Belcanto

Toen er na tafel buiten nog niks te beleven viel heb ik mij maar getroost met Callas in La Sannambula van Bellini, in 1957 life geregistreeerd in de Scala van Milaan olv Votto. Haar timbre heb ik nooit zo meeslepend gevonden, maar die voordracht! Allemachtig, die is door niemand meer geëvenaard. Ze zweept daarbij Monti en Zaccaria tot grote hoogte op. Te lang had ik hem niet gedraaid.

Om negen uur buiten op het bankje eenzaam een sjaggie gerold, maar niet voor lang. Dat eenzame bedoel ik want daar kwam van verre een merel aangevlogen die neerstreek op de nok van het dak en zijn serenade kweelde. Onze merel die daar altijd zit te zingen? Wie zal het zeggen. Na zijn lied verdween hij weer naar verre verten, mij glimlachend achterlatend bij de kwetterende winterkoning die ik laat in de middag al had zien scharrelen bij de composthoop, dicht bij het oude nest. Zo te horen met jong in kielzog.

Van de buren briefje in bus dat zij zaterdag om 16:30 uur een tuin-BBQ geven. Ja, barbecuen binnen is niet aan te bevelen en van die stompzinnige spelling BBQ krijg ik ook het zuur. "Mocht dit overlast geven", las mijn echtvriend voor ... "dan mag u een vorkje komen meeprikken", vulde ik aan. Maar niks hoor, dan bieden zij op voorhand excuses aan. Wat een uitslovers zeg! Als het nou een eindexamenfeestje betrof met tot half drie bonke-bonke door de zwarte nacht, kon ik het nog snappen maar verbrande stinkstok om half vijf in de middag lijkt me niet om wakker van te liggen.