
Vanavond komt A. logeren. Hardstikke gezellig, daar niet van. Maar omdat onze logeer gesitueerd is in de kattenkamer waar wij gemakshalve ook alle overtolligs dumpen, was ik voor dat ene nachtje een volle dag bezig met verhuizen en schoonmaak houden. Toen dan alles voor elkaar leek kwam ik pas op het idee dat ik haar beter niet in het bovenbed kon leggen. Moest het volgestouwde hol tussen onder— en bovenbed worden ontruimd terwijl Pluis in een hoekje bleef kniezen omdat ik zijn slaapplek verpestte.
We hadden vanmorgen tantes flat in Bloemendaal zullen ontruimen. Gelukkig dat dit op het laatste moment werd afgeblazen. Om moedwillig met ijzel de weg op te gaan leek mij alsmaar geen goede gedachte. Zo zie je maar: een mens lijdt het meest aan het lijden dat hij vreest.
Beperkt ons programma zich vandaag tot een high tea, geserveerd op antiek kerstservies. Al jaren traditie omdat E. dit eenmaal per jaar wil gebruiken. Dekt ze een prachtig buffet met wel vijftien taarten waarna wij met een man of dertig hongerig aanvallen en ongegeneerd van alles mogen proeven. In een overweldigende kerstambiance, mag ik wel zeggen want ze is eerst dagen bezig met kerstbomen optuigen en het halve huis met toeters en bellen behangen.
Het mag gevoeglijk bekend zijn dat opgetuigde kerstbomen mijn gevoel voor esthetiek pijnlijk geweld aandoen en dat het gezellie van geglim mij volledig ontgaat. Nog even en de dagen gaan weer lengen.
elisa op 14 december 2002 om 12:10 uur