India

Kijk mij nou
Achtergrond
Eerdere Misdruk
Oudste Misdruk
Indiasite
Indiafoto's
Marokko foto's
Moskou foto's


Opties


Recent
Als ratten
Eerder dan de chocoladeletter
Plof
Uitsmijter
Pro Memorie
Nachtkaars
LEGO
Conditie
Busje komt zo
Kattenkwaad
Liefhebbershapje
Alle kanten uit
Spierpijn?
Raar land
Beton


Zomert het al?
The WeatherPixie



Toptwenty

Archieven
augustus 2005
juli 2005
juni 2005
mei 2005
april 2005
maart 2005
februari 2005
januari 2005
december 2004
november 2004
oktober 2004
september 2004
augustus 2004
juli 2004
juni 2004
mei 2004
april 2004
maart 2004
februari 2004
januari 2004
december 2003
november 2003
oktober 2003
september 2003
augustus 2003
juli 2003
juni 2003
mei 2003
april 2003
maart 2003
februari 2003
januari 2003
december 2002
november 2002
oktober 2002
september 2002
augustus 2002
juli 2002
juni 2002
mei 2002
oktober 2000
september 2000


Hele Ouwetjes
(ooit weblogs.com)
(plaatjes foetsie)
2000-9/2001-5

(Greymatter)
Greymatter I
Greymatter II


MT-stuff

Powered by MovableType







Cage en Boulez

Temidden van de verwordende wereld waarvan ook jongeren met verbijstering kennisnemen, blijft een concert een bevrijdende ontsnapping. Zeker wanneer het Akso — en Schönberg Ensembles betreft, gedirigeerd door Reinbert de Leeuw die uiterste concentratie vraagt, zowel van orkest als publiek.

De kwartetten I-VIII voor 24 instrumenten van John Cage, in 1976 gecomponeerd, lagen mij eerst verschrikkelijk moeilijk in het gehoor. Ik betreurde dat ik ze nooit eerder had gehoord. Richtingloos was ik uitgeleverd aan traag kabbelende, van elkaar losstaande klanken die uit alle hoeken van het orkest tevoorschijn sprongen. Toen ik vrede kreeg met het meditatieve tempo en mijn ogen sloot, kreeg ik meteen meer oor voor de lijnen. Eigenlijk had ik hetzelfde stuk na de pauze nòg een keer willen horen.

Rituel (1974) van Pierre Boulez, ook niet de makkelijkste componist, was na de kwartetten een oase van toegankelijkheid maar wel gekunsteld en een tikkeltje bombastisch. Geconstrueerd achter de tekentafel, zei Tsja en daar had hij wel gelijk in. Niettemin kon ik enorm genieten van De Leeuw die aan elke vinger een orkestgroep had hangen en met subtiele bewegingen een bijna militante discipline afdwong.

elisa op 06 november 2002 om 12:26 uur

elisa

Misdruk schaatst d'r eigen baan

Powered by MovableType       

Dank aan Frédéric van Druppels die mij zijn oude vitrage vermaakte