Resolutie

Nadat ik enkele dames voor de zoveelste keer vergeefs het verschil had proberen uit te leggen tussen scherm- en printresoluties, kwam ik maar weer op de proppen met m'n breiwerk.

Een pannenlap van 72 steken op grove naalden zal — als je door je wimpers gluurt — een ongelijkmatig beeld geven omdat je de ruimte tussen de steken als putjes ziet. Brei nu een lap van 72 steken op ragfijne naalden en hij wordt een flink stuk smaller. Maar als je nu tussen je oogharen kijkt zie je een aaneengesloten vlak zonder gaatjes ertussen. Het beeldscherm is breiwerk op dikke naalden, de printer op fijne naalden. Ziezo, dit werd begrepen.

Bij het woord pannenlap voel ik me weer worstelen op handwerkles. Met dunne witte katoen en priegeldunne ijzeren breinaalden die zo stroef werden als de ziekte. Elke foute toer werd onverbiddelijk uitgehaald. Het gekrulde garen werd vuiler en stugger. Omdat ik zo achter liep kreeg ik het breiwerk mee naar huis maar mijn moeder wilde niet helpen. Dit was geen breien, zei ze.

Toen het na maanden zweten toch nog een verwrongen vierkantje was geworden dat je op je vingertop kon laten dansen moest het ongewassen worden ingepakt als moederdagcadeau. Daar zal jullie moeder blij mee zijn, zei de non zoetsappig, maar ik wist wel beter. De mijne riep 'wat een vreselijk ding' en gooide het met een vies gezicht in de prullenmand.

Ze liet me bedremmeld staan, liep de kamer uit maar kwam terug met twee dikke breinaalden en een bolletje zachte wol. “Zal ik jou eens leren breien”, vroeg ze.