Met knisperend cellofaan

Vaak met plezier naar B&D gekeken, maar gisteren is het tweetal met zijn hongerige vragen door mijn ijs gezakt. Dat de manager van Büch door emotie niet wist wat ze moest zeggen en zwijgen — om maar van het goede uit te gaan hoewel ik gaandeweg mijn twijfels kreeg — werd gretig door de heren misbruikt. Ik kreeg het gênante gevoel dat de enige mens die Büch vertrouwde hem postuum zat te verraden met zijn kist verdomme nog boven de grond.

Hoe mooi was het mysterie; het niet weten. Büch heeft nooit duidelijkheid willen geven of “De kleine blonde dood” realiteit was of niet. Dit ging ook niemand iets aan. Maar gisteravond werd deze sluier van geheimnis gescheurd opdat wij, volk met recht op andermans leven, Büch in de ziel konden schouwen. B&D had de primeur en mevrouw x, van wie ik de naam ben vergeten en niet eens wil weten, kreeg haar deel gewichtigheid. Ik vroeg me af wanneer haar boek zal verschijnen en of wij er rijker van worden zijn lang gekoesterde geheim te kennen.

De kist nog boven de grond en de gieren cirkelen al rond. Hoewel hij in stilte wordt begraven kan het volk een uurtje afscheid nemen met knisperend cellofaan en applaus, heb ik begrepen. Ik hoop dat Büch verdomde dood is en niet vanuit een spleet in het heelal ligt toe te kijken. Mij werd het helemaal niet goed.