image)

Als dank voor 't aangenaam verpozen dagelijks een portie pluis van het houtduivengezin.
Als je op de kleine foto klikt komt er een grote. Die is 57K, maar dan zie je ook wat.

no 235, 11:19 uur, daglink

 

25 augustus, 2001

Filosofisch

Terwijl ik vanavond mijn suikerkat zat op te nemen - met flarden gesprek van gisteravond nog in gedachten - herinnerde ik mij ineens dat deze kater mij een wijsheid leerde. Hij was op stervens na dood en ik zat diep in de nacht naast zijn uitgeteerde lijf te waken omdat het leek of hij de morgen niet meer zou halen.

Wat is de zin van dit leven geweest, vroeg ik mij af. Niet het aantal muizen dat hij had gevangen want dit was te onbenullig om hem op af te rekenen. Belangrijker was dat wij van hem genoten hadden, maar hij was niet met dit doel geboren. Met iets meer pech of geluk had hij een ander huis getroffen en ons nooit gekend.

Zo ging ik zijn verdiensten na maar geen gaf voldoende rechtvaardiging. Tot ik mij voor de zoveelste keer over hem heen boog en mijzelf als een vreemde hoorde zeggen: jouw leven heeft waarde omdat je er b╚nt, niet meer en niet minder. Het wezen van leven is zijn en geen doen waarop we altijd worden afgerekend.

no 234, 22:13 uur, daglink

 

Misfoksel

Een volgende waterlelie open. De aanname dat kleurcombinaties in de vrije natuur altijd aangenaam zijn komt hiermede op losse schroeven. Bleekrose met felgele meeldraad blijkt niet te pruimen. Tenzij dit geen natuur meer is maar het commerci╬le foksel van een kruising tussen witte waterlelie en keukenmeidenromantiek.

no 233, 15:05 uur, daglink

 

Geen tijd

Nah! D'r was helemaal geen tijd om een snippertje te roddelen, zoveel onderwerpen als aan de orde kwamen: Bea, Brinkman en Opzij. Digitale personages, door act- of auteurs vervaardigd en waar moet het dan heen met 's mensen fantasie? Mulish is vast al bezig aan het zelf digitaal tekenverfilmen van een volgende roman. Krol zou dit ook kunnen. Waartoe zijn wij op aarde: om te overleven, leven, of floaten? Zelf doen, zelf doen! De brug met twaalf gaten, busbaanellende en verheerlijking oude tram. Hoe kom je van de Plompentorengracht in godsnaam weer op de Biltstraat? Zwarte water allang gedempt maar de brug ligt nog over de gazonnen.

no 232, 14:53 uur, daglink

 

24 augustus, 2001

Fly-out

Deze dame houd het lekker voor gezien. Na intensief geworstel met een fly-out menu - gelukt, dat wel - flyt ze zelf ook maar even out d'r dak. Eerst 'n uurtje naar buiten, dan naar een miniweblogmeeting. Roddelen biedt meestal aardig vermaak plus dat ik iets lekkers te eten krijg. Koken kan ze wel, daar twijfel ik niet aan.

Stukje egodump om van te watertanden, wat jullie?

no 231, 17:59 uur, daglink

 

Imago

Tegenwoordig poetsen we dapper ons imago op, maar ik hoor mijn leraar NL nog altijd vertwijfeld roepen dat een imago een verschijningsvorm is van een insect terwijl het aanziens des persoons image heet. Moest ik vanmorgen aan denken toen ik in de rietstengels de eerste afgeleefde gruwelgedaanten zag hangen van wat adembenemend prachtige helicopters zijn geworden. Gele kop, flonkerend achterlijf met banden van turkoois met geelgroen en enorme zilveren vleugels. Ze scheren met een noodgang om je heen en je hoort ze snorren.

no 230, 12:09 uur, daglink

 

Bloeien(2)

Je denkt toch niet dat ik onthoud wat waar staat? Net geplant weet ik het nog, maar als ze niet lekker aanslaan verhuis ik ze later. Zo ook deze, mijn moederdagbloem. Omdat de witte waterlelies toen waren uitverkocht kozen we 'van armoe' deze Firecrest. 't Was al de tweede rode terwijl ik eigenlijk alleen maar witte had gewild. Nooit meer aan teruggedacht tot hij vanmorgen rozerood op een kittig hoog steeltje stond te bloeien. Hij is prachtig!

no 229, 12:05 uur, daglink

 

Bloeien(1)

Mon coeur balance entre deux m╦res. D'een badderde 's morgens vroeg, d'ander 's avonds laat. Ik doe het liever halverwege. Kunnen jullie me ruiken? vroeg Hendrik(4) vaak als hij uit een schuimend badje stapte, ik sta helemaal te bloeien!

no 228, 12:01 uur, daglink

 

Pech

Familie houtduif komt elke dag om halfzes toilet maken langs de waterkant en een hapje eten. Kun je de klok op gelijk zetten. Als wij dan toevallig nog bezig zijn, hoor je ze klapwiekend uitwijken naar een van de dennen waar ze ongeduldig mopperend en klapperend hun beurt afwachten. Ze zijn tegenwoordig met vieren en scheren soms dicht langs ons heen in de hoop ons te verjagen.

Vandaag zwaar pech. De verwaarloosde border waar ze graag een graantje van pikken is gewied.

no 227, 11:57 uur, daglink

 

23 augustus, 2001

Geluk vangen

Wat is gelukkig zijn? Voor de een is het tevreden zijn met wat hij heeft, een vrij vlakke status zonder veel toppen en dalen. Een ander voelt alleen geluk als onverwachte extra's fleur aan zijn dagen geven en een derde jubelt pas bij absolute hoogtepunten.
Tevreden mensen verkeren in een min-of-meer permanente status van welbevinden. De extra-zoekers kennen heuvels en dalen maar laten zich niet uit het veld slaan. Extase-zoekers storten geregeld van de toppen naar beneden maar hernemen vol goede moed de volgende lange klim. De een is dus langer gelukkig, maar de ander is het heftiger.

Er bestaan ook zielen die nooit gelukkig zijn of worden. Eeuwig klagen tot je er spuugzat van wordt. De ja maar, als dit en jij wel types die halsstarrig geloven dat geluk een met schepnet te vangen vlinder is, maar dat anderen steeds weer hun netje verstoppen. Als je omzichtig vertelt dat vlinders niet te koop zijn maar gekweekt worden op een bodempje tevredenheid dan begint dat verdomde ge-ja-maar weer.
Van zulke gesprekken word ik niet gelukkig maar buitensporig kribbig.

no 226, 14:59 uur, daglink

 

Opwindend

Weinig is opwindender dan een toevallig toegeworpen boek waarin precies datgene staat wat je al weken vergeefs probeert uit te vinden. Omdat ik geen ieteejer ben, moet ik het van boeken hebben. Of ik dit maar even ter recensie wil lezen want geen van mijn medebroeders heeft interesse.

Vannacht maar kort geslapen. Geplaagd door de katten die steeds op mijn handen kwamen liggen met rode oortjes tot in het ochtendgloren standgehouden. Dom, want nu ik heb me weer eens wanhopig verslapen en nog niet eens de vijver bekeken.

Erger is nog dat het donderdag is. Traditionele poetsdag. Hulp al zeven weken op vakantie. Taken verdeeld en hus draaft al met de stofzuiger rond. Schuldgevoelens weetjewel.

De titel van het boek: Dreamweaver 4 Magic. Auteur Al Sparber. Uitgegeven bij New Riders, maar het staat er nog niet eens genoemd.

no 225, 11:56 uur, daglink

 

22 augustus, 2001

Klein geluk

't Eerste wat 'smorgens op mijn program staat is inspectie der domeinen. In de linkerhand een dampende bak koffie, op mijn lip de eerste sigaret en in de vingers van mijn rechter luchtig mijn dirigeerstok want zonder stokje ben ik niks.

Veldmaarschalkse stapt op haar heirscharen af, bestaand uit een handvol waterlelieknoppen, versgevormde bruidssluiers van alg, een niet nader te determineren onderdivisie schaatsende of duikende insecten en een kraamkamer vol babysalamanders met zo'n ontroerend kittig pluimpje in de nek. Da's het kieuwwerk, heb ik inmiddels geleerd. En alles tezamen voelt als klein geluk gevat in het nog tere goud van lage zonnestralen.

Welnu, dat stokje dient om rake klappen uit te delen aan kevers die roven. Dat is de machtige kant, zij het symbolisch, want ze zijn me altijd te snel af. Nuttiger is het roeren in draadalg voordat ik het opvis uit de harten van de planten. Wegwezen daar, want de vuilnisman komt ruimen!

Aan de rand van de rietpoel zie ik vanmorgen een wel heel kleine kleinigheid hippen. Denk eerst nog: ik heb me gisteren bij de paddenburcht in de leeftijd vergist maar even later duikt er een tweede de poel in, wel degelijk van het gisteren-formaat. Hij blijft mij vanachter een blad roerloos observeren en ik hem. Die zwarte strepen aan de buitenzijde van zijn ogen en dat driehoekige bekkie? Da's nou typisch een kikker.

Dat kleintje moet van een latere lichting zijn. In die algpoel kan ik niet alles meer volgen. De grote tros eieren die ik onder alg liet rijpen blijkt ook achter mijn rug geheel opgegeten of opgelost. Wie zal het zeggen.

no 224, 16:20 uur, daglink

 

jan splinter

Ali╬tte was zo complimenteus in een commentaartje op te merken:

Je zou dit soort stukjes moeten laten bundelen en uitgeven...of misschien op een natuurkalender... wauw, ik word al helemaal enthousiast. ;-)

Huh? Ploep. Associatie => Pas als ik straks, gepekeld als een ouwe haring, gekrompen en gebocheld in het bejaardengevang mijn lange dagen slijt, ik mij bokkig zal afzetten tegen samenzang, bridge, gymnastiek en verdere calamiteiten die goed vermeend zijn voor de mens, dan zal ik mij verlustigen in de malleboel die ik hier geschreven heb, mijn tong uitsteken, 'lekker puh' kunnen roepen en 'geen tijd'. Dan pas krijgen mijn woorden waarde en zal ik ze traanpinkend koesteren!

Waarom dacht je anders dat ik een eh... dingeslog webdinges bijhield? Wat weblog? Leeflog? Egogegoochel? 't Is niet eens een fatsoendelijke kroniek. Weet je wat het is? Een broddellap van restjes bonte wol waaraan ik elke dag lukraak een toertje haak. Opdat jan splinter en de winter... ha, en jullie geloven deze heerlijke nonsens?

Was dit een antwoord op de vraag? Ik geloof van niet.

no 223, 12:41 uur, daglink

 

Ochtendoverdenking

Voor mensen die niet naar een werkplek hoeven - wat niet gelijk hoeft te staan aan niet werken - is het luxeweertje. Bed uit, kraan open, korte broek, slippers aan. Hoe simpel kan ontwaken zijn als je niet hoeft te kiezen hoeveel textiel je moet aantrekken en in welke combinatie. Al te vaak liggen kledingstukken die je als een bezeten kind in je kop hebt nog in de wasmand, op de strijkhoop of geblesseerd in de naaimand waar ze maanden op restauratie wachten. Dan lopen humeur en eigenwaarde al voor de eerste slok koffie een deuk op.
De zielen daarentegen die geacht worden zich van kin tot teen in traditie te hullen en zich via de file naar hun b.b.h.h. te begeven zijn niet te benijden, zelfs al vormen zij het bestbetaalde neusje van de natie. Onze gedachten gaan vanmorgen in stilte een minuutje naar hen uit

no 222, 11:16 uur, daglink

 

21 augustus, 2001

Zorgen

Kwart over zes stiefelt eenzelfde mini parmantige kleuter uit de grassprieten richting burcht. Hipt van vermoeidheid zowat naast zijn sokken. Snotverjeppie! roep ik, wil jij als de sodehannes maken dat je thuis komt. Ik was er al mee verzoend er nooit meer een terug te zien maar nu ik weet waar ze uithangen krijg ik nog zorgen ook.

no 221, 18:25 uur, daglink

 

Mijn dag is weer goed

Nooit eerder zulk helder water gehad. In de vijvers dan. Weg geheimzinnige onderwaterwereld want je kunt de kiezels op de bodem tellen. Beloning voor dit derven van droom is dat de salamanders van oppervlak tot diepte zijn te volgen, evenals koningin pad die over de bodem scharrelt. Ze is van majesteitelijke omvang.

Mijn hele dag is goed. Toen ik om de vijver liep kwam ik achter de paddenburcht een van mijn dikkopjes tegen. Gegroeid dat hij was, dat wil je niet weten. Minstens tweemaal zo lang en breed geworden met een flinke laag spek rond de ribben. Het leven moet voedzaam zijn op dit land.

Verontrustend was dat hij zich liet betrappen. Ik had evengoed een rover kunnen zijn. Hij hipte verschrikt naar de burcht om tussen de spleten te verdwijnen. Vrijwel gelijktijdig stak een even welvarende leeftijdgenoot zijn lijf naar buiten om een zonnetje pakken maar die trok zich verstandig in het donker weer terug.

Daar huizen ze dus, de paar die nog leven. Dat ik ze zelden meer zie is alleen maar een goed teken.

no 220, 13:31 uur, daglink

 

De moeite waard

Via een link bij elrado was ik er eerder geweest. Ikookeen h╚╚ft iets, maar over smaak valt niet te twisten hoewel er goede en slechte kan zijn.

no 219, 11:32 uur, daglink

 

Genieten

Ben vast niet de enige die naar de levendige discussie bij Zidouta linkt. Zou zouden er wat mij betreft meer mogen komen.

no 218, 11:17 uur, daglink

 

Tevreden

He he, ik kan naar bed want raadsel opgelost. Die TopTeller die niet leek te deugen? Hij telt alleen wie op de hoofdpagina binnenstapt en niet wie binnensluipt via de archieven, wat in geval van zoekmachines kan gebeuren. Discriminerend vind ik het wel, want zoekenden zijn naar mijn smaak ook mensen.

no 217, 01:01 uur, daglink

 

Ontevreden

Ontevreden over de code van de Netstadteller die niet door de W3C keuring komt. Hij vliegt er weer af. Heerlijk om je druk te maken om zaken die er volstrekt niet toe doen.

no 216, 00:50 uur, daglink

 

Vroeger

Het zal wel toeval zijn maar ineens waait de wind uit de hoek van 'vroeger was beter'. Op uiteenlopende plaatsen over uiteenlopende onderwerpen kwam ik het de afgelopen weken al een paar keer tegen en het waren ook jongeren die dit zeiden. Wat is loos?

Dat vroeger anders was is zeker, maar het was zeker niet allemaal beter. Panta rhei, alles stroomt en is voortdurend in beweging. Misschien dat ontwikkelingen harden stromen dan de meesten hebben leren roeien? Een troost: de zon is nog altijd hetzelfde. Elke dag opnieuw weer jong. (vrij naar Heraclitus)

no 215, 00:40 uur, daglink

 

Lachen

Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Stom gezegde. Alsof lachen altijd positief zou zijn en zaligmakend. Het benutten van al je zintuigen en daarvan de sensaties bewust ervaren lijkt mij heel wat essenti╬ler voor een welgeslaagde dag. Niets tegen een spontane bevrijdende lach, maar vaak moet lachen als dekmantel dienen voor onbehagen dat hierdoor ongrijpbaar en onbespreekbaar blijft. Onbehagen zonder lach kan tenminste worden uitgepraat.

no 214, 00:11 uur, daglink

 

Nationalisme

Nationalisme is erger dan alle ziekten opgeteld. Weinige zijn ook zo besmettelijk. Hele volksstammen tegelijk worden verkankerd en altijd worden weerlozen er slachtoffer van. Nationalisme is mondiale ziekte nummer 1.

Kan ons niet gebeuren nu we verenigd Europa worden? Of wakkert gedwongen vereniging nationalisme juist aan? Meer mensen hebben de neiging nostalgisch terug te blikken naar gekende zekerheden (zelfs al waren die beroerd) dan de sprong naar een veelbelovend onbekend te wagen.

no 213, 00:05 uur, daglink

 

20 augustus, 2001

Papa papa

Ecritures is nog steeds stil. Weerzin in luchtig gebabbel in deze klotewereld. Maar wat moet je, verdorie? Soms zijn gruwelijkheden zonder uitlaatklep niet te dragen.

Gisteravond. Barend en Van Dorp bij Van Dis. Eindelijk een avond intelligente tv. Evenwichtig stel mensen dat elkaar in waarde laat en het spel van ping-pong tot in de pinken beheerst. Dan komen we bij het onderwep agressie in de studio en de druk die dit op levens kan leggen. Schrijnend.

Later, of was het ervoor ik weet het niet meer, die onmenselijke registratie van een uitzinnig Heizelstadion bij de wedstrijd Juventus-Liverpool. Het getal 39 is abstract, maar ik heb me nog niet kunnen bevrijden van de beelden van die ene kleine jongen die met uitgestrekte armen 'papa papa' bleef roepen tot hij zelfs dat niet meer kon.

no 212, 12:19 uur, daglink

 

Maandagmorgengedachte

Welke naam hoort bij welk weblog? Of welke snuit bij welke naam? Langzamerhand ken ik de meeste weblogs wel, namen, foto's, werkplekken, verjaardagen, woonplaatsen en leesgewoontes. Het lijkt hier wel een feestje: voordat ik eindelijk door heb en ook nog onthoud wie bij wie hoort gaan de eersten er van tussen.

no 211, 11:19 uur, daglink

 

19 augustus, 2001

Roken

Roken is stom, ongezond, onhandig en duur. Mee eens, maar wel een paar decennia te laat. Wie beweert dat zieke rokers geen behandeling verdienen wil ik wel onder de neus wrijven dat rokers op voorhand al een vermogen aan de staat hebben afgedragen. Doen drinkers ook, maar over kapotte levers en hersencellen hoor je Borst niet klagen.

Roken veroorzaakt last voor de omgeving. Mee eens, maar in gezelschap kunnen de meesten zich aardig beheersen. Wordt het te erg dan vluchten ze met lotgenoten wel even naar buiten wat heel gezellig kan zijn. Van drinkers schijnt niemand last te hebben al worden geweld en vernieling in negen van de tien gevallen aan overmatig drankgebruik toegeschreven.

Roken is verschrikkelijk irritant, vooral voor een roker die geen sigaret meer in huis heeft. Mij dus in dit geval. Eerst paf ik een partij beste sigaren van manlief weg. 't Is dat ik een sterke maag heb maar inhaleren smaakt ontieglijk smerig. Dan loop ik nog eens uren te draaien met een kop die voortdurend aan kringeltjes denkt. Ben toch een pakje in de kroeg gaan halen waar aan de tap best wel fors werd ingenomen.

no 210, 17:57 uur, daglink

 

Afgelopen!

Het moet eens afgelopen zijn met de afschuwelijke gewoonte om 's morgens zo uit bed achter de toetsen te kruipen en pas te douchen zodra een break nodig is. Sinds ik niet meer onder tijdsdruk hoef te werken kan het uren duren eer ik aan een waspauze toe ben. Zeker bang om de geest met het badwater weg te spoelen.

no 209, 12:53 uur, daglink

 

Gemengde gevoelens

Zitten in de grote vijver salamanders, de rietpoel is ervan vergeven. Omdat ik daar de alg zijn gang heb laten gaan toen ik doorkreeg dat ze daar dol op zijn. Vroeg een hoop zelfbeheersing want door die zwevende wolken kan ik niet meer zien wat zich afspeelt. Verbaasd ontdekt wat een fraai geweven lapjes draadalg kan maken als het zijn gang mag gaan. Als je ze laat drogen is het net geschept papier.

Toen ik mij laatst niet meer kon beheersen en met een stokje in de prut zat te roeren om iets te zien werd ik meteen afgestraft want ik haalde een tros dril boven van wel 5 bij 20 cm waarin vrij grote eieren zaten. Schrok me te pletter en dekte hem toe met grote wolken pruttelend groen die aan de oppervlakte dreven. Neem aan dat hij er nog ligt maar durf niet meer te kijken. Pieker me suf van welk dier deze eieren zijn want we lopen onderhand tegen de herfst. Nee Cockie, 'k geloof bij nader inzien niet dat het dynosaurussen worden.

Sinds ik op mijn speurtocht naar amfibie╬n deze dia's tegenkwam zie ik de ontwikkeling van de rietpoel wel met gemengde gevoelens tegemoet.

no 208, 12:35 uur, daglink

 

Diner in Driebergen

Gisteravond uitgenodigd in Het Wapen van Rijsenburg te Driebergen, een restaurant waar ik altijd aan voorbij ben gereden. In mijn eerste jaar als journalist - eeuwen geleden - mocht ik er de nationale sigarenrookwedstrijd verslaan. Misselijk verliet ik toen deze locatie om er nooit meer terug te keren.
Ongeveer twee jaar geleden heeft een verse crew nieuw leven gebracht in het nog altijd fraaie pand met de prachtige antieke tap. Met terras waar gegeten kan worden en ruime parkeertuin gelegen aan de Hoofdstraat 83 is de ligging ideaal zo vlak bij de A12.
De kwaliteit was uitstekend, de bediening plezierig onzichtbaar, de sfeer behaaglijk door fris gedekte tafels en een planken vloer, het interieur de moeite van het vertoeven waard en de prijzen waren zeker in verhouding tot wat er werd geboden. Zeg ik er maar even bij want als je de website bekijkt vergaat je elk vertrouwen en ga je daar van z'n levensdagen niet heen.

no 207, 12:12 uur, daglink

 

18 augustus, 2001

De grote vijver

De grote vijver heeft er na de explosie van de padjes erg rustig bijgelegen. Salamanders zijn er genoeg maar houden zich schuil. Ze schieten naar de oppervlakte, vangen een mug, zijn meteen weer weg. Wel zijn er veel jonkies. Kon ook niet anders met al die eieren onder de waterleliebladen. Als ik de status quo wil bekijken sleep ik even met het net om er een paar te vangen. Om ze meteen daarna schuldbewust weer vrij te laten met een eerste trauma op hun kleine ziel. Ze zijn grappig als ze nog zo doorschijnend zijn dat je alleen nog oogjes en hun graatje ziet.

Ze leven op hun eentje teruggetrokken in hoopjes alg. Zijn lang zo leuk niet in de omgang als m'n kleine wijlen padjes waren voordat die aan de wandel gingen. Daarmee is het triest gesteld. Twee maanden terug was het nog: kijk daar heb je er alw╚╚r een maar nu zien we ze nog sporadisch. Als ik die foto's niet had gemaakt van hun zwem- en ademhalingsoefeningen en hun voorbereiding op het vertrek bij volle maan, zou ik denken dat het een droom was geweest. Achteraf bezien was deze kolossale paddenkweek niet meer dan een biefstukfokkerij voor de hogere diersoorten. Niets menselijks is de natuur dus vreemd. Heb later gelezen dat er van elke honderd kleine padjes hooguit die volwassen worden.

De waterlelies zijn hard gegroeid en bloeien uitbundig. Zonde van die langdurige regen want toen liepen de bloemen vol en doken voorgoed kopje onder. Elke maand gaat er een kilo kalk in de plas. Eerst ziet het water er een tijdje uit als koninginnensoep maar daarna wordt het mooi helder. Gistermiddag bij zon kon ik zelfs tot op de bodem kijken wat ook weer niet hoeft omdat je dan de kuipen ziet waarin de lelies staan. De onderwaterplanten die ik lukraak ergens in het diepe gooide omdat ik geen zin meer in verpotten had blijken het goed naar hun zin te hebben.

no 206, 11:57 uur, daglink

 

Laan uit

Met leedwezen geven we kennis dat TopTeller de laan uitvliegt. 34 Hits van de 97 verduisteren noem ik geen acceptabele correctie meer. Volgende maand een concurrent proberen. Waarom? Nieuwsgierigheid.

no 204, 00:18 uur, daglink

 

17 augustus, 2001

Tsssssjakka!

Ratelband, bekend van Tsjakka en andere oppepcursussen, heeft vijftien eerstejaarsstudenten brandwonden bezorgd tijdens de laatste dag van de Leidse introductieweek.

no 203, 23:20 uur, daglink

 

Troost

Maar m'n haar zit goed. Wie mooi wil zijn moet pijn lijden maar dan heb heb je ook wat. Knippen kan ze prima.

no 202, 20:14 uur, daglink

 

20 uur

Dertig-plus-een stokslagen: Site:Top = 74:43.

Nu heb ik tegen het wijzigingsverbod in een ALT-tag aan de Toptellercode toegevoegd omdat de W3C een foutmelding gaf. Nee he, zo flauw zullen ze daar toch niet wezen?

no 201, 20:11 uur, daglink

 

Capsones(2)

D'r is geen beginnen aan. Noteren wat hij laat schieten bedoel ik. Om 19 uur is de stand 41 versus 71. Laat hij jan-en-alleman voor 'n tweede keer soms gratis binnen? Zeg me niet dat er 30 personen dubbel zijn geweest. 't Zijn toch geen joepen meloen? Indien ze wel terugkwamen dan omdat ik iets had geschreven. Moeten ze opnieuw hun voeten vegen. Niets voor niets in loggersland.
Gaat zitten zeg, daar heb ik dit niet voor ingehuurd: TopStat NL - gratis en zeer uitgebreide statistieken voor je website! (versus Site Meter die ik van oudsher gebruik).

no 200, 19:04 uur, daglink

 

Capsones

Skynet.be pikt hij niet; zao.nl niet, djl.dk niet, ac.be niet, onbekend xxx niet (andere onbekenden weer wel) en zelfs xs4all.nl slaat hij over als dit hem uitkomt. Ik heb nu een uurt vergeleken. Stand 48 versus 29. Logica. Waar is de logica? Ik zie het nog even aan en dan vliegt hij eraf. Wat een capsones zeg.

no 199, 15:55 uur, daglink

 

Het knaagt

Beter geeneen dan twee tellers want dat is de verwarring ten top. De eerste dagen bleef de nieuwe nog een beetje in het kielzog van de oude hangen, geleidelijk zakte hij af en vandaag gooit hij er helemaal met de pet naar. Tussen 44 of 27 halverwege de dag zit wel een erg groot gat. Komt nooit meer goed. Niet dat de cijfers me kwellen, maar dat ik nog steeds niet heb ontdekt waarom de tweede lukraak overslaat. Ik zie er geen logica in. Dat knaagt.

no 198, 15:08 uur, daglink

 

Kappersleed

Hoge pijndrempel die me al een paar keer bijna het leven heeft gekost. Geldt anders niet voor mijn hoofd. Gets wat heb ik een hekel aan wassende handen die menen m'n hoofdhuid te moeten masseren, aan te heet of koud water en ijzeren stelen van kammen die plukken haar in nette hapjes willen scheiden. Houd even op zeg, riep ik vanmorgen nijdig, mijn bol is geen speldenkussen. Als je zo doorgaat lopen m'n hersens er uit. De hele tent kijken natuurlijk met hoog opgetrokken haarloze wenkbrauwen, want het is wel een hele sjieke kapsalon hoor. Dachten vast allemaal: wie mooi wil zijn moet pijn lijden. Ze konden me wat!

no 197, 14:24 uur, daglink

 

Foto's uit de lucht?

Zeg nu niet dat je geen foto's hebt genomen...

Bijna twee rolletjes vol. Helaas in mijn pre-digitale tijdperk. Zou me met display niet zijn gebeurd dat ik met 60 soepvlakke foto's thuiskwam.
Want kijk, daarboven ins Blauen hinein waar geen sterfelijke wetten meer gelden, waar het leven van franje ontdaan zijn loopje met jou neemt, kom jij niet meer op de aardse gedachte dat met fotografische wetten niet valt te sollen.
Het was een situatie waarbij de belichtingsmeter zwaar gecorrigeerd moest worden. Immers bij vlakke wazige vergezichten, zonsop- en ondergangen, mist, nevel en zaken met weinig contrast belichte men anderhalf maal zolang, en hier nog wel langer.
Alstublieft. Graag gedaan voor wie binnenkort met camera naar boven gaat. Door je wimpers gluren om het contrast in te schatten is ook een optie, maar vogels knijpen hun ogen niet dicht.

no 196, 14:07 uur, daglink

 

16 augustus, 2001

Lucht vaart

Mooier nog dan varen op water is varen in een luchtballon. Eerst stond ik stijf van ellende toen hus een reis voor twee kreeg aangeboden. Hoogtevrees. Het idee dat ik uit een mand naar beneden zou kijken benam me de adem, maar ik hield me groot.

De tocht was keer op keer uitgesteld vanwege het natte voorjaar maar ineens was het zover. Kreeg je 's middags te horen dat je om 8 uur de lucht in ging. Er was geen ontkomen aan. Uiterlijk stoer maar met knikkende knie╬n temidden van uitzwaaivolk het mandje in. En ziedaar dat het wonder gebeurde. Los van de grond, eerst onder vol vermogen van oorverdovende branders, later geruisloos voortgeduwd door de wind, was dit een van de heerlijkste sensaties ooit gevoeld.

Die volmaakte stilte boven omdat de wind is verstomd maakt dat je alle geluiden van planeet aarde des te beter hoort. Maar door de vervreemding klinken ze anders. Nieuw, omdat je nooit eerder hebt geluisterd, alleen automatisch geregistreerd.

Het landschap ontrolt zich als een driedimensionale plattegrond tot aan de einder, gekoesterd in zacht avondlicht vol blauwe dampen boven de rivieren. De heuvelrug blijkt waarempel een groenbegroeide bult zoals de hersens best weten maar ogen nog nooit hebben aanschouwd. Moet je zien zeg, de kaarten kloppen!

Gluren in andermans achtertuin bleek ook amuzanter dan gedacht. Hoeveel je kunt ontwaren was op z'n minst verbluffend. Ooit geweten dat koeien vaste looppaden hebben en dat ze hier niet buiten treden? Holland is prachtig. Ballonvaren aanbevolen. Vergeten op hoogtevrees te letten. Geen tijd voor gehad.

no 195, 15:21 uur, daglink

 

Bie zei op 15 aug

[...] Doe die dan maar niet, maak daar van malaga, citroen en kaneel. Wat is die daar? Met die donkere stukjes? Straciatelli. Chocola? O, wacht 's even, dan moet die ene bruine, die met de mocca en de hazelnoot... dan moet de hazelnoot eruit en dat wordt dus straciatelli, ja? [...]

Ik kom compleet niet meer bij! Mijnheer Bie kent de verleiding niet; laat zijn ijs zeker door iemand anders halen.

no 194, 15:19 uur, daglink

 

Claus

Niet pro of contra koningshuis, maar wel geďmponeerd door Claus z'n staat van dienst: depressies, parkinson, prostaat, darmen, stoma, nieren. Als ook maar een van deze kwalen de prijs is voor vorstelijk leven, dan moet er nodig iets aan het koningschap worden gedaan. Mensenrechten, weet je wel.

Claus en zijn weerzin in stropdas was al tekend genoeg. Zijn openbare liefdesverklaring aan Trix hoogst ongebruikelijk. Het meest typerend was een prent ooit in de landelijke pers, waar hij op z'n eentje, boven aan een statige trap, rustig op een tree in het zonnetje zat terwijl binnen gewichtige zaken door gewichtige mannen werden besproken.

Een keerzijde moet er ook zijn. Niets zorgelijker dan een gezin waar de man niet kan gedijen. Ik stond hier een moment bij stil. Geld of aanzien hoeven niet gelukkig te maken.

no 193, 14:10 uur, daglink

 

15 augustus, 2001

Sex of Seks

Net als diverse medelogsters ben ik altijd verbaasd wat hete zoekers op mijn weblog te schaften hebben. Zal ze op hun wenken bedienen. Als proef. Om te zien wat er aan hittegolven komt winnenwippen op deze stralende dag. Binnenwippen kunnen mannen alleen, by the way. Vrouwen laten. Geven gelegenheid tot. Nah, honny soit qui mal y pense of spelling van gelijke strekking. Daar gaan we:

een hete lola met wellustig blanke tieten
zat wulps haar afrikanen te begieten.
de pis spoot met een warm gespetter
op blote voeten. en 't gekletter
viel in de de hele hoerenkast te horen
waar geile vrijers zich niet lieten storen.

Soo hee. Genoeg voor vandaag. Benieuwd wat dit oplevert.

no 192, 16:29 uur, daglink

 

Opgelost

Toen kwam de nacht waarin hus mij rechtstreeks van de huisarts naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis reed zonder zelfs thuis nog spullen te halen. Acute blindendarmontsteking. De chirurg kwam nog kijken maar vond 's morgens opereren vroeg genoeg. Nadat ik hondsziek uit de narcose was gekomen durfde hij te zeggen dat ik hem een poets had gebakken. Perforatie, paniek en een dubbele portie narcose. Een peuleschil nadat ik 's nachts een bijna-dood ervaring had gehad.

Een paar weken later - grote vakantie - scheepten wij ons zoals gewoonlijk in. Er zat iets grondig mis. Ik durfde het dek niet meer op met losse handen, kon geen afstanden meer schatten en stortte bij de minste deining van de sokken. Bij het afmeren dreigde ik tussen wal en schip te raken. Ik durfde geen loopplank meer over, geen roeiboot meer in. Kort en goed er viel geen land meer met me te bezeilen en we keerden terug naar huis.

Op een troosteloze herfstdag is het schip langzaam opgelost in zware mist toen hus het op de motor wegbracht naar de nieuwe eigenaar. We sloten, ieder op onze eigen manier, triest een mooie periode af. We hebben het schip nog eenmaal teruggezien in Dokkum. Goed onderhouden en mooi in de lak. Als ik het nog eens tegenkom zal ik het na zoveel jaren nog herkennen.

Achteraf is het gelopen zoals moest. We gingen een nieuwe fase in.

no 191, 12:03 uur, daglink

 

14 augustus, 2001

Schutten

Ruim voordat we bij een sluis aankwamen borgen we binnen de breekbare zaken op, haalden we kinders en honden naar buiten en bonden hen vast in de kuip. Daar waren we precies in want deining en onderstroom kunnen fors zijn. Tijdens het schutten kan je niet van je lijn weg en heb je geen handen vrij voor gejammer.

Het was een kunst om in onze kleine kuip iedereen zo te stallen dat we zelf de nek niet braken. Hendrik werd vastgegespt op zijn troon, de pot op het plankje, en mocht op de scheepstoeter blazen omdat het toch al een klereherrie was. Tsja en de hondjes moesten uit de loop gaan zitten, kregen een leeflijn om en werden aan de fokkeboom gebonden. De tekkels zongen luid met het toetertje mee.

Zodra de stootwillen aan alle zijden buiten hingen en de pikhaak uit het want was gehaald gleden we op de motor zachtjes het gewoel binnen op zoek naar een plek langs de muur met onze lengte. Daar was het kleinere spul al gaan liggen dat niet van wijken wilde weten. Tien tegen een kwam de sluiswachter dan plaatsen verdelen: de grotere bakken met de lange lijnen langs de muur en de kleintjes langszij bij de groten. Dit gaf een gemanoeuvreer van je welste waarbij vriendschappen verkoelden en huwelijken aan een zijden draadje hingen. Er werd wat afgeschreeuwd, gescholden en gejankt voordat iedereen zijn plek had gevonden en de sluisdeuren sloten. En dan moest het ergste nog komen.

Er waren sluizen met een groot verval. Hoeveel, stond altijd aangegeven maar zelfs als je dit niet had gezien bond je het schip nooit vast aan de wal. Je wierp een landvast over de bolder en greep het losse eind om het touw te kunnen laten slippen als het water daalde, of aan te halen als het water steeg. Van de kleinere boten waren de lijnen zelden lang en sterk genoeg. Je kon er donder op zeggen dat de eigenwijzen die aan de muur waren blijven liggen hun boot ophingen. Dan moest er een mes aan te pas komen om de touwen door te snijden en dit deed au in de portemonnee. Praat me niet van de vergeten honden die nog met de lus van de riem om de kadebolder zaten. Is ons de eerste keer trouwens ook overkomen.

De kritiekste fase brak aan als de sluisdeuren weer open gingen en de beroepsvaart de motoren startte. De kapteins waarschuwden vergeefs dat men zich schrap moest zetten. De eerste minuten leek er ook niets te gebeuren. Dan gooiden beterweters toch de lijnen los. Maar zodra de veeltonners vooruit sloegen ontstond er een deining waarvan die haastmakers van hun voetstuk gleden, koffiepotten en borrelglazen nog daargelaten. Dan spatten hun laatste resten zelfbeheersing als bellen uiteen. Wij wachtten meestal gelaten om als laatste de sluis te verlaten. Met toeter en kef als apotheose.

no 190, 12:20 uur, daglink

 

Vies = lekker

Al door AH verleid om zo'n bakje perzikken te kopen met zongerijpt blozend roodfluwelen huidje? Krijg ik meteen dat sappige beeld van Toon Hermans voor ogen, ruik ik Zuid-Frankrijk en tuin ik er in. Thuis blijkt het natuurlijk driemaal niks. 1. het vel laat niet los, 2. ze zijn droog en 3. er zit geen klap smaak aan.

De smaak wordt beter door verhitten: de biljartballen schillen met aardappelmesje en in partjes verdelen. Klontje roomboter in koekenpan en hierin de partjes, eventueel met citroenrasp, een paar minuten op zacht vuur laten smoren tot ze glazig zijn. Scheut grand marinier of soortgelijks in klein pannetje voorverwarmen, de vlam er in en dan brandend over de perzikken gieten. Kort laten doorsudderen tot de vlammetjes gedoofd zijn. Opdienen in soepbord met een bal ijs er op. Hoe iets onsmakelijks toch nog hemels kan worden.

De titel zal ongetwijfeld een macht bezoekers genereren die niet afkerig is van perzikhuidjes. Het zij zo.

no 189, 10:31 uur, daglink

 

13 augustus, 2001

Ashley knots

Gisteren had ik het over The Ashley's Book of Knots. Blijkt nog steeds een standaardwerk en volop te koop. Op deze site staan trouwens voorbeelden van schippers- en vissersknopen.

no 188, 22:43 uur, daglink

 

Nog een

Ha, Bie is een man naar mijn hart waar hij schrijft:

'Bij de eerste downloading is al iets fout gegaan - de archivering werkte niet. Ik heb toen in de template zitten knoeien en totaal gebrek aan html-ervaring heeft de zaak alleen maar erger gemaakt'

Gelukkig nog een die geen designer is van zijn vak!

Een alinea eerder merkt hij op:

Onze ombudsman wordt bestookt met de klacht (o.a. van merel roze en yannah), dat Bieslog geen reactiemogelijkheid kent. De stukjes roepen vragen op, die door de lezers niet kunnen worden beantwoord.

Afgezien van het beantwoorden van vragen is het gewoonte - en een groot deel van de pret - dat wij zo links en rechts ons mondje roeren; zelfs als er niets te beantwoorden valt. Maar vooruit, het voordeel van de twijfel. Wat niet is kan nog komen.

Overigens lees ik Bie met groot plezier. Da's misschien nog wel leuker dan reageren.

no 187, 22:37 uur, daglink

 

Feestje

Ontbijt aan boord was een feestje: warm brood dat zwart zag van de krenten of suikerbrood waarin de boter smolt en daar een laagje bruine suiker over. Tenminste, als de wind ons welgezind was. Zat hij op vrijdagavond tegen dan ontwaakten we langs het weiland waar we bij donker waren gestrand. Dan was er geen brood. Zelfs geen melk om pap van te koken want we namen voor het weekend nooit etenswaren mee van huis.

We hadden te weinig bergruimte om veel proviand te bewaren. De ene kist werd in beslag genomen door de watertank en de andere stonk zwaar naar olie omdat hij tegen het motorcompartiment lag. Daar lagen alleen een paar blikken hutspot en stamppot, droog spul dat je met heet water tot smurrie moest roeren plus de overjarige witte en bruine bonen voor calamiteiten. Stel dat die ons waren overkomen, dan hadden we nog liever onze kleren opgegeten. Maar ze behoorden nu eenmaal tot de uitzet en gingen elk jaar weer mee.

Ontbijt aan boord was een feestje want als we, nog in hansop zo langs dat weiland vol dauw en wolken, ons langzaam de slaap uit de ogen wreven, de fluitketel zijn gilletje slaakte, de wijdmondse termosfles klaar stond om de stamppot warm te houden, het blik met een zuigend sisje was opengegaan, dan stond het leven lekker even op z'n kop. Stamp op je nuchtere maag? Nou en? Krijg je een warm buikje van!
Het leven bij lage temperaturen was even bizar. Als er geklaagd werd over kou - soms was het zelfs in bed niet warm te krijgen - dan hielden we onder de wol de jas maar aan en zetten we ook nog een muts op, wat reden was voor veel gegiechel.

De oudste teckel was aan boord een ramp. We moesten hem doorlopend in de gaten houden. Lagen we afgemeerd dan bewaakte hij grimmig het lapje grond tussen de beide landvasten. Moment van onoplettendheid, of hij had weer iemand bij de hielen. Luid gegil om niks gelukkig want hij beet niet door. 's Nachts was het echter niet zo lollig als je de kooi uitmoest om iemand met duizend excuses te ontzetten al gaf dit een veilig gevoel. Slagers had hij ook iets tegen. Accepteerde wel de worst om vervolgens razendsnel nog even in de man z'n vingers weg te happen. In de jachthaven van Heeg konden we helemaal niet meer komen. Daar had de havenmeester hem omdat hij kefte een klap met een roeispaan verkocht. Toen we er een jaar later weer binnenvoeren sprong de teckel tegen elk verbod als eerste van boord. Zoef! Op de havenmeester af. Hap! In zijn kuiten, waarna hij dik tevreden terugkwam. Eigen schuld dikke bult. We mochten er niet blijven overnachten.

Dat het vrijbuitersleven tot complicaties kon leiden merkten we pas na de vakantie toen we op school werden ontboden. De juffrouw stamelde beschaamd dat er iets met Tsja niet goed leek. Hoezo? Nou ja, hij hoefde nooit als juf het vroeg, en ze vroeg het hem vaak, maar zodra de bel ging rende hij naar buiten om tegen de boom te plassen.

no 186, 13:54 uur, daglink

 

12 augustus, 2001

Watnou?

Watnou, dank voor het compliment! Omkatten zou nodig moeten, indeed. Staat genoteerd. Ik weet ook hoe ik het zou willen, maar nog niet hoe ik het moet doen. Jullie vinden Greymatter makkelijk? Hmm. Eerlijkgezegd ben ik al blij dat-i loopt en dat Netscape hem ook kan lezen.

no 185, 23:40 uur, daglink

 

Josefine

Hus week niet van het roer en ik deed alles op het dek. Ik had nooit gezeild en heb het ook nooit willen leren. Alleen als we op de motor gingen nam ik het roer wel eens over. Maar dat dek met z'n chaos aan zeilen, vallen, stagen, kluiver en anker vond ik fascinerend. Ik hees, streek en reefde. Zelden raakte iets in de knoop. Hus verzorgde roer, schroef en motor en ik deed alles wat lijntje was.

Al snel leerde ik splitsen en takelen. Heerlijk werk, want op de lange tochten waarvan zeilers genieten hoefde ik mij niet te vervelen. Ik had mijn schoenendoos met eindjes, een priem en het prachtigste boek dat een schipperse zich kan wensen. Het woog twee kilo en bevatte 600 pagina's met de meest fantastische knopen: The Ashley book of knots door Clifford W. Ashley, in 1972 uitgegeven bij Faber and Faber in Londen (ISBN 0 571 00073 8) maar al daterend uit 1944. Was het nuttige splits- en takelwerk klaar, dan ging ik knopen of sluitingen maken, bijvoorbeeld op basis van de Josefine (zie 1 en 2).

Ieder zo koning op eigen terrein vormden we een perfect schipperspaar. Terwijl om ons heen de vrouwen door hun nerveuze mannen werden uitscholden of panisch met pikhaken werd gewerkt navigeerden wij zonder een woord te zeggen want een klein handgebaar voor 'gas terug' of ' lukt niet' waren voldoende. Om het minste konden we kibbelen, maar als er afgemeerd moest worden stalen we dikwijls de show door als een veertje aan te komen glijden en het schip precies aan de steiger te leggen waar het moest komen.

Maar na de pret volgde steeds weer de winter waarin de boot onttakeld moest worden. Mast, roer en zwaarden op het dak van de auto mee naar huis en in de kamer gestald. Ze moesten zesmaal geschuurd en gelakt en hus was hierin wanhopig precies. We hadden nog geen schuur en een jachthaven was duur. Zeilen, stagen, vallen, zwemvesten, matrassen, kussens en kratten vol blokken en harpen kwamen met volgende ritten mee. Hoe wij een volgend voorjaar het raderwerk weer lopend kregen zal altijd een raadsel blijven.

Maar beerenburg en schelvispekel hebben nooit meer gesmaakt zoals toen.

no 184, 15:57 uur, daglink

 

11 augustus, 2001

Officieus wel, officieel nog niet

Officieus ben ik ongeveer jarig zoals elrado logde. Vorig jaar rond deze tijd begonnen. Les gehad van Tsja die zei dat loggen iets voor mij zou zijn. Was ik mooi klaar mee want nu kom ik er nooit meer vanaf.

Die avond ging hij eerst zijn favorieten langs om mij te laten zien. Het wond mij niet op. Links zoeken was het laatste waarin ik plezier had met een tikkende foon. Toen hij zei dat ik ook over niks mocht schrijven maakte ik een eerste weblog bij editthispage onder de wijdse naam 'poespas', maar de poort daar is nu gesloten en de sleutel is gebroken

Voorzichtig gerommeld - want ik ben geen ITjer - om een beetje lay-out te krijgen. Commentaren op actualiteit geschreven die niet te pruimen waren. Later zuchtend weer weggegooid. Talloze weblogs bestudeerd waarmee de moed me nog meer in de schoenen zonk. Me voorgenomen niemand na te apen en met oogkleppen op mijn gang te gaan. Eerst schrijven voordat ik mag lezen wat anderen hebben gedaan. Toch ben ik op zekere dag blauw van ellende maar tussen de leeuwen gesprongen.
Officieel zag Misdruk op 29 september 2000 het licht, ook al omdat het domein Poespas niet vrij was en ik een andere naam moest verzinnen. Zo is het gekomen dat ik mij nog steeds met plezier te pletter log.

no 182, 18:46 uur, daglink

 

Afzien(1)

Behalve storm waren er ook andere vormen van kommer en kwel aan boord. Zoals de keren dat we te laat een ligplek zochten en er geen plaats meer was langs de wal. Nog maar weinig Friese plaatsen hadden steigers. In dat geval zat er weinig anders op dan voor anker te gaan. Erg romantisch midden op het water. Tenminste, als het mooi weer was.

Ons sardineblik zonder stahoogte kon knap benauwend zijn zonder uitloop, zeker als het goot en het dekkleed over de kuip was getrokken. Dan zaten we binnen als paarden te dampen bij de vochtige warmte van een gaslamp. De patrijspoorten, geheel beslagen, konden niet open. Alleen het voorluik, maar daar lagen de jongens te slapen. Natuurlijk had de teckel om de haverklap aandrang als er geen landje was. Een van ons moest hem in een piepklein bootje in de stromende regen overroeien. De hond vond dit prachtig en wilde steeds vaker.

We waren verstoken van sanitair al hadden we wel een wc aan boord voor grote boodschap en damesplas. Het was een reuze gedoe om hem door te pompen en ik zal nooit vergeten hoe er op zeker moment een palinkje in de pot zwom. Hus had gepompt en kreeg een rolberoerte. Had niet door dat die aal van buiten kwam.

Wassen konden we niet omdat we een pompkraantje hadden boven een minuscuul bakje. Er ging dus maar ╚╚n hand tegelijk onder het hakkelige straaltje en dit schoot niet op. We putsten een emmer water om handen te wassen en douchen ging met veel gespetter op het voordek. Moest je wel zorgen dat het luik dicht was want anders werden de slaapzakken nat die overdag in de voorkajuit lagen.

Was het weer langere tijd beroerd en waren alle kleren klam - aan boord geen plek om iets te drogen - dan zochten wij een kroeg op waar we ons met leesvoer en spelletjes voor uren installeerden; wasten ons op het toilet en hingen de kleren bij verwarming of kachel. Zelden een waard getroffen die dit niet goed vond terwijl we toch heel wat kroegen hebben gezien. (wordt vervolgd)

no 181, 13:09 uur, daglink

 

Woef!

Door het blaffen van je trouwe viervoeter te analyseren, denkt het Japanse bedrijf Takara de gemoedstoestand van je hond te kunnen inschatten. Volgend jaar komt een apparaatje op de Japanse markt waarmee je kunt zien of je hond boos, blij of verdrietig is.

Dit fraais valt te lezen bij Praten met je hond. Wie zo'n apparaat nodig denkt te hebben kan misschien beter geen hond aanschaffen.

no 180, 00:46 uur, daglink

 

10 augustus, 2001

Onbehaaglijk(2)

Het tweede noodweer viel aan het einde van woelige dagen waarin wijzelf storm in een glas water veroorzaakten. We namen deel aan platbodemdagen en hadden ons ook voor de wedstrijd ingeschreven. Op de wedstrijddag was het weer zo slecht dat men besloot het parcours voor de kleintjes zoals wij in te korten. We verlieten Volendam in het startschot en woeien al snel voor de concurrentie uit. Behalve extra bemanning hadden we ook de kinderen aan boord, waardoor de aandacht voor de omgeving soms even verslapte. Zo misten wij de boei van het verkorte parcours wat we bij Pampus pas ontdekten en zeilden gereefd en laverend de te lange route terug. We vielen net voor donker uitgeput binnen en begrepen niets van de stuurlui aan wal die ons deels opgelucht, deels woedend verwelkomden. We bleken diner en prijsuitreiking uren te hebben opgehouden. Niemand durfde het feest te beginnen voordat we levend binnen waren. In plaats van respect of poedelprijs viel ons diskwalificatie ten deel.

Na deze ontnuchterende ervaring kropen we lacherig op naar Hoorn om vandaar de oversteek naar Friesland te wagen. Hoorn - Stavoren leek goed te doen ook al omdat er een veerpont op die route ging wat ons morele steun gaf. Op open zee viel het niet tegen maar toen we onder Stavoren kwamen werd het kermis in de hel.

Telkens als het schip tussen twee golven naar beneden dook klapte het op het zand. Binnen een kwartier was de kajuit ╚╚n ravage. De magneten van kastdeurtjes waren tegen zoveel geweld niet bestand evenmin als de scharnieren van de tafel. Potten moccona en cacao wipten hun holletjes uit en vielen aan gruzels. Flessen braken hun nekken en pakken scheurden open. Toen Hendrik jankend buiten kwam omdat hij zijn kooi was uitgesmakt, Tsja gierend van paniek overboord wilde springen viel er niets anders meer te doen dan ook de hondjes buiten halen, de kajuit voorgoed vergrendelen en de levende have aan het schip vastbinden.

Hoe hoog is de mast, vroegen we Tsja, en hoe diep is het water? Hij begreep de vraag want tellen kon hij wel. Meters genoeg om je aan vast te grijpen als we zinken. Uit niets lieten we blijken dat wie vastgebonden zat ook onder het schip terecht kon komen en bij elke klapper stond ik op scherp om de sliplus te laten schieten.

Nooi zal ik vergeten hoe we in Staveren werden begroet door mannen die onze manoeuvres door verrekijkers hadden gevolgd. Ze namen ons ontroerd in de armen. Eerst gingen we lekker eten, daarna kochten we scharnieren, magneten, emmers, dweilen en vuiliszakken. Er was geen verdere schade. Maar dat het Vrouwenzand al eeuwen berucht is en gevreesd, dat vele schepen er voor het oog van de vrouwen vergingen, kunnen we sindsdien beamen.

no 179, 14:43 uur, daglink

 

Onbehaaglijk(1)

Merel postte zo'n mooi stukje als reactie op mijn 'Behaaglijk' dat ik hem hier boven haal:

Gepost door Merel, , http://merelroze.com op 09-08-2001 12:05 uur

Ik heb onweer nooit eng gevonden, behalve ╚╚n keer, en dat was juist aan boord van een schip dat in een haven lag. Een boot van 9 meter die heen en weer geslingerd werd op de klotsende golven, de wal steeds harder rakend en die steeds minder te controleren was.
We raakten aan ╚╚n kant los met de boot en de vader van mijn vriendinnetje (ik was 9) ging naar buiten om de boot weer vast te maken. Door de storm viel hij overboord, en kon pas na een tijd weer op de boot terugklimmen. Het was vreselijk: het was pikkedonker op de lichtflisten van de bliksem na. De donder viel steeds vaker gelijk met de bliksem.
Na een aantal uren was het weer rustig, was de vader opgedroogd en werd het een mooi verhaal, maar op het moment zelf... ai.


Onweer was eng op het water, vond ik ook, al beweerden schippers dat je geen gevaar liep zolang je maar geen extremiteiten buiten de kooi van Faraday stak en niet aan lager wal geraakte. Niettemin. Als weerlicht en knallen zowat samenvielen ging ik meestal chocolademelk koken om afleiding te geven en te nemen. Een grote kunst als het schip zo lag te stampen.

Twee zware stormen zullen me altijd heugen. De eerste overviel ons toen we een zeer kort schip van net zes meter lengte overbrachten van Lemmer naar Muiden. We hadden eenderde van de route afgelegd en terugkeren had geen zin meer. Er waren golven als huizen zo hoog en we doken steeds tussen twee rollers met een klap de diepte in waarbij alles kraakte en knarste. Ik zat vastgebonden aan de mast omdat ik de zeilen had gereefd en kon niet meer binnenkomen zonder overboord te slaan. Toen dit na eeuwen lukte was mijn weerstand kapot. Ik deed precies hetzelfde als onze jongste onder benarde omstandigheden: kroop op kooi met een deken over mijn kop. Hus zat aan het roer met twee ervaren zeezeilers naast zich, maar hen zou het ook niet lukken om het schip heel te houden.
Wat ik het ellendigste vond was niet eens dat ik zou verdrinken, maar dat ik niet naar huis kon bellen om te melden dat ik nooit meer thuis zou komen.

Ver na donker zijn we Edam binnengelopen waar we een plekje vonden in de haven. Zeezeiler1 pakte zijn tasje en zei dat hij de trein nam. Zeezeiler2 belde zijn vrouw om opgehaald te worden. Ik voelde me toep pas moedig want ik bleef. (wordt vervolgd)

no 178, 00:29 uur, daglink

 

09 augustus, 2001

Regenjekje

Nog even over het dansfestijn dat deerlijk uit de hand liep wegens gebrek aan vervoer. Natte, zieke, onderkoelde mensen. Shame dat er geen bussen waren, daar niet van. Maar als ik ook ergens lees dat een grietje vertelt: ik had zo'n minirokje aan met een mooi topje erop; een regenjek stond hier belachelijk op dus heb ik dat niet meegenomen, dan valt mijn mond open. Goed dat dit mijn dochter niet is. Er zou wat zwaaien.

no 177, 23:13 uur, daglink

 

Knoeiers

Haagsche Courant houdt wedstrijd Brood-vervalsen meldt het ANP. Hier wordt ik ziek van. Wat blijven we toch een knullig landje met garnalengemoed zodra iets naar kunst zweemt. Het gaat er niet om of iets valt te imiteren maar of iets authentiek is. Het is niet relevant hoeveel tijd de maker nodig had iets op papier of doek te krijgen want de creatie ontstaat in een eerdere fase. Overbrengen van idee naar drager is vormgeven aan een gerijpt concept. Begenadigde zielen die dit snel kunnen gaan vaker door voor knoeiers. Picasso. Appel. Amen.

no 176, 22:58 uur, daglink

 

Keuzes maken

Sinds vier weken is de donderdag een dag vol treurnis. Hulp op vakantie. Ze blijft nog drie weken weg. Eerst dacht ik: heerlijk! hoef ik op woensdag niet meer op te ruimen en op donderdag niet vroeg op. Jaren heb ik het zonder gedaan dus wat kan mij deren? Het antwoord is eenvoudig: RSI. Na tien minuten zuigen ben ik aan twintig minuten rust toe en dit schiet niet op. Maar van haar eerste dag afwezigheid heb ik genoten.

Weer donderdag vandaag. Wat zal ik eerst? Douchen of soppen, zuigen of dweilen? Hus geeft het goede voorbeeld met de bg te zuigen, maar hij doet alleen de zichtbare plaatsen. In deze vlooienperiode niet genoeg maar ik zeg niets. Beter half werk dan helemaal geen. Erger is dat ik een schuldgevoel krijg. Nu moet ik ook iets ondeernemen.

Terwijl ik nog sta te bedenken waarmee ik het eerste begin had zij het al klaar gehad. Ook niet op of onder de kasten maar toch. Zal ik eerst loggen, of eerst poetsen en dan als beloning loggen? Eerst een sigaretje roken en dan aan het werk of andersom? Ik heb het dus ongelooflijk druk maar eerlijkgezegd nog niet veel gedaan.

no 175, 14:44 uur, daglink

 

08 augustus, 2001

Behaaglijk

Aan grijs miezerweer heb ik de pest maar geroffel tegen de ruiten van pikzwart noodweer vind ik opwindend. Dat tevreden gevoel dat je droog zit en warm; dat de wind om het huis giert en jou niet kan raken. Behaaglijkheid van top tot teen. Totdat ik de brul hoor dat het lekt. De verdorde dennennaalden zijn door de bui uit de bomen geslagen en van het dak gespoeld. Ze hebben de goten verstopt.

Stormachtige nachten waren aan boord ook zo lekker als je veilig in een haven lag. Het slaan van touw tegen de houten- of het gepinkel van staal tegen de aluminium masten om je heen. Van al die hoge obstakels ging de wind fluiten, harder naarmate hij harder blies. Terwijl het schip aan zijn landvasten lag te bokken, de zwaarden tegen de romp aandreunden, lag je warm en behaaglijk van die geluiden te genieten.

no 174, 15:14 uur, daglink

 

07 augustus, 2001

't Otootje(2)

Soms breekt het zweet me uit bij het idee hoe wij ons verplaatsten. Dank aan alle heiligen uit hemel en aanverwante heerlijkheden dat we geen noodstop hebben hoeven maken. Mijn vader zei vaak achteloos: hard rijden is geen kunst maar hard remmen is een prestatie, en hij kon het weten.

De wegen waren begin jaren zeventig nog rustig. Autogordels, kinderzitjes, maximum snelheid, air bags en kreukelzones nog toekomstmuziek. Een fiat 500 was al getipt als meest onveilige wagen maar geen hond die hiervan wakker lag. Wel werd je de berm ingedrukt als je niet als een motorfiets links hield in de rechterbaan want bolides passeerden jou liefst in formaties van twee.

Omdat het motortje achterin zat was er geen kofferbak. Onder de motorkap was een holletje waar je, als ik mij goed herinner, een kip in kon braden. Op de achterbank pasten precies twee kinders met twee teckeltjes tussen hen in. Bagage werd in de beenruimte van de passagiersstoel gestouwd of er op gestapeld. Als er meer spullen waren dan plaats schoof ik die voorstoel eruit en liet hem thuis. Als ik hieraan terugdenk krijg ik kippenvel.

Zo tuften we dan op onze manier ook plank-gas naar Friesland als hus nog geen vrij had en later kwam met een echte auto. Bij Naarden het zeegat uit, zal ik maar zeggen en dan een kaal eind langs de dijk waar we altijd van de sokken woeien. Als de jongens ruzie gingen maken en elkaar stopmpten begon ons wankel evenwicht gevaarrlijk te kwispelen. Dan loeide ik als een orkaan of ze hun kop wilden houden.

Eenmaal over de Ketelbrug waanden we ons op de mijlpaal naar een beter leven. Daar rolden we ontspannen de helling af naar het benzinestation waar de wegenwacht zat. Storm voorbij, haven gehaald. We lieten gratis het altijd lekkende dakje plakken en als er niets te repareren viel stopten we toch om de benen te strekken.

Op de heenweg was het nooit druk, terug des te meer omdat iedereen zondagsavonds naar Holland reed. Dan zaten de jongens bij pa in de auto om mij het kwispelen te besparen. Als een bodyguard bleef hus aan mijn bumper kleven opdat niemand mij onverantwoord zou passeren op de smalle dijk, en met wind in de rug waren we naar mijn gevoel nog best snel thuis.

no 173, 16:56 uur, daglink

 

Trauma

Structuur mevrouwtje is het toverwoord. Hoe krijgt u het toch voor elkaar om er steeds zo'n chaos van te maken? Een paar dagen de kop niet bij de browser en uw favorietenrolluik reikt van hier tot aan de hemel. Kon ik vanmorgen weer niet vinden wat er absoluut had moeten zijn. Weblogs lezen wordt een plaag. Steeds meer links om te bewaren.

Nu heeft een Mac-gebruiker, hoe ruimdenkend ook, een latente aversie tegen alles wat Microsoft heet ongeacht de kwaliteit. Dit wordt van generatie op generatie stilzwijgend doorgegeven, iets wat de gemeenste trauma's oplevert. Als je zo nodig moet dan mag je MS-programma's gebruiken, maar waag het niet om je erin te verdiepen.

Zo kon gebeuren dat ik al jaren IE gebruik en vanmorgen pas ontdekte dat je de stippel uit de adresbalk meteen in een mapje kunt laten glijden mits je het zijvenster open hebt. Tot nu toe alleen de menubalk gebruikt en steeds ╚╚n lange lijst favo's gefokt die ik regelmatig moest uitvlooien.

Cruciale vraag wordt of ik de links uit mapjes sneller zal vinden dan die uit de lijst. Ik vrees het ergste.

no 172, 14:23 uur, daglink

 

06 augustus, 2001

India foto's

Een kleine deel van de India foto's staat on line. Ze zijn niet allemaal even scherp, maar ik kon ze niet weggooien. Veel platen lijken net mordillo puzzels waar op elke decimeter iets valt te kijken.

no 171, 23:10 uur, daglink

 

't Otootje


fiat500 (5k image)

Zag er weer een rijden en werd er nostalgisch van. Suf dat ik de mijne indertijd heb weggedaan, maar ja, door de politie van de weg gehaald omdat hij wankel werd. Het motortje was onovertroffen, maar verder deugde er geen klap meer aan. Hij viel van roest uit elkaar.

Mijn moeder had al een Topolino waarvan je het linnen kapje helemaal naar beneden kon rollen, maar die werden begin jaren zeventig niet meer gemaakt. Ik kreeg de mijne toen ik bijna doodging aan de waterpokken. Lag als een uitgebluste krentebol op bed toen hus mij het sleuteltje gaf om weer wat levensvreugde op te doen.

Nou had hij wat goed te maken want hij had de cremekleurige afdanker van zijn moeder, waar ik tot dan toe in reed, stiekem naar de schroothoop gedaan. Dat was een fiat 600 waar een portier was uitgevallen. Ik was naar een autokerkhof gegaan, had een nog gave rode deur gevonden, en toen de auto met de deur erin bij de garage gezet met een briefje erbij: portier vervangen. Toen de garage belde dat dit echt niet kon, lag ik al van koorts te ijlen en nam hus de telefoon op.

Daarvoor had hij mij zijn eigen fiat 500 al ontnomen waaraan ik verknocht was. Er was een plaat onder de bodem gezet omdat hij er midden op de statige Maliebaan doorheen was gezakt. Zowel de eerste versnelling als de achteruit gaven het geleidelijk op, maar dit was juist wel grappig. Ik was hoogstzwanger in die dagen en hoefde een voorbijganger maar te vragen 'willu even helpen duwen' of ik kon hem keurig achteruit parkeren. Leerde ik prima van sturen. Toen ik de baby kreeg zag hus zijn kans schoon mijn grote liefde te verruilen tegen de kneus van zijn moeder. Alsof een 600 veiliger was. Van de wegligging deugde geen klap want je moest veel gas terugnemen voor de bocht wat bij de 500 niet nodig was. (wordt vervolgd)

no 170, 11:22 uur, daglink

 

Koeienpoot

Onprettige missie voor de boeg nu mijn knie door oude vriend dierenarts is bekeken. Hij verzekerde mij dat een een damesbeen in niets verschilt van een paardenbeen en, anatomisch bezien, zelfs niet van een koeien-, varkens- of hondenpoot. Hij kan het weten want hij was jaren directeur van het slachthuis. Geloof hem dus graag. Hoe dan ook, dat die bobbel in de knie misschien nog slinkt is kul en de huisarts veel te lakoniek. Klopt. Die rent zich het vuur uit de sloffen als je op stervens na dood ligt, maar over minder windt hij zich niet op. Maar ja, we doen het ermee want we zitten op dorp. Briefje eisen voor de bottendokter en een beetje tempo, zei hij nog. Kost me verdorie ook nog een zinloze visite.

no 169, 11:16 uur, daglink

 

05 augustus, 2001

Oponthoud

Ai, hoop anders te doen vandaag. Eerst was van 7-8 Wim Crouwel op de radio. Boeiend causeur over een boeiende periode. Dadelijk van Dis met zomergaste. Hoeft niet zo meeslepend te zijn dat ik de hele avond blijf kijken, maar iets moet ik er toch van zien.
De dag vloog weg met foto's bewerken. Da's maar ╚╚n kant van de klus. Nu moeten ze het web nog op maar in welke vorm? Programma's die automagisch fotoboeken genereren vind ik niks maar zelf doen is een tijdrovende bezigheid.
Ik heb van alles genoeg behalve van tijd.

no 168, 20:25 uur, daglink

 

04 augustus, 2001

De rollade

Pluis zit nog altijd voor de rollade. Niet voor een stuk heerlijk gebraad, maar voor de rollende lade onder het aanrecht. Padje kwam daar dus niet vandaan. Er moet iets anders zitten waar hij oor op houdt.
Steeds als ik in zijn buurt kom zingt hij met een hoog stemmetje 'ie-ie' wat zijn manier van mauwen is als hij mij wil vertederen. Dan kijkt hij mij aan met een smekend schuin koppie waarin zijn blauwe poppenogen opgewonden glanzen. Dit betekent: 'wil je heel alsjeblieft misschien die la wegrollen?'
Jasses Pluis, moet dit nu? D'r zal best wat zitten maar dat doen we morgen.
Die muis is nog tot daar aan toe, hoewel niet lekker. Maar die zak met vijf kilo rijst die wel weer kapotknaagd zal zijn betekent keuken stofzuigen. Het is ook elk jaar hetzelfde.

no 167, 23:02 uur, daglink

 

Hippend gif?

I

Pluis was al twee avonden niet weg te slaan van de rollende laden onder het aanrecht, maar ik negeerde zijn smekende ogen waarvoor ik gewoonlijk smelt. Even geen trek in bloed op tapijt. Pluis speelt niet met muis maar zet er meteen goed zijn tanden in.

II

We hadden de afgelopen avonden al menig padje weggejaagd dat naar binnen wilde hippen zodra de deur open ging. Maak dat je wegkomt sufferd, hier wonen beren en tijgers! Het waren onervaren scharrelaars, nog tussen tafellaken en servet. Tweemaal zo groot als jonggeboren maar half een volwassen pad.

III

Terwijl wij vanmiddag nog aan de boterham zitten loopt Floris uit de keuken naar de kamer en mauwt. Ik ken de nuances van zijn stem en begrijp: alarm! Als ik de deur verder open schuif zie ik zo'n halfwas over het parket heen hupsen. Waar komt die nou vandaan? Hoe krijg ik hem te pakken voordat hij onder een kast verdwijnt? Houd de honden daar, roep ik tegen hus, maar die staan niet eens te dringen.
Met grote zeef en spatdeksel - het eerste wat ik kan bedenken - de kamer weer in waar Floris tactisch padje's weg zit te versperren zonder het beest verder kwaad te doen. Kan die kat gedachten lezen? Zodra ik de zeef over springlelijk heb gestulpt verdwijnt mijn suikerkat uit het strijdveld. Spatdeksel onder de zeef geschoven, even au! en een sprongetje maken en dan kan de indringer geklemd tussen gaas naar buiten.
Weten honden en katten bij instinct dat padden giftig zijn? Niettemin blij dat Pluis lag te slapen.

no 166, 16:55 uur, daglink

 

03 augustus, 2001

Au!

Ze zijn nu volwassen genoeg om te steken. Ik heb het zelf gevoeld. Al zien ze er nog zo onschuldig uit als schaatsers op het water.

no 165, 23:53 uur, daglink

 

HH OH

Huishoudelijk geouwehoer. Ik moet even stoom afblazen.
Al drie jaar bezig met bestellen van stofzuigermondstuk zonder borstel. Glad weetjewel, staat in het begeleidend boekje van mijn stofzuiger afgebeeld, speciaal voor tapijt, dus niks te borstel. Borstel wil niet glijden op tapijt. Ik krijg rsi van het duwen en trekken en bovendien: met het stof haal ik meteen alle wol uit mijn kleden.

Vanmorgen waren ze aangekomen, werd mij gebeld. Verdacht, want dat 'ze' kon niet kloppen. Er bestaat al veertig jaar precies 1 model. Mijn moeder had al zo'n mondstuk en ik gebruik hetzelfde merk. Toen ze was overleden pikte mijn zus het mondstuk in. Ben ik nog kwaad om geweest.

Ik naar de winkel en het waren, precies zoals voorgaande keren, wel de verkeerde. Weer van die nare combi's die na enige tijd het kleed borstelen en het parket krassen. Wil ik niet, zei ik, ik wil glad. Oh een plavuizenborstel, probeerde de verkoper nog want die had hij wel, maar ik heb geeneens plavuizen.

Naja, ik kon gelukkig melden dat ik net rechtstreeks een mail had gezonden naar de afdeling onderdelen van de fabrikant. Schrok hij van. Ging zowaar meteen aan het bellen. En waarnaar informeert de oen waar ik notabene bij sta: een plavuizenborstel! En ja, die is op voorraad mevrouw.

Fabrikant heeft mij ondertussen prive al teruggemaild, zelfs gebeld met de vraag of ik het plaatje van het mondstuk wil doorfaxen. Op vrijdagmiddag notabene. Misschien dat het toch nog ooit goed komt?
De moraal van dit verhaal: hoed u voor denkende verkopers!

no 164, 17:13 uur, daglink

 

02 augustus, 2001

Rot blad

Omdat Tsja net zijn pa weer kwam inleveren - nog steeds ongeschoren, dat wel - vergat ik nog te melden hoe ik onnadenkend een verrot blad ik van de waterlelie trok. Mensen zijn ontzettend domme dieren en nog hardleers ook want in de natuur hebben zelfs rotte bladeren nut.
Toen het eraf was zag ik pas dat de onderzijde vol salamandereieren zat, in gezelschap van hele kleine oranjekleurige eitjes. Wat mag dat weer wezen? Waterjuffers, bootsmannen, kevers? Ik heb het blad weer op het water gelegd. Hoop dat het blijft drijven. Zo niet dan zijn er natuurlijk wel kapers met honger.

no 163, 22:32 uur, daglink

 

Eierles

De laatste warme dag is vergleden. De lucht is al betrokken maar het is nog zwoel. Zodra de buien vallen is het voorlopig weer afgelopen met de warme pret. Een graad of 22 noem ik frisjes. Het onkruid denkt er net zo over. Zodra je hebt gesproeid staat het twee dagen later fris en stevig tot je enkels. Zo droog was het trouwens niet want de grond was 's morgens nat van dauw. Groeizaam weertje.

In de tobbe staan beide kleine waterlelies in knop. Vandaag weer eens alg uit de harten gepeuterd. Zag ik aan enige stengels eieren hangen. Nou ja, ze lijken op doorzichtige, melkkleurige rupsen. Ik moet nodig op eierles om te leren wat precies wat wordt. Ik gooi het nu maar op eiersnoeren van de bruine kikker want die scharrelen er nog steeds rond.
Een paar padjes teruggezien toen ik op m'n hurken bij de tobbe zat. Ze zijn nog steeds verschrikkelijk klein. Er zat er een op een takje naast een bloem, en op de bloem zat een bij. Het padje was niet groter dan de bij. Gek dat ze de eerste drie maanden van hun leven zo hard groeien, en dat het daarna zo langzaam gaat. Nu waren de padjes uit de tobbe veel kleiner dan hun soortgenoten uit de grote vijvers.

De rietpoel begint snel te veralgen maar telkens als ik een bundel draden boven haal zitten er of eiren, of babysalamanders in. Ik heb gelezen dat alg voedingsstoffen biedt aan alles wat uit het ei is gekropen. Bovendien vormt het zweefgroen boven de bodem een schuilplaats. Eieren van de salamanders ken ik wel. Op het ogenblik zie je er hele kleine wurmpjes in zitten die zich een weg naar buiten vreten.
Er zwemmen al een stuk of wat salamandertjes rond die de maat van een halve lucifer hebben. Ze zijn beige, maar bij een bepaald soort lichtval nog transparant. Dan zie je hun hele bottenboeltje zitten. Net als op een rľntgenfoto.

Die kleintjes leven solitair en zoeken elkaar niet op. Moet verschrikkelijk saai zijn en weinig inspirerend. Als ik terugdenk hoe die hele kudde dikkopjes elkaar op sleeptouw nam, dan moet een salamanderkind het leven puur op zijn instinct ontdekken. Misschien dat het anders wordt als er straks veel zijn. Overigens leven de padjes, eenmaal op het land, ook hun eigen bestaan. Je ziet ze nooit meer in groepjes.

no 162, 20:49 uur, daglink

 

01 augustus, 2001

Voorstelling in drie bedrijven

Eerste bedrijf
Zal ik even beneden stofzuigen?
Ja graag, ruim ik ondertussen boven de rommel op.
Na een half uur vind ik alleen de stofzuigerslang in de kamer terug. Machine en man zijn pleitte.
Kwartier later. Zeg, heb jij misschien nog ergens de gebruiksaanwijzing van de stofzuiger?
Hoezo?
Nou eh... ik had de zak er niet goed ingedaan, en toen ben ik gaan zuigen, en toen zat het hele binnenwerk vol stof, en toen heb ik de filters er ook maar even uitgehaald om schoon te maken, en nu weet ik niet of ik alles weer goed in elkaar heb gekregen.
Maar alles zat goed.

Tweede bedrijf
Kan jij de plantjes even uitzetten die we laatst hebben gekocht?
Je weet de plek toch waar ze moeten komen?
Ja, maar ik wil dat jij ze precies neerzet want daar heb ik geen oog voor.
Mee naar buiten dus ik en 18 potjes precies op de plek neergezet.
Kwartier later kom ik langs om de vijvers te kalken.
Kom even kijken want ik geloof dat ik de plantjes niet goed heb neergezet.
Inderdaad da's anders dan de potjes stonden.
Ik dacht al dat ik het fout had gedaan. En nu?
Nou, uitgraven en goed neerzetten, toch?
Moet dat nou?
Ja dat moet! Als jij ze zonder mij had gepoot had het niet gehoeven, maar als jij mij erbij haalt om te wijzen waar ze moeten staan, dan moeten ze daar ook komen, toch?

Derde bedrijf
Staat hij met de tuinslang op een harde straal de nieuwe aanplant water te geven. De jonge scheuten vliegen zowat in het rond.
Misschien handig om een sproeier aan te koppelen met een zachte broes? Hoef je d'r ook niet bij te blijven.
Ik doe ook nooit wat goed!
Je doet het perfect, alleen die sproeier er nog even aan.
Maar die sproeier heb ik staks op die andere plek nog nodig.

no 161, 17:35 uur, daglink

 

 

Site Meter  Archief Index Log