
Je kan het natuurlijk niet hardop zeggen dat het overlijden van Jan de Hartog een kleine steek in je hart geeft. Geen literatuur, maar wel de eerste volwassen boeken die ik als prille tiener met rode oortjes heb gelezen, en die mij hebben léren lezen: Hollands Glorie, Stella, Mary, Thalassa, Schipper naast god.
Zijn detectives verslond ik. Ze staan nog ergens in huis al zal ik ze nooit meer openslaan: De maagd en de moordenaar, drie dode dwergen, ratten op de trap, spoken te koop, linkerbeen gezocht.
Natuurlijk zeggen we dat hardop! Hij was een ras-verteller! Wereldberoemd, behalve in Nederland.
En dat benepen gewauwel hier altijd over wat 'literatuur' is en wat niet daar hebben we grof schijt aan (om eens een literair verantwoorde formulering te bezigen).
Ja, Mülisch zeker! Dát is literatuur hoor! Laat me niet lachen. Laat die pedante kwast eerst maar eens het niveau zien te halen van bijvoorbeeld Umberto Eco.