logo

september 2001
Z M D W D V Z
      
     
waterlelie

Egodump

Logtitels
Zoeken
Antecedenten
India Site
India foto's

Voor geest en gemoed

Bieslog Caroline Cockie Cornille Ecritures Elrado Hinke Kunstlog Leeskamer l-rs Ludo Linda Mariska Merel Orfelio Prolific Puck Ramon Reutellog Snotverjeppie Tonie Tsja Tsjonge VdB1 VdB2 Vdhagen Zidouta Zlavanaph

Volledige lijsten

Tonie-weblogs  Weblogger Wie logt?

« ? NL(ogs)Women # »

Oude misdruk elders

2000: september
2000: oktober
2000: november
2000: december

2001: januari
2001: februari
2001: maart
2001: (april)
2001: mei
button Ludo  button Noah  Site Meter   TopStat

Misdrukjes in archief

2001 september
2001 augustus
2001 juli
2001 juni

me
logo

Misdruk september 2001

 

 

Archief Index Log

 

09 september, 2001

De chaos compleet

Alles opgebroken. Kabels, stekkerdozen, voedingen en snoertjes als nieuw gesorteerd en in de vensterbank gelegd want er was geen touw meer aan vast te knopen. Die lege vensterbank was handig. De isdn-kabel, ooit met bovenmenselijke kracht op de plint onder de verwarming vastgespijkerd, losgetrokken. Met bloedend hart want hij moet later weer terug. Isdn-boel en ethernet naar een andere hoek van de kamer gebracht en de hele zwik weer opgebouwd. Wat een klus, maar het werkt. Nu manlief z'n computer nog. Hij kookt vanavond en ik doe de electrique.

We hebben noodgedwongen een werkeiland midden in de kamer. Om het benauwd te krijgen zo vol als het lijkt. Onbegrijpelijk dat hier in de gewone doen een uitklaptafel staat waaraan we met zessen vergaderen, terwijl we nu niet eens weten waar we de laserprinter en de radio nog moeten laten.

De zitkamer is anders geworden dan ik me had voorgenomen. H. ging voortvarend te werk. Het blad van de vergadertafel staat rechtop tegen een deur en het onderstel op z'n smalle zijde met de poten naar voren er tegenaan. Een van de zitbanken is in het zo ontstane hol geschoven, het opgerolde tapijt ligt erachter en de berg afgehaalde gordijnen er bovenop. Het is geen gezicht en drie kasten zijn volslagen geblokkeerd, waaronde de drankkast. Het klinkt er trouwens ongezellig hol. Zal deze slagorde drie, vijf of zeven weken zo blijven staan? Volgende week weten we niet beter meer. Alles went.

Toen we tegen zessen langs de vijver liepen hadden we toch nog een mooi moment. Niet alleen stond de al dood gewaande rode waterlelie open in de lage zon, maar in het riet hing een grote libelle te drogen die net zijn schulp was uitgekropen. Ze kunnen de eerste uren niet vliegen omdat hun vleugels dan nog geen lucht bevatten en zijn enorm kwetsbaar.

no 285, 19:50 uur, daglink (0)

 

Nah, hiero!

In grote haast tussen de bedrijven door maar nog immer fleurig. Waterlelies verzopen maar het kan me niet schelen. Over 15 minuten arriveert zoon H. en dan worden de bureaus's afgebroken. Het weer is toch te smerig om iets anders te doen.

Droomde vannacht m'n zoekerdje bij elkaar. Ik denk: ik duw de om van de kat er maar op, want wie kan voorspellen hoe laat ik weer operabel ben. Alle touwtjes en kabelboompjes moeten los. En stoffig, dat wil je niet weten!

Ondertussen kamperen we al aardig in eigen huis. Gordijnen weg, meubels van hun plek. Geheel nieuwe inrichting zogezeid en dit opent perspectieven. Die lege vensterbanken staan zeer fraai. Ik houd van ruimte. We hebben behalve rommel ook teveel nette troep van overledenen. Eens kijken hoe ik hiervan geleidelijk en ongemerkt de helft kan verliezen.

no 284, 14:09 uur, daglink (7)

 

08 september, 2001

Twee kub

Bloemen: bloeiend in de lage zon ondanks zojuist vertrokken hagelbui. Humeur: onveranderd opperbest. Status: ongedouched in rood trainingspak. Gezicht en handen: egaal zwart maar opluchting groot. Twee kub erfenis en ander ongeregeld naar de Emm”us waaronder elektrische typemachine en allereerste matrixprinter. Manlief hoofdschuddend en met handen op de rug, prevelend dat hij zich nergens mee zou bemoeien. Kreeg hij de kans ook niet voor want Tsja holde in een noodvaart met de spullen langs hem heen, vulde de auto en was vertrokken.

Katertje Pluis speelt jacht met m'n moeders mooie nertshoed waarop ze zo trots en zuinig was. Goed dat ze het niet ziet. Hij zet er zijn tanden in, schudt hem eens goed door elkaar en sleept ermee rond of het een konijn is. De spullen van bont nog niet weggedaan als ze daar lol aan beleven, evenmin als het jaquet van mijn vader. Niet dat ik hier een doel mee heb maar het staat meer dan welk stuk ook symbool voor de vergane generatie.

Toen de eerste laag ellende weg was kwam ik vanzelf terecht bij mijn eigen verleden. Afgeleefde zaken zonder betekenis voor mijn nu-en-heden. Kom ik nog op terug.

no 283, 18:52 uur, daglink (0)

 

Stiekem wegdoen

Tra la la la! Ik heb d'r weer zin in ruimen, scheuren, wegdoen. Poetsen hoeft niet dus ik kan me concentreren op het leuke. De zon schijnt, de waterlelies gaan waarschijnlijk weer open en Tsja komt om de zakken vol kleren en spullen meteen naar de Emm”us te rijden voordat manlief de kans krijgt alles weer uit de zakken te halen. Hoop ik alleen dat hij geen dingen terugkoopt die ik heb weggedaan.

Leergeld betaald jaren gelden. Bracht ik stiekem drie dozen middelmatige franse romannetjes naar de veiling om ruimte te maken en komt hij 's avonds opgetogen thuis omdat hij zo'n buitenkansje had gehad. De jongens lagen dubbel en hij was laaiend omdat hij zwaar betaald had voor zijn eigen boeken. Zo zie je, in elk huwelijk is wel wat.

Mijn heumeur is subliem. Ook al omdat ik de laatste hobbel vannacht uit m'n omkat droomde en vanmorgen nog haarfijn wist wat ik gedroomd had. Dit noem ik nog eens produktiviteit. Zojuist geprobeerd en 't zit goed. Als er komende nacht nog spontaan een zoekformulier in m'n gedachten schiet heeft die gedwongen verbouwing nut gehad.

no 282, 11:56 uur, daglink (1)

 

07 september, 2001

Losgescheurd

Elk nadeel blijkt z'n zonnige kanten te hebben. Niet alleen gingen de waterlelieknoppen vanmiddag schuchter toch een eindje open (de ongekende blijkt wit) maar op de kleren volgden paperassen. Stapels. Laden en kastjes vol. Gewetensvol bewaard uit piÎteit en nu in ČČn keer: schluţ!

Wat kan scheuren verrukkelijk zijn. Alleen het geluid geeft al honger naar meer. Hus vroeg of ik gek was geworden. Afschriften en papier van een halve eeuw of nog langer geleden zijn nog van een kwaliteit die nauwelijks gekreukt, laat staan gescheurd kan worden. Het schoot ook niet op maar ik was niet te stuiten. Al had ik geen handen meer over ik scheurde me los tot de laatste snipper.

no 281, 20:05 uur, daglink (0)

 

Vertederend

broertjes (13k image)

Onverwachte verrassingen komen ook tevoorschijn. Vertederende portretjes van Tsja/KunstLog en zijn kleine broertje bijvoorbeeld. Klik op de foto en hij wordt groter. De foto, bedoel ik.

no 280, 20:02 uur, daglink (0)

 

Loslaten

Weggooien is de kunst. Los durven laten. Het huis knapt er danig van op. Helaas leef ik samen met een lief die overmatig bewaart. Elke scheet in een sigarenkistje. Al die kistjes in kartonnen dozen. De dozen opgestapeld.
Ik gooi liever weg, maar om de lieve vrede moet hij dit niet zien en zo belangrijk is het niet. Behalve nu.

Emoties he? Wat te denken van dat ene zwarte rokje van mijn moeder, maat 36, waarin ik haar - en mijn vader een jaar later - heb begraven. Zij stierf onverwacht. Ik had niets behoorlijks in de kast. Terwijl zij al eeuwen maat 44 droeg, had ze dit rokje bewaard.
Ik heb het nog maar even opzij gehangen.

Hoe ik ineens bij kleren kom? Omdat er op een piepklein kamertje pal voor het raam een kledingrek staat met de bizarre garderobe van mijn ouwelui. Vergane glorie zogezeid. Markante snit en tijdgebonden. Het eerste jaar paste ik nog in die kleine maatjes. Vijf jaar niet meer naar omgekeken en nu moet dat rek weg omdat ze bij de ramen moeten. Da's maar goed ook!

no 279, 14:48 uur, daglink (0)

 

Opkikkertje

Mezelf beloofd dat ik na het ontruimen van elke derde vensterbank mag loggen om weer op verhaal te komen.

no 278, 12:16 uur, daglink (0)

 

Nogmaals kip

Fadango reageert op de kip: natuurlijk was het ei er eerder, alleen dat was dan geen kippeÎi. Het was een ei van een voorloper van de kip. Als je vraagt wat er eerder was, de kip of het kippeÎi dan was het de kip, want dat zijn de enigen die kippeÎieren kunnen leggen lijkt mij.

Als je kip en ei als losse elementen beschouwt is de vraag niet interessant. Kip moet symbool staan voor alle fladderaars die uit eieren kruipen, en ei voor elk begin van vliegend leven. Dan wordt het spannend omdat je twee kampen krijgt die hun keuze bijna als geloof bestrijden.

Nu vraag ik mij af in hoeverre het geloof een woordje meespeelt in de keuze tussen kip en ei. Als kind opgevoed in een geloof krijg ik - hoe afvallig ook - meteen visioenen van de ark van noah, het hemels paradijs en de god die na het scheppen doodvermoeid een dag moest rusten. Van een ei zou hij zo moe niet raken.

Afgezien dat het me voor een schepper briljanter lijkt om een kip met dons en veren te componeren, moet hij ook op zaken vooruitzien. Legt hij een ei neer, ver beneden zijn artistieke kunnen, dan krijgt hij hier zonder broedmachine geen kip uit. Tenzij hij Eva op het nest heeft gezet maar die had als ik me goed herinner d'r handen al vol aan haar eigen ruzieÎnde jongen.

no 277, 12:13 uur, daglink (0)

 

Grapjas

En maandag moeten alle gordijnen zijn afgehaakt, zei hij. De jongens beginnen met latjes van de ruiten zagen. 't gaat vast vlotter als u ook de vensterbanken leegt. De grapjas. We hebben brede vensterbanken. 't Was me nooit zo opgevallen maar die liggen bij gebrek aan bergruimte vol.

In onze werkkamer zei hij luchtig dat hij aan een meter werkruimte bij de ramen wel genoeg had. Alsof je volgeladen computertafels met grote monitoren zomaar eventjes opzij tilt, afgezien nog van de snoeren.

Vanavond somber naar mijn eigen vensterbank zitten staren: telefoon, torenhoge stapels paperassen, linealen, nietmachines, plakbandrollers, back-up tapes en disketten, cd's, tijdschriften, pennenbakjes, punaises, post, zakdoeken, spelden, en paperclipsen.

Het liefst zou ik alles weggooien. Dan hoef ik later niet te zoeken waar ik het gelaten heb.

no 276, 02:07 uur, daglink (0)

 

06 september, 2001

Leegte

Puck vroeg zich af hoe je leegte moet beschrijven en ik associeerde dit meteen met de stilte die viel toen de stroom was uitgevallen. Stilte zo absoluut dat mijn gehoor er dof van werd en alleen nog mijn hartslag registreerde. Alsof het huis onwerkelijk was geworden. Niet omdat de radio zweeg, maar omdat de kamers vreemd waren zonder het vertrouwde zoemen, tikken of brommen van onbenullige gebruiksvoorwerpen. Het duurde niet lang maar gaf een gevoel van grote leegte.

no 275, 18:58 uur, daglink (0)

 

Herfst

De waterlelieknoppen willen niet meer open. Er had nog veel kunnen bloeien want ze groeiden geweldig. Zelfs de plant in het diepe heeft eindelijk een knop boven water gestoken maar we zullen niet meer zien welke kleur hij heeft. Hij staat al twee dagen op springen maar langzaam is hij scheefgezakt om morgen roemloos ten onder te gaan. Welk een verspilling van energie.

Er kruipen nog steeds grote libellen uit hun monsterlijke pop. De herfst valt te vroeg. Ze horen in het zonnetje te schitteren als ze zo mooi geworden zijn. Waar hebben ze die outfit anders voor gekregen?

no 274, 18:54 uur, daglink (0)

 

Geluisdsisolatie(2)

Op de ruiten zat tien jaar garantie. Al in het eerste jaar ontstonden er barstjes of frummeltjes in de harslaag. Idereen kreeg het advies om tien jaar af te wachten omdat er meer schade kon ontstaan. Inderdaad, want alleen bij ons al vertonen 29 van de 32 ramen fouten.

Het verhaal dat we onlangs hoorden is dat de glasfabrikant het nuvon wel degelijk heeft gewaarschuwd dat maakwijze van zulke dikke ramen nog niet perfect was en dat ze nog een half jaar nodig hadden om de constructie te vervolmaken.

Niks mee te maken, schijnt het nuvon te hebben gezegd, we willen afwerken en hebben nu ramen nodig. Beter half werk dan helemaal geen, moeten ze hebben gedacht. Hoeveel dit extra gaat kosten schijnt absoluut geen rol te hebben gespeeld. Overheidsgeld, weetjewel.

no 273, 12:51 uur, daglink (0)

 

Geluidsisolatie(1)

Zojuist gebracht: 29 vervangende ruiten die er de komende dagen worden ingezet. Dit is inclusief bovenlichten. Het organisatietalent van aannemers vrezend, zal het wel een klus van weken worden. Exclusief schilderwerk van kozijnen en alles wat ze verder nog gaan vernielen.

Hoe dit zo is gekomen? Omdat de overheid tien jaar terug de buurt geluidsisoleerde vanwege een vliegveld dat nauwelijks meer wordt gebruikt. Je kon weigeren, maar dan bracht je huis later geen kwartje meer op. De inboedel werd opgeslagen, wij werden uit huis geplaatsten binnen twee dagen was het op slopershoogte. Kon je vanuit de gang de blote hemel zien.

Dak, spouwen, balkonnen en ruiten, alles werd onderhanden genomen. Als je vroeg of ze de vloeren wilden sparen riepen ze in koor: u neemt toch zeker nieuwe? en ze gooiden zonder blikken of blozen de resten uit hun thermoskannen leeg op het antieke parket, zelfs op de vaste vloerbedekking.

De ruiten werden 3,8 cm dik. De kozijnen van hardhout omdat vuren te zwak was om de zware ruiten te dragen. Waar we vroeger Engelse ruitjes hadden werden nu grove neplatten op de ruiten geplakt. Erger was dat we maar 70% licht overhielden en de vogels niet meer hoorden fluiten.

Het was een nachtmerrie die maanden duurde en de overheid besteedde per huis een ton, waarvoor zij ons diep schaamden. Wat we hier zelf nog moesten bijleggen vanwege verpest schildwerk, behang en vloeren zal ik maar niet vertellen.

no 272, 12:32 uur, daglink (0)

 

05 september, 2001

Te duur

Mijn grootste miskoop was een witte berber. Die lag er nog geen dag of de jongste teckel sprong op tafel om een chocoladetaart te verorberen die daar onbewaakt stond. Alleen de kersjes liet hij over. Het gevolg laat zich wel raden evenals de kleur. Op de nieuwe berber ja, en hij moest wel acht keer kotsen.

Wat doen ervaren hondenbazen? Die zien helemaal niets en laten het liggen zoals het ligt want de leider van de roedel zal - als het goed is - aan de schoonmaak gaan. Bij ons zat het goed. Na een dag of drie was er geen smet meer te bekennen. Niettemin werd de berber naar de overloop verbannen want hij was te duur geweest om weg te doen.

Tien jaar later is het ondertussen. Nog steeds ligt hij op de overloop. Nu was het katertje Pluis die onwel was geworden. Geen schoonmakers in de buurt want de honden mogen niet boven. Maar Pluis zou geen Pluis zijn als hij geen oplossing vond. Al krabbend en krabbend had hij een wolk wol verzameld om zijn schande te bedekken maar de elektronische roedelleider maakte hier korte metten mee. Nu ligt die berber weer onverslijtbaar te wezen. Te duur geweest om weg te doen.

no 271, 17:17 uur, daglink (0)

 

Borstel

Wat kostte nog het meeste tijd? Het uitpluizen van mijn stokpaard: de stofzuigerborstel. Sinds een onverslijtbaar geheel metalen mondstuk in Holland niet leverbaar blijkt zal ik me met de combiborstel moeten blijven redden. Ik weet, er bestaan mooie die soepel op wieltjes lopen. Mits je geen haar tussen de wielen krijgt dat zich strak om de asjes wikkelt. Is in een huis met langharig viervoeterstuig niet te voorkomen.
Anderhalf uur zoet gebracht om met een pincet haren van de assen te plukken, de borstel open te schroeven en vilt uit de veren te halen want het schakelmechaniek tussen tapijt en glad was ook volgeslibt.

no 270, 17:11 uur, daglink (0)

 

Ondoorgrondelijk

Kom maar, kan ik mijn hulp toeroepen, 't ziet er weer opgeruimd en frisjes uit.
Schema gehaald. Nu mag ik van mezelf weer leuke dingen doen en katten.
Als ze tenminste van plan is terug te komen. Hulpje's wegen zijn soms ondoorgrondelijk. Zucht.

no 269, 17:05 uur, daglink (2)

 

Stroomloos

Grondkabel stukgetrokken of -gegraven in de buurt. Gaf een geweldige klap. Het leek of de hele boel tegelijk de lucht in ging terwijl ik niet kon raden wat loos was. Meteen de stekkerblokken uit de muur getrokken want hoed u voor de tweede klap. Die komt zeker. Zodra er weer stroom op de lijn wordt gegooid.

Drie kwartier opperste verveling. Geen radio, tv, koffie, computer, licht, telefoon (behalve mobieltje).

no 268, 16:57 uur, daglink (0)

 

Woordenweb

Vast al eens her of der gelogd, maar voor mij is dit Woordenweb nieuw. En nog leuk ook!

no 267, 15:43 uur, daglink (0)

 

De droom

Misschien is leven wel een droom. Is wat wij dromen noemen een extra dimensie binnen de droom. Zoiets als het blikje in het blikje op het ouderwetse drosteblikje. Is het nog te volgen? Ik bedoel: Is leven droom en dood het leven. Wie zal het zeggen? Dat is het mooie van ongekende zaken. Er valt te fantaseren zonder redeneren en discussies eindigen zonder gelijk aan deze of gene zijde.

no 266, 02:15 uur, daglink (1)

 

04 september, 2001

Boontje loontje

Eenmaal kan worden vergeven na deemoedig gestuntel van 'andermans beslissing' en 'ik heb van niets geweten'. Tweemaal is eenmaal teveel. Zodra de dollartekens blinken verliest hij zijn fatsoen, zo hij hiervan een grein in zijn donder had zitten.

Wat mij het meest ontstelt is hoe iemand als hij die zo is opgeklommen stupide ten onder gaat. Zelfoverschatting? Hij moet tot de handigen behoren het zover geschopt te hebben en dan gaat het op de meest banale wijze mis.

no 265, 15:16 uur, daglink (0)

 

Kip

Via Watnou bij Gender Test! terecht gekomen. Dat mijn logica niet bepaald vrouwelijk is wond me niet op, maar wel de vraag wat er eerder was: de kip of het ei.
Hoe kom je aan een ei?

no 264, 15:11 uur, daglink (1)

 

Klasse

Klassewijf, die vrouw van de vermoorde Heijn, gisteravond op tv. Ondanks pijn en onderdrukte tranen geen spoor van haat. Wel afschuw en angst en die zullen nooit slijten.
Niet alles even boeiend geformuleerd maar niettemin een ontroerende reportage.

En ja, mijn idee. Niet wat Ferdi E aangaat, maar in het algemeen is het absurd dat langgestraften vrijkomen met tonnen op de bank nadat ze jarenlang gratis gewoond en gegeten hebben. Dit zijn geleerde heren zeker vergeten in mindering te brengen?
Hoe kun je zo iets verdedigen tegenover oppassende burgers die woning en voedsel uit eigen zak betalen?

no 263, 15:06 uur, daglink (2)

 

ArchaÔsch

Mijn moeder groeide op in franstalig Brussel en kon fraaie uitdrukkingen gebruiken. Dacht meteen aan haar terug toen ik een grappig meeltje kreeg waarin de prachtige zinsnede:
Hoewel [...] het misschien niet echt voor mij bedoeld is, ben ik toch gecoiffeerd door jouw opmerking "voor slimme mensen geschreven ".Ja zeg, dan moet ik het ook hebben.

Het woord "gecoiffeerd" is zo verrukkelijk archaÔsch en zo specifiek voor een uitgestorven kaste langnagelige dames aan langdurige tea's, dat ik compleet verrast was het terug te horen.

no 262, 13:13 uur, daglink (0)

 

Kortwieken

Nieuwe dag, nieuwe kansen. Heb het toeval een handje geholpen door er de kniptang in te zetten. Kortwieken van letterlijk handige tools die uiteindelijk in de weg gaan zitten. Zodra ze buiten mijn wil dubbele toetsen aanslaan gaan ze er rigoureus af. Wil niet het risico lopen Ecritures in m'n nek te krijgen of tikfouten te maken in html.

Mijn moeder was eeuwig met nagels in de weer. Vijlen, polijsten, lakken en schaven. Broertje dood aan de tang maar wel leiden in last als een van d'r schoonheden scheurde of brak. Kwam bijna dagelijks voor en dan volgde deerlijk gejammer. Mij stond vooral het tijdverlies tegen. Al die oplapperij en het geplak van valse nagels die op de naarste momenten de soep invlogen. Ik ergerde me rot en zwoer om nooit te worden als zij.

De diepere grond voor het verheerlijken van lange, verzorgde nagels (er zijn culturen waar ook mannen lange nagels kweken) is om anderen te tonen dat je geen handwerk verricht. Mijn moeder masseerde haar handjes liever dan dat ze er de vaat mee deed of stofte. Dat deed ik. Wreed was alleen dat mijn nagels hier niet van te lijden hadden. Liefst kortwiekte ik ze dan ook slordig onder haar ogen. Van mijn knip-knip-rats ontstak ze in hevige woede wat ik heerlijk vond.

Denk ik altijd aan terug als ik haastig mijn nagels sta te knippen. Maltraiteren, noemde ze dit. Maar ik geef toe dat ik haar dan eventjes mis.

no 261, 12:55 uur, daglink (0)

 

03 september, 2001

Mossels

De mossels smaken weer best dit jaar. Pak mosselen, pak fijngesneden soepgroenten, bol knoflook, sjalotjes, flesje bier, klont roomboter en de pepermolen.
Soepgroenten in een scheut bier laten voorgaren in de magnetron. Ondertussen in een pan met dikke bodem de gesnipperde sjalotten glazig bakken in de echte boter met de in plakjes gesneden knoflooktenen.
Dan de mosselpan nemen. De gare groenten met bier erin, de glazige uitjes met de knoflook en royaal de pepermolen hanteren. Nu de zorgvuldig gewassen mosselen toevoegen. Alles goed doorscheppen. Deksel erop. Na een minuut of wat nogmaals doorscheppen. De mosselen zijn gaar als de schelpen open staan.

no 260, 23:01 uur, daglink (2)

 

Stilletjes

Langzaam bereiken mij verwijten dat ik stilletjes word op de mail en in groepen. 't Is niet anders want ik ben in opperste concentratie. Afleiding is het laatste waarop ik zit te wachten. Het weer werkt mee, al lekt het huis, maar nu de rest nog. Geduld geduld!

De kat is klaar maar nu de om nog. Dank voor aangereikte hulp die ik dankbaar doch koppig afsla. Ben in een fase gegroeid van ikke zelf doen wat moedig en prachtig voelt op mijn leeftijd maar waar ik de kop wel moet bijhouden wil ik niet voortijdig in overmoed sneven of slippen over mijn eigen banenschillen.

Zo. Die zin staat tenminste.

no 259, 15:09 uur, daglink (0)

 

Hihi

Wie zei dat er geen humor was? Hier, Microsoft Commercial

no 258, 01:20 uur, daglink (2)

 

02 september, 2001

Soeplepel

Neus voorzichtig tussen buien buitengestoken. Vijver ligt er nog bij als koffie met wolken melk. Gisteren nog zonbeschenen gekalkt omdat de omgeving hier puur zuur is. Kilo marmerslijpsel aangelengd en zoals voorgeschreven gelijkmatig over het oppervlak verspreid. Hierin was ik wel handig geworden hoewel het ingewikkelder werd naarmate er meer bladeren kwamen.

Ik had in het voorjaar al ontdekt dat de soeplepel een geweldig instrument is. Al doende leer je mikken met effect. Dan trek je mooie strepen op het water die langzaam vervloeien. Ze lijken op banen waterdamp die door door straaljagers worden achtergelaten in een strakblauwe lucht. De sport is om veel strepen naast elkaar te krijgen.

Ondertussen ook ervaren dat kalk lelijke vlekken geeft op alles wat geen water is. Zelfs als je vakkundig mikt spettert nat-op-nat zo enthousiast dat je de bladeren af moet spoelen. Er is hier behoorlijk wat blad bijgekomen. Van bamboe, spons en lap een schildersstok gefr–beld waarmee ik de bladen op afstand een schoonmaakbeurt kan geven. Niettemin extra werk, dus gisteren lepeltjes soep tussen de bladeren in gegoten die ik eerst met een stok opzij had geduwd. Voorzover ik erbij kon natuurlijk.

Onhandig was dat ik mijn ronde moest maken met emmer, roerhout, soeplepel, duw- en schildersstok. Door al dat gewissel van gereedschap was ik op de planken bruggetjes benauwd de soeplepel na te moeten duiken. Niet dat hij ooit nog binnen hangt als we hem nodig hebben, maar het is nog een ouderwetse die tegen mishandeling kan. Wat heet: 't is de antieke van oma.

no 257, 15:43 uur, daglink

 

Vreemde ogen

Vandaag begint de ernst des levens. Beste kans dat onze hulp terugkomt na zeven weken wieberen. Ik ben de tel kwijtgeraakt. Het lijkt onderhand zeven maanden dat ze weg is. Toen we haar uitzwaaiden en een goede vakantie wensten keek ze ons beurtelings diep in de ogen met die donkere glimmers van d'r en dat brutale snoet, terwijl ze ons met opgestoken vingertje op het hart drukte het huis niet te laten vervuilen ondertussen.

Wat dacht die kleine snotaap wel! We zouden eindelijk eens onder kasten en kleden zuigen en in verborgen hoekjes waar zij nooit aan toe komt; op alle onzichtbare plekken waar met name vlooien welig tieren. Het mag dan ook vermeld dat er geen explosie van springertjes volgde na de warme dagen, terwijl hier toch zestien pootjes rondrennen. Doe het maar na!

Alleen bleven de zichtbare gebieden onbehandeld terwijl stoffen ook geen zin had toen de buitendeuren steeds maar open stonden. Beer sleepte aan zijn vacht voorraden verdroogde mosjes en van die lange, dubbele dennennaalden binnen maar die bijten niet. Ze zijn wel stevig in de tapijten gaan zitten en moeten er handmatig worden uitgeplukt. Kortom: het is hier vreselijk hygiÎnisch maar voor het oog ziet het er niet best uit.

Omdat ze terugkomt (mogen we hopen) en we graag willen dat ze blijft, is het grote schoonmaak geblazen. Mijn beurt, want echtvriend heeft de verborgen hoeken verzorgd terwijl ik het lichte sopwerk deed. Als ik vandaag begin ben ik donderdag rond. Komt ze terug, maken we de blits. Komt ze niet dan hoeven we voorlopig niets meer te doen. Vreemde ogen dwingen. Omgekeerde wereld, maar ach, de ene dienst is de andere waard.

no 256, 12:32 uur, daglink

 

01 september, 2001

Almachtig

Als ik nog eens zo almachtig word dat ik mensen kan scheppen, dan maak ik hun spijsvertering zo dat ze maar eens per week hoeven eten. Sjonge wat zou er een tijd overblijven voor andere dingen. En elke dag zweten, poepen en plassen was er dan ook niet meer bij want van die eeuwig terugkerende balen was raak ik overspannen.

no 255, 13:56 uur, daglink

 

Knijn

Over eten halen gesproken. Als het aan mij lag aten we konijn. Eigen kweek wel te verstaan, want ze rijzen onderhand de pan uit. Helaas is teckel te oud om ze te vangen en boerenkees te log. We zullen ze zelf moeten verschalken. Iemand soms een fret die gelucht moet worden?

Na jaren geen konijnen te hebben gezien (mixamathose?) is het dit jaar weer de zoete inval. Die doddige kleintjes met hun kokette wipstaart zijn uitgegroeid tot hondsbrutale slungels die alles vreten wat los en vast zit. Omdat we ze in jaren niet hadden gezien hebben we ons afgelopen voorjaar laten verleiden om zoetgeurende kleine anjers te planten, riddersporen, karpatenklokjes en malse bedden jonge heide. Alles tezamen voor een klein vermogen.

Gisteravond zweer ik je, was de maat vol. Zaten we een soepje te eten en wat verschijnt er pal voor het raam? Hij zit twee meter van ons vandaan de jonge aanplant te verslinden terwijl hij ons brutaal begluurt. Een paar meter verder zijn broers en zussen in de border bezig waar het angstvallig gekweekte zaaigoed pril staat te wezen. Hier tussendoor kuiert onverstoorbaar ook familie duif nog rond.

Luid schreeuwend naar buiten, ik. Man schrikt zich wezenloos, honden krijgen een hartstilstand, maar de roedels duif en konijn kijken alleen even op. Ik moet verdorie wapperen en hollen voordat ze begrijpen dat dit inrukken betekent.

Vier vette duiven met laurier voor de soep. Vijf mollige (wilde!) konijnen met tijm als gebraad. Alles onder handbereik en toch ga ik boodschappen doen.

no 254, 13:34 uur, daglink

 

Netscape

Zeker wel heb ik het gezien. Zelfs in mijn Netscape ziet het er niet uit. Maar als u goed vindt dat ik eerst in de tobbe stap (het is zaterdag per slot), sokken aantrek (brr) en etenswaren voor het weekend haal, dan sal alles reg kom.

no 253, 13:02 uur, daglink

 

Geen omkat

Nee, dit is geen omkat voor wie dit mocht vrezen. Alleen het uitproberen van een StyleSheet.
Nu moet het alsteblieft wel flink blijven regenen want anders kan ik voorlopig niet verder omdat er buiten nog t'een en t'ander valt te doen.

no 252, 12:45 uur, daglink

 

 

Site Meter  Archief Index Log