Terrasjes en balkonnetjes

De afgelopen week was het lente in Nederland. Mensen kropen uit hun schuilplaats. Lachende gezichten. Terrasjes. De oorlogsdreiging is minder groot als de zon schijnt. De afgelopen week was het lente, nu is het weer herfst. De regen maakt de kantorenwijk waar ik werk nog grauwer dan het beton normaal al doet.

Wij wonen midden in de stad. Dicht bij strand en duinen. Mooi weer betekent er op uit, maar mooi weer betekent in de stad vooral terrasjes. Op loopafstand van ons huis. De zomer laat zich nergens zo intens voelen als niets hoevend op een terras.

Ons huis beschikt niet over een tuin. Een tuin is lastig, zo 4 hoog. Dat verklaart misschien de aantrekkingskracht van de terrasjes. Dit huis is mijn eerste huis zonder tuin. Bij iedere eerdere woonplek was een plaatsje aanwezig. Vaak bestraat. Met wat begroeiing aan de zijkanten en wat potten al snel een oase van groen. Voor onze randstadbegrippen. Ons huidige huis heeft een balkon. Balkonnetje, eigenlijk meer. Maar ook daar valt met wat potten een oase van te maken. Een oase van rust. En een oase van uitzicht. De potten staan er. De inhoud heeft de winter niet overleefd. Een nieuw stekje aan mijn vader vragen. Want deze herfstweek wint het niet van de naderende lente. (door ErHa)