De neus van de hond

Hoe lang Pluis al buiten liep was niet te achterhalen. Hij was 'm gepiept door een deur die nat op een kier stond. Jasses, het kleine ding zo onervaren buiten. Het is een mini-pluisje ondermaatse kater die geen weet heeft van verkeer of vijvers, laat staan van rottweilers die tegen elven worden losgelaten om het erf van buurman te bewaken. Pluis weet niet beter dan dat alle honden zijn zoals zijn eigen Beer.

We zochten, riepen en ritselden zonder resultaat. Even was hij zichbaar bij het rhodobos waar konijnenpijpen zijn. Doodgevaarlijk omdat hij daar makkelijk in zou passen. Ik werd niet vrolijk bij de gedachte.

Beer gehaald, die we eerst binnen hadden gelaten. 'Zoek Pluis' luidde het commando maar hij kon onmogelijk weten wat dit inhield. Ik nam hem mee naar de rhodo's waar ik geritsel hoorde, en zijn keesneus ging op scherp. Duidelijk te zien dat hij spoor had.

Hij waagt zich nooit in de rhodo's want hij blijft er aan de takken hangen met zijn zware vacht. Maar nu drong hij toch voorzichtig een paar stappen de bosjes in. Hij snoof en hij jankte zachtjes voor zich uit. En verdraaid dat de kleine kat die ons straal negeerde wel op hem afkwam en hem uitbundig met kopjes begroette.