Taludroos

Niet leren flirten maar niettemin een leuke dag hoewel ik er met m'n hersens niet helemaal bij was. Veel aan m'n hoofd de laatste dagen waardoor lesgeven niet m'n sterkste kant bleek. Jullie kennen dat wel, dat alles wat je voordoet mislukt. Of dat een programma'tje niet loopt op andermans type computer. Of ik deed zelf iets stoms. Maar de leerling was buitengewoon geduldig en van eenzelfde chemie, zoals hij dat noemde, als ik. We hebben meer gelachen dan gewerkt en meteen maar een nieuwe afspraak gemaakt.

Weer thuis heb ik me driftig op de tuin geworden. De eerste waanzinnig geurende taludroos (die straks dikke rode bottels maakt) stond magistraal te bloeien terwijl de takken vol knoppen op hun snufferd lagen. Opbinden tegen het hek kon niet voordat ik eerst alle door het gaas gepiepte scheuten van buurmans laurierkers had weggeknipt, een klus waaraan ik mij vol overgave wijdde. Daarna de rozen aan het hek gebonden. Handen vol krassen nu, want zoveel gemene doorns dat wil je niet weten.

Ondertussen stond ik met open schoenen in de woesternij, zaten ze binnen de kortste keren vol rode mieren. Verbeten toch maar eerst de takken opgebonden en me daarna enorm beheerst m'n broek niet gillend te laten zakken. Rode mieren doen niet voor brandnetels onder maar ik stond nagenoeg op straat. Nu zit ik, al wonden likkend, te tikken maar ik ben een flink stuk van m'n onrust kwijt.