
Vandeweek vriendin op de thee die ik lang niet had gezien. Om eerlijk te zijn was het eerder een kennis. Zo eentje die met veel gevoel voor waarde veilingen afstroopt en elk bordje omdraait om te zien of er iets onder staat.

Ik gebruikte het theeservies van de vlooienmarkt. Een met kant overtrokken geëfde theemuts (al tienmaal bijna weggegooid) paste of hij voor de pot gemaakt was.
Vriendin dronk haar thee, bekeek het kopje vanbuiten en vanbinnen, hield het tegen het licht, draaide het schoteltje om, nam de theepot in handen, de melkkan en de suikerpot, vroeg hoeveel koppen ik erbij had en fluisterde toen eerbiedig “Als je dit ooit wegdoet wil ik het graag overnemen. “
Dat voelt leuk, hè?