Papoea's

Nimo met zijn belofte over papoeaverhalen maakt herinneringen wakker. Jaren terug ben ik in Indonesisch Papoealand geweest. Het beeld dat nog altijd op mijn netvlies staat gebrand Ð de Papoea's kregen kleren van de missie Ð is dat van een blote man met peniskoker, gekleed in een prachtig Engels harris tweed jasje met een echte zwarte umbrella bungelend aan zijn arm.

Bestaan er voor babies nog van die vierkante omslagdoeken waarvan één punt tot capuchon is gestikt? Nou, de missie had er een hele partij van gekregen maar niemand snapte dat je er je kind in wikkelde na zijn badje. Afgezien nog van het feit dat Papoea's zich nooit wassen. Hoe dan ook, gevolg was dat de vrouwen zich in deze wikkeldoeken kleedden. Capuchon op het hoofd droegen ze de witte, van luierstof gemaakte lappen als cape'je om zich heen. Zeer koddig.

Wij kregen (of ruilden, weet ik niet meer) enige van die uit grassen gemaakte tassen waarin vrouwen hun zware lasten sjouwen. Aardappels, groenten, stookhout, de baby erop of ertussen. Het handvat zit als draagband om hun voorhoofd en de tas hangt op hun rug. Het hele gewicht hangt dus als het ware aan hun nek, doe het maar na! Omdat ze zich hoogstens reinigen met varkensvet en die tassen altijd op hun blote lijven dragen, walmde de stank er vanaf. Voor onze neuzen niet te harden.

Wij hingen, thuisgekomen, deze tassen in het trappenhuis. Ze zijn prachtig van kleur. Het heeft zeker twee jaar geduurd eer we de trap op konden lopen zonder meteen te denken: Ha, de geur van Papoea!. Steek je je neus in het materiaal, dan ruik je het nòg. De specifieke geur van ranzig vet, gemengd met rook, roet en zweet gaat er nooit meer uit.