India

Kijk mij nou
Achtergrond
Eerdere Misdruk
Oudste Misdruk
Indiasite
Indiafoto's
Marokko foto's
Moskou foto's


Opties


Recent
Als ratten
Eerder dan de chocoladeletter
Plof
Uitsmijter
Pro Memorie
Nachtkaars
LEGO
Conditie
Busje komt zo
Kattenkwaad
Liefhebbershapje
Alle kanten uit
Spierpijn?
Raar land
Beton


Zomert het al?
The WeatherPixie



Toptwenty

Archieven
augustus 2005
juli 2005
juni 2005
mei 2005
april 2005
maart 2005
februari 2005
januari 2005
december 2004
november 2004
oktober 2004
september 2004
augustus 2004
juli 2004
juni 2004
mei 2004
april 2004
maart 2004
februari 2004
januari 2004
december 2003
november 2003
oktober 2003
september 2003
augustus 2003
juli 2003
juni 2003
mei 2003
april 2003
maart 2003
februari 2003
januari 2003
december 2002
november 2002
oktober 2002
september 2002
augustus 2002
juli 2002
juni 2002
mei 2002
oktober 2000
september 2000


Hele Ouwetjes
(ooit weblogs.com)
(plaatjes foetsie)
2000-9/2001-5

(Greymatter)
Greymatter I
Greymatter II


MT-stuff

Powered by MovableType







Magistraal

Zojuist voor een tweede keer blijven kijken. Mijn hemel, ik heb sinds jaren niet zo'n dramatisch sterke film gezien. Geen regisseur zou een dergelijk magistrale rouwscene, voorafgaand aan een bijzetting, durven bedenken.

elisa op 15 oktober 2002 om 08:24 uur

Dit is gezegd

ellyk zei op 15 oktober 2002 08:58

wat zeg je het precies zoals ik zou willen dat ik het kon.
ik heb niks met teevee, ik heb niks met het koningshuis, maar dit was menselijk, aangrijpend.
alsof het mijn eigen familie betrof.
is dat nou echt alleen maar een kwestie van regie/cameravoering?
is het (al of niet beroepsmatige) herkenning van wat echt is en wat niet? of toch een beetje (verborgen) oranjeliefde?
of gewoon maar blij zijn met wat er is?
midden in het LPF-gedonder, de strijd om wie het mag zeggen, de kleinheid van de mens - en dan ineens zo iets gaafs?

een ding staat vast: ik ben blij met jouw verslaggeving.



Omar zei op 15 oktober 2002 09:32

Overweldigend hé, zoveel mensen en zoveel verdriet. Hmmmmmmm.



elisa zei op 15 oktober 2002 09:45

Ik had de emoties vanmorgen al 'ondergaan'. Hierdoor trof mij vanavond die ongelooflijke scene. Het was de hele combinatie: camerastandpunt en vooral de rust om deze scene integer te nemen, aanzwellende tragische muziek, de smartelijke weduwe die met alle wilskracht overeind probeert te blijven maar voor iedereen zichtbaar bijna onderdoor gaat, de zoon die haar via handcontact bij haar positieven houdt, de eenzaamheid en wanhoop temidden van een volle kerk.
Zet deze scene in een film waarvan je de spelers niet kent, en hij grijpt je evengoed naar je keel.




Zegt u maar

Naam:


E-mail:


URL:


Uw zegje:







elisa

Misdruk schaatst d'r eigen baan

Powered by MovableType       

Dank aan Frédéric van Druppels die mij zijn oude vitrage vermaakte