Dames

Het is met enige schroom dat ik hier wat zit te tikken. Zomaar een stukje mogen schrijven op Elisa haar log is niet niks, dat kan ik u verzekeren. Misdruk is één van de allereerste logs waarmee ik in aanraking kwam in het jaar 2000. En vanaf het begin wist ik al; hier is een echte dame in de ware zin van het woord aan het werk.

Op dit moment zwerft ze ergens in India rond met een rugzakje en zal ze er waarschijnlijk niet damesachtig uitzien. Ik stel me zo voor dat ze bezweet in een treincoupé zit, temidden van de plaatselijke bevolking op een simpele houten bank. Ze bladert in haar katern van de Rough Guide dat ze uitgescheurd en opnieuw ingebonden heeft, wegens ruimtebesparing. Ze zal wellicht prachtige foto's schieten, misschien wel van die vrouw die met een kip in een kooitje reist. Maar dat is slechts mijn eigen fantasie.

Ikzelf genoot vandaag van een schitterende lentedag in het landgoed 'de Horsten'. Gelegen temidden van de drukke randstad, vlak langs de A44, ligt een onvermoed stukje Nederland. Een landgoed, al eeuwen in het bezit van de Koninklijke Familie, waar je nog een uur kan lopen zonder een sterveling tegen te komen, behalve dan misschien die ene boer op een tractor. Loofbos, waar de sneeuwklokjes onder de bomen groeien. Een polderpaadje waar de knotwilgen alweer teergroen uit lopen. De Seringenberg waar...

Ach, Elisa zou het veel mooier en subtieler kunnen beschrijven. Ik waag me er niet aan. Er waren sijsjes, drijfsijsjes, lentebloemetjes en er waren in de buurt van het oude theehuis ook dames. Wassenaarse dames. Minzaam knikkend of stilzwijgend voorbijwandelend. Dames die hadden genoten van een High Tea met scones en clotted cream. Dames met bontkraagjes en hooggehakte laarsjes die wat minachtend keken naar mijn ouwe vieze schoenen en naar het rode rugzakje van mijn wandelmaatje.

Aan de rand van het landgoed doemden hoge ijzeren hekken met prikkeldraad op. In de sloot staken filmcamera's op ijzeren buizen omhoog. Een stofwolk van bouwactiviteit verstoorde de klaarheldere blauwe lucht. Hier wordt druk gewerkt aan het nieuwe optrekje van Wim Lex en Maxima. De eeuwenoude beuken bekeek ik opeens met een andere blik. Hingen er geen microfoontjes in? Onwillekeurig ging ik heel zachtjes praten. Ik moet me immers a.s maandag melden bij de sociale dienst om een uitkering aan te gaan vragen. Luisteren ware dames zomaar mee bij gesprekken die hun niet aangaan? Ach, Elisa heeft gelukkig geen weet op dit moment van Oranjebitter... Zij reist, observeert en zal dat binnenkort hier prachtig gaan vertellen.

Op het landgoed kwam ik nog twee dames tegen. Twee dames die van hogerhand nu binnen moeten blijven. Zij liepen illegaal te genieten van de mooie voorjaarszon. Twee koninklijke schoonheden waar eigenlijk kleine kuikentjes achteraan horen te trippelen. Zij zijn immers het ware zinnebeeld van lente en nieuw leven. Nu wordt hun damesachtig gekakel en gekwetter geassocieerd met nare ziektes en dood. Ach, Elisa reist en ziet vast vele andere grote problemen en ziektes. Zou zij dit niet veel beter kunnen relativeren? Ik rommel maar wat aan. Maar gelukkig is ze hier straks weer; een echte dame.... (door Carin)