Gelukkig
Met een dankbaar gevoel dat de nieuwe oppassen (die vanmiddag huis en have kwamen keuren) hier met plezier willen komen, ben ik weer geheel verkwikt en wakker. De oude bewakers die we jaren hadden hebben hun oppashanden tegenwoordig aan hun kleinkinderen vol.
Het huis leek dan ook smetteloos. Ik keek er mijn eigen ogen op uit. Had van mijn eigen vloeren durven eten. Hoewel daar toch vele pootjes dansen, kwijlen, niezen en haarballen kotsen. Beetje brak van de enting gisteren toch nog de meeste losse troep uit het zicht gelegd.
Tussen één en half vier was de meeting die vorige week was uitgesteld. Reuze spannend, want als die mensen jou of je dieren niet liggen (dit geldt natuurlijk wederzijds) dan gaat het mooi niet door. Nu zijn Beer en Floris gelukkig spontaan genoeg om zonder schaamte te tonen of ze iemand accepteren en dit zat meteen dik snor. Pluis liet zich helemaal niet zien, de kleine onderdeur.
Om vijf uur vielen mijn luiken zo vreselijk dicht dat ik naar boven ben gestrompeld om stiekem even in mijn opgeruimde mandje te duiken. 't Is dat Floris om acht uur op de deur kwam bonken voor zijn insulineprik (en het baasje naar binnen stuurde) anders was ik minstens tot morgen blijven ronken.
Goed gevoel over deze mensen die stevig overkwamen en op volwassen wijze contact met de dieren zochten. Ik bedoel zonder gekroel of gezever waarvan dierlijke beesten zo van slag kunnen raken dat ze de leiding willen overnemen. We hebben ook van Fiep verteld. Dat ze, als het gaat vriezen, ongetwijfeld weer boterhammen met kaas en noten verwacht.
Suikerkater Floris staat toevallig, inclusief stoere foto, breed uitgemeten in de nieuwsbrief van de dierenkliniek. Dit gaf de oppassen het gevoel dat hij, in geval van nood, niet onbekend is bij de dokter.