Afzien

Precies veertien maanden vandaag, gekenmerkt door tijdjes aanzien. Elastieken kousje, drie maanden aanzien. Scan, drie maanden aanzien. MRI, enige weken wachten. Uitzuigen, drie maanden aanzien. Kijkoperatie, zes maanden wachten. Fysiotherapie, tegen beter weten in. Met spoed op de wachtlijst, en nu is chirurg zelf geopereerd en nog niet weer aan het werk.

Lijdzaam de maanden uitgezeten. Vliegen, is beter van niet. Tropen, beter van niet. Vakantie, beter van niet. Staan, beter van niet. Lang zitten, absoluut slecht. Strikt genomen mag het allemaal wel, maar er is gevaar voor trombose en ik ben nog lang niet levensmoe. Niet rampzalig want ik amuzeer me wel, maar ik begin van dat wachten m'n bekomst te krijgen.

Afgezien van wachten met de ziel op oneindig kost het me uitjes zoaals een tripje naar Tanger waarvoor ik al maanden een ticket had. Zelfs een dag varen laat ik lopen omdat stoer zeemansbeen in de lappenmand verkeert. Zeker weten dat ik met die stopverfknie het dek afdonder en nog niet thuis ben als hij zich misdraagt. Even Shit & Scheiße! roepen. Daarna is het onbehagen over. Voor een tijdje.