Het hoge woord

Het is er dan eindelijk uit, het hoge woord: Dat de overheid het spoorwegennet jarenlang verwaarloosd heeft. Er schijnt minstens een miljard euro extra nodig te zijn om verdere achteruitgang van deze dienstverlening te voorkomen. Dat zou ik dan maar als de sodemieter bij elkaar sprokkelen, lieve overheid! En daarbij dan eindelijk toegeven dat de schuld van het verval niet altijd op het bordje van de NS thuishoort, maar bij uw lieftallige respectieve dames die ons verkeer beheerden en grondig doch kortzichtig naar de sodemieter hielpen.

Ik heb best veel gereisd door straatarme landen waar één ding er altijd uitsprong: openbaar vervoer was er nooit het kind van de rekening, integendeel zelfs. Oke, de treinen waren zo vol dat je op het dak moeten zitten of aan de treeplank hangen, maar je kwam uiteindelijk van A naar B en dit is meer dan wij hier mogen zeggen.

In plaats van miljarden te pompen in wegverbreding, lieve overheid, zou ik dus beginnen met het openbaar vervoer eens een vette push-up te geven. Zolang ik niet zeker weet of ik 'savonds terug in m'n eigen bed geraak, hoed ik me om de trein te pakken want hij rijdt bij verrassing helemaal niet of hij strandt in een bevroren weiland, een situatie die mijn stoutste nachtmerries overtreft.

Zouden de Kroesjes, Jorritsmaatjes of Netelenbosjes nog wel sporen?