
Bel voor de laatste ronde, oudjaar genaamd. Daarna gooien we 2002 weg als een versleten schoen. Daarstraks bij de groothandel een emmer geurige koekjes gehaald om oudjaarsavond door te komen plus een tobbe kersenbonbons vanwege de rooie papiertjes die zich feestelijk laten schikken.
Onze nationale trots, de oliebol, komt er bij mij niet in. Ik word al ziek van de geur. Hoe iemand zo'n gedrocht heeft durven verzinnen als versnapering, voorafgaand aan een fijn glas champagne om middernacht, heb ik nooit begrepen.
Oudjaar heeft in zoverre iets feestelijks dat het nieuwe jaar een kleine tel ongerept aan je voeten ligt. Te verwachten rampspoed of niet, even geeft nieuwjaar de sensatie van verse krant, ongelezen boek, maagdelijke sneeuw of een heldere gestreken theedoek die kraakt.
Wat gebeurde staat in m'n huid gekerfd; wat een nieuw jaar brengt is nog verborgen. Deze spanning plus dat de dagen weer langer worden, vind ik toevallig hardstikke leuk!
elisa op 27 december 2002 om 21:03 uur