
Rond een uur of een vannacht een laatste rondje door de tuin. Noodzakelijke portie griezel want alles kraakt en ritselt. Ik ben benieuwd of ik de konijnen tegenkom die ik overdag begin te missen.
Tussen huis en rhodo's staat een gigantische douglasspar waarvan de onderste takken op dakhoogte zitten. Als ik mij schuifelend naar deze eerbiedwaardige boom beweeg klinkt er voor mijn neus een plof of er een rijpe renet valt. Het vlucht met veel geritsel de rhodo's in en ik ben me wezenloos geschrokken.
Konijnen klimmen niet in bomen. Eekhoors zijn te licht om plofgeluid te maken en bovendien geen nachtdier; uilen zeilen, vallen niet. Terwijl mijn hart nog bonkt klinkt er een tweede plof gevolgd door heftig bladgeritsel. Dit kan geen dwaalgast zijn, dit is een paar.
Marters verdorie, kan het anders? De konijnen zullen wel op zijn, evenals de merels die altijd in de rhodo's huizen. Ik heb ze al in geen dagen meer rond de vijver gezien terwijl zij dol op kikkerbillen zijn. Nou dat weer.