
In tegenstelling tot Freek wist Bram door te dringen tot de kern aller dingen. Krachtig, bezonken en puur. Altijd integer en hartverscheurend. Welk een prachtige documentaire. Wat een prachtige dochter ook die met dezelfde gekrulde neus van emotie haar vaders liederen zong. Wat Bram maakte lag niet gemakkelijk in het gehoor, maar ging ergens over.
elisa op 04 september 2005 om 23:15 uur
Dag,
Ik lees uw weblog al lange tijd omdat u mooie, rake observaties beschrijft en soms terecht venijnige maar ook geestige en weldenkende reacties op gebeurtenissen heeft. Ik ben eigenlijk altijd wel een stille lezer, maar van de week met die nare tegenvallers vanuit weblogland (archief, foto's e.d.) wilde ik u toch een hart onder de riem steken. Dat lukte echter niet omdat er dan een Error-mededeling kwam, maar vandaag verschijnt de mogelijkheid toch weer en herinnerde ik mezelf aan het voornemen. Ik behoor denk ik tot de trouwe gasten en hoop dat u desondanks welgemoed het tweede lustrum ingaat en daar ook evenveel plezier aan blijft beleven. Een hartelijke groet. Marius