
Al voordat ik hem zag hoorde ik aan het gekraak van cellofaan dat de wekelijkse commensaal een bloemetje had meegebracht. Toen hij de kamer binnenkwam zag ik pas dat hij wel een bos stelen droeg maar dat daar geen bloem meer aan zat.
Eraf gefietst, was het eerste wat me in gedachten schoot terwijl ik moeite had een lach te verbijten, want ik zag hem - her en der bloemen verliezend - in oorverdovend tempo naar zijn kosthuis trappen.
Iets klopte niet. Hem kennend zou hij driftig zijn geworden bij het opmerken van de schade en de frustatie hierover mee het huis hebben ingedragen. Hij stak mij echter vrolijk de bloemloze stelen toe met de woorden: die heeft G. me voor je meegegeven met de hartelijke groeten!
Gepréoccupeerd door eerdere gedachten (zo zie je maar weer hoe gevaarlijk) duurde het enkele tellen voordat ik in de stelen een bos kraakverse selderij ontdekte. Erg geestig. G. dank je wel!
elisa op 26 september 2002 om 11:20 uurJammer dat ze de onderkant van die selderij ook altijd afhakken - anders had je de stronk nog in een potje kunnen zetten ;-)
Hij is schoon op!
Hahaha!