Storm!

Ai! Enorme tak van douglasspar is naar beneden komen zeilen, rakelings langs de ramen. Geluk gehad. Met de kerst hebben we in elk geval nu groen genoeg; kwartier later ging de bramenboog op tilt hoewel we die goed verankerd hadden. Uur later raakte een den ontworteld. Hij werd door een soortgenoten opgevangen en hangt nu schuin te deinen op elke windvlaag. De hond mag niet meer buiten want het is bloedlink.

Een kwartier geleden is een gigantische arm van een nog stoere vliegden op de schuur gewaaid, heeft het hele dak ontzet en ook de dakkapel met het halfronde boerenraampje. Hij is nòg mooi gevallen, met zijn zware stam net over de kleine kikkertobbe heen, zonder bamboe, roos, lamp, bank of druif te raken. Hij verspert onze loop en is te zwaar om weg te slepen.

Gelukkig dat we binnen waren. We zouden niet hebben verzonnen dat het op ons stoepje niet veilig zou zijn, vergetend dat afgewaaide takken meters meezeilen op de wind. Zo te horen moet er meer gevallen zijn maar gaan niet meer naar buiten. Morgen met kloppend hart de verdere schade opnemen.