Roken

Dorpgesjopt en verder niet veel uitgevoerd vandaag, maar vanavond bij 't sjieneesje hapsnap eten en concertje. Had ik al bekend dat ik weer rookte? Ik geloof dat ik de moed nog niet had opgebracht.

Wel onder strenge voorwaarden zoals nergens anders dan in de keuken en daarbij alleen maar uiterst dun gerolde sjag. Da's voor de zelfbescherming en echtvriend doet mee. Betekent dat ik bewust tijd moet maken om te roken en eventueel een uitgedoofd sjaggie in een volgende rookpauze op kan maken.

Toen de weegschaal op zekere morgen, een week of drie geleden, een magische grens overschreed had ik er méér dan genoeg van. In enkele maanden opklimmen van 64 naar 80 kilo is meer dan een gezond lijf kan verdragen. Ik begon mij af te vragen of ik niet sneller een hartkwaal zou krijgen van dikkigheid dan van nicotine. Stikken in rook of in m'n eigen vet, was the big question. Voor het eerst van mijn leven bleek ik ook een verhoogde onderdruk te hebben.

De maanden waarin ik niet rookte had ik een waanzinnige honger naar suikers. Zo hevig, dat ik vermoedde suikerziek te zijn, ook al omdat mijn oma suiker had. Die is er overigens 86 mee geworden. Ik heb wel eens gedacht, straks moet mijn suikerkat mij nog injecteren, maar pre-operatieve onderzoeken wezen gelukkig uit dat het nog niet zover was.

Sinds ik weer matig rook is het verlangen de hele dag zoet te knagen over. Geen koekjes of chocolaadjes meer in huis. Zelfs geen zakken schuim, marsh mallows, spekkies, drop of pepermunt. Geen negerzoenen, noten of ander knaaggerei. Ik denk er niet eens meer aan. En dus beginnen langzaam en spontaan (meer langzaam dan spontaan helaas, maar ik heb geduld) de vetranden te slinken. O zo.