misdruk(3)

Omdat ik net over 7 het huis verliet zonder naar nieuws te hebben geluisterd had ik niet meegekregen (idiote uitdrukking) dat Utrecht weer zwaar stroomgestoord was. Mijn uitlaat heeft het begeven, daarom zou ik sporen. Toen mijn trein had moeten komen werd het onheil omgeroepen. Vanaf Bilthoven was er geen doorgang naar Utrecht. Sterker nog: elke trein die van Den Dolder naar Bilthoven ging zou daar keren en terugkomen naar Den Dolder.
Dat schoot dus niet op.

Praatpaal op perron nog even geprobeerd maar ze wisten daar niet meer te zeggen dan dat het vast nog wel tijden kon duren. Misschien ook niet. Ik vroeg hoe te handelen om mijn retourtje vergoed te krijgen. De juffrouw meldde nogal uit de hoogte (stom mens, weet je dat dan niet?) dat ik morgen naar een groter station zou moeten gaan om een envelop te halen en formulieren in te vullen en dan zou ik een deel van mijn retour krijgen vergoed. Ik vroeg of ze soms ook mijn concertkaart zouden restitueren, maar ze dacht van niet.

Toen ben ik maar naar huis gegaan en om mij toch nog te verwennen heb ik bij de drogist die nog open was een knalbonte beker voor Belletje gekocht.

Posted by elisa at 09:20 PM | Permalink | Comments (4)

Ehm. Ja. Kijk.
Die nieuwe MovableType is egwel prachtig. Met erg veel nieuwe features.
Teveel, als je mij vraagt.

Zo is daar een Junk Score Theshold in te stellen die ik lukraak op 4 had gezet.
Wel vond ik vreemd dat ik mijn eigen commentaartjes kwijtraakte, maar ik was even te druk om het verder uit te pluizen.

Tot ik zojuist geschrokken zag dat behalve ikzelf, veel meer junk-schrijvers in de Trashold waren opgeborgen. Nou moe, stom programma! Want eenmaal verwezen naar de Junk wordt er kennelijk geen mailtje gestuurd dat er een commentaar is gepost.

Verontschuldigingen. Dit zal me niet meer gebeuren.

Posted by elisa at 11:35 AM | Permalink

Dacht je wat?
Zal je altijd zien.
Vorige postje nog niet gepost of daar ging de bel.
Zie je nou dat loggen helpt?

Posted by elisa at 10:55 AM | Permalink | Comments (1)

Zending gesorteerd op sorteercentrum
De zending bevindt zich in het sorteerproces van TPG Post: dit betreft één van de TPG Post sorteercentra. De zending zal eerst gesorteerd moeten worden, waarna de aflevering van de zending de volgende dag zal plaatsvinden. Deze melding is niet zichtbaar als de zending niet over de sorteerband van het tweede centrum gaat. In sommige gevallen is het proces zo ingericht en dit heeft geen gevolgen voor de overkomstduur.

Dan zal je toch zitten popelen voor je pakketje. Oke oke, het is ouderwets om zelfs maar te hopen dat een pakje zal aankomen op de dag die logischerwijze door verzender/ontvanger berekend zou kunnen worden, maar de informatie door TGP verstrekt om route en handelswijze begrijpelijk te maken - en ervoor te zorgen dat je thuis zit als de boel wordt aangeboden - daar snap ik toevallig geen ene biet meer van.

Ook daar wordt geleden aan de ziekte van: hoe zeggen we "ja" terwijl we in principe "nee" bedoelen maar daar niet op willen kunnen worden gepakt.
Kan je tegen minister Verdonk veel op te merken hebben, maar als zij iets zegt dan klinkt het als een klok. Welliswaar is vaak de klepel zoek, maar je hoeft je zelden af te vragen wat ze bedoelt.

Jozias van Aartsen is, volgens Komrij in de NRC van gisteren, slechts een beetje helder. "Zodra die een camera in de buurt vermoedt begint hij onmiddellijk te lopen of hij een gepeld, zachtgekookt ei tussen de billen draagt [...]". Dit kan je van Verdonk niet zeggen. Stel je voor zeg.

Maar ik dwaal af. Met ingang van nu ga ik 24 uur wachten op de postbezorger.

Posted by elisa at 09:56 AM | Permalink | Comments (1)

Enige tijd met genoegen verdaan in een echte horeca-groothandel waarmee ik niet de Makro bedoel. Heb er flink bijtende poestmiddelen ingeslagen maar raak er altijd meteen genezen van eten in een restaurant. Als je alle prefabs ziet aan soep, saus, mix en smaakbedrog, voorgekouwd en afgekloven, gebraad, gebak, gebakken en gestoven, dan vergaat je de lekkere trek.

Ik hoef geen pakjes, zakjes, tubes te krijgen opgediend alsof ze handgekookt zijn, terwijl ze barsten van de gemene kleur-, geur- en conserveringsstoffen en de prijzen minstens driemaal om zijn. Alleen voor het aanlengen met water en roerend opkoken. Zonder te laten aanbranden, mag je hopen.

Zo stond er bijvoorbeeld een enorme plastic knijpzak met (naar mijn gevoel synthetische) grondstof om anderhalve liter crème brulé te maken ofwel 15 royale porties. Er hoefde alleen nog maar water bij, roerend aan de kook brengen, bruine rietsuiker op de bodem van kommetjes leggen, en daarop de blurriesmurrie storten. Om vel te voorkomen nog even plastic op de bovenkant drukken. Koud laten bekoelen en vlak voor het opdienen storten.

Moet ik aan mijn moeder denken die crème brulé maakte van veel eieren en room, het merg van een uitgetrokken vanillestokje en met heerlijke, tot op de seconde precies gebrande suiker.

Nog een kleine roddel: de appeltaarten lagen er onbeschaamd in de aanbieding. Vier euro voor twaalf punten. Appletaartpunten die je uniform in elke foyer of café standaard achter glas ziet liggen. Eenheidstaart voor eenheidssmaak die denkt dat appeltaart appeltaart is als hij op appeltaart lijkt. Voor een bovenmatige eenheidsprijs. Vanwege de toef doorgezoete spuitroom die er uit een bus is opgespoten. Afgaande op de prijs moet het indrukken van de spuitbusknop enorm arbeidsintensief zijn. De taartpunten zijn namelijk al machinaal voorgesneden.

Posted by elisa at 12:57 AM | Permalink | Comments (3)

Plotseling maakt zich de ontembare behoefte van mij meester om De Grote Vrouw van Meir Shalev te herlezen.

De grote Vrouw is zijn benaming voor de vijf vrouwen die hem opvoeden: grootmoeder, moeder, twee tantes en een zus. Het is traditie in deze familie dat alle mannen voortijdig aan hun einde komen. Soms valt de grote vrouw in het verhaal uiteen in afzonderlijke personages, maar meestal voelt de hoofdpersoon zich gekoesterd of bedreigd door vijf hoofden, tien ogen, tien handen en vijftig vingers, vijf 'pamoeska's', tien borsten etcetera.

Maar zoals met alle boeken die mij bijzonder boeiden heb ik het in enthousiasme uitgeleend en nooit retour gekregen.

Wat ik in deze roman zo boeiend vond was het steeds naadloos overstappen van kind naar man, wat het kind in de man versterkt en de groeiende man in het kind. Meesterlijk zoals de kluwe vrouwen wordt beschreven met alle vrouwenzaken in vijfvoud versterkt. Heftig en pittig zonder ergens banaal te worden. En ondertussen kijken de portretten van de vier overleden mannen vanuit hun wekelijks gepoetste lijsten onbeweeglijk toe.

Posted by elisa at 10:03 PM | Permalink

Vanmiddag gemijmerd hoeveel oorspronkelijken ons zijn ontvallen zonder dat hun plek opnieuw is ingenomen. Noemen we lukraak Willem Oltmans, Boudewijn Büch, Theo van Gogh, Rinus Michels, Anton Heyboer, Wim Neijman, Marten Toonder, de stier Herman, Bram Vermeulen, Willem Wilmink, Martin van Amerongen, en Hans Warren. Mannen met lef en karakter, met originaliteit en geloof in waarden die absoluut nooit gemeengoed werden of ooit zullen worden. Vandaar hun moed. En dat ik ze mis. En dat god verhoede dat hun as in vuurpijlen wordt rondgeschoten of in huiden getatoëeerd. Bescheidenheid siert de groten in alle rust en stilte. Amen.

Posted by elisa at 09:56 PM | Permalink | Comments (5)

Whaw! Heb het wel eens eerder gelogd. Alle afleveringen van VPRO's Grensverkeer zijn hier te vinden. Als je een beetje van muziek houdt dan is dit de plek om high te worden.
Alles te beluisteren en overal documentatie bij.

Neem als voorbeeld het eerste uur uit de aflevering van 6 juli j.l. (samengesteld en gepresenteerd door Mattie Poels). Met waanzinnig prachtige liederen uit de Canto General van Pablo Neruda, in 1971 op muziek gezet door Mikis Theodorakis die hier zelf het Stockholm orkest dirigeert. Gezongen door de zware, rauwe stem van Maria Farandouri die je door de ziel snijdt.

Of het derde en vierde uur van 3 augustus j.l. met frivole, zigeunerse, ondeugende, klassieke, treurige en opgewekte liederen van Russische bodem en makelei.

Posted by elisa at 07:44 PM | Permalink | Comments (2)

Ik zag haar pas aan dat appeltje knagen toen ik de achterdeur ontgrendelde om Beer uit te laten. Zo'n appel is natuurlijk te groot om mee de boom in te nemen. Ze zat daar volledig op haar gemak te knagen. O ja, ze zag mij wel want ze hoorde de schuif, maar we kennen elkaar. Onmiskenbaar Fiep met die nagelloze wijsvinger. Ze gunde me zelfs de tijd om een camera te halen.

Ik schoot het plaatje puur op gehaaste gok. Toen blafte Beer dat hij naar buiten wilde. Die heeft het niet op haar begrepen en dat weet ze. Ze sprong op de lamp en bleef daar nog een klein moment poseren voordat ze zonder appeltje de boom in schoot. Ze komt straks nog wel terug.

Posted by elisa at 11:13 AM | Permalink | Comments (1)

Het kwam door het zien (en vooral door het beluisteren) van Komrij's Gelukkige Schizo die ik op video had opgenomen. Zoals die stem zijn eigen verzen zingt! Er blijkt wel degelijk een audioboek door hem te zijn gemaakt. Titel: Hutten en paleizen, een 2-CD luisterboek.

F.L. Bastet is ook een van mijn favorieten. Van hem blijkt een 4-CD luisterboek te bestaan onder de prachtige titel De kat uit de boom. Hij vertelt beeldend en smakelijk over zijn jeugd in Haarlem. Vier-en-een-half uur plezier.

Verder snuffelend in de lijst als een blok gevallen voor de markante stem van Karel van het Reve die ik fascinerender heb gevonden dan die van broer Gerard. Hij leest op 2-CD's vier hoofdstukken uit de Geschiedenis van de Russische literatuur en heeft gekozen voor de schrijvers Dostojevski, Tolstoi, Tsjechov en Toergenjev.

Toen ik uitgezocht was tussen de stemmen vergleed ik langzaam weer terug naar de letters. Mijn keuze viel op Komrij's oude boek Over de Bergen en zijn recente Eendagsvliegen; op het net verschenen Een verhaal van liefde en duisternis van de Israëlier Amoz Oz (die het wonderschone Black Box schreef, een brievenboek dat ik nooit meer vergeet).

Tot slot - het kan niet op vandaag - ook nog Dagboek 1954-1957 van Frida Vogels, auteur van de drie magistrale delen die tezamen De harde kern vormen. Lang geleden maar zeer aangedaan gelezen.

Een slimme meid is op de winter voorbereid.

Posted by elisa at 11:30 PM | Permalink

Floris gaat de beterende kant op. Vanmorgen bij het oortje prikken had hij weer geen bloed; moest ze eerst zijn oren warm wrijven en er tenslotte weer met een naald dwars doorheen. Er had meteen een oorbel in gekund.

Ondanks minder insuline was zijn suiker lager dan gisteren maar nog wel te hoog. Hij is terug naar de dosis waarop hij jaren goed heeft geboerd. Volgende week nog een keer controleren en dan hopen we het te hebben gehad.

Maar als iemand denkt dat ik mijn Floris-zonder-bloed zelf thuis op suiker ga controleren (wat aanvankelijk werd aangeraden) die heeft het mis. Laat de profi's maar tobben om één drupje bloed van hem te krijgen. Ik laat het doorboren van voeten of oren graag aan hen over.

Posted by elisa at 09:58 PM | Permalink

Pluis kon al die aandacht voor Floris niet verkroppen. Eergisteren beet hij het subtiele draadje door van mijn lievelingsmuis. Ik bracht het gehavende ding naar de elektronicareparateur die erg moest lachen om een kat die de muis te grazen nam. Hij had twee dagen nodig om de uiterst fijne draadjes voor vijf euro aan elkaar te krijgen.

Gisteravond sodeju beet Pluis het kabeltje van mijn radioShark in stukken. Boffen dat het een verlengkabel was (maar evenwel zonde) want anders had ik hem gekeeld in plaats van brullend aan zijn nekvel door elkaar gerammeld.

Hij doet het mollen van dunne kabeltjes niet stiekem zoals een nette kat betaamt, maar onder mijn ogen op mijn bureau. Zit ik stomverbaasd met open mond te kijken. Zodra ik mij realiseer wat er gebeurt en uit mijn vel spring heeft hij de boel al gesloopt.

Alsof hij weet (of voelt) dat hij dikke snoeren met rust moet laten, vergrijpt hij zich bij onbehagen aan alles wat dun is. We hebben ook al verschillende keren met een afgebeten telefoonhoorn in de hand staan bellen waarin geen leven kwam. Ach ja, wie zei ook alweer: negatieve aandacht is óók aandacht.

Posted by elisa at 09:42 PM | Permalink

Met Floris blijft het tobben. Binnen drie weken een oorbehandeling onder narcose, tweemaal penecillinekuur, eenmaal bloedafname via hals onder zoveel protest dat hij met een roesje knock-out gebracht moest worden. Resultaat was torenhoge suiker, dus insuline verhoogd. Maar komt die verhoogde suiker door de verhoogde suiker, of door alle stress die hij de laatste weken heeft doorstaan? Een kat kan welliswaar veel zeggen maar niet praten.

Gisteravond en vanmorgen insuline met 1IE verhoogd terwijl ik onderhuids voelde dat er iets niet deugde. Vanmorgen Smitje gebeld, al jaren steun en toeverlaat bij grote suikerproblemen. Niet dat ze op afstand iets behandelt, maar het is wel fantastisch om hardop tegen haar te kunnen denken. Pas op met het verhogen van de insuline! Eerst zijn oor genezen en penecillinekuur voorbij, was haar advies.

Hoe gedwee Floris zich vanmorgen ook in zijn oorschelp liet prikken, er kwam geen drupje bloed. Ten einde raad stak Martijntje een ragfijne insuline-naald dwars door zijn oor. Hij schudde daarna maar even de kop en alles zat onder. Ik had ondertussen over het gesprek met Smitje verteld, want dat doe ik niet achter haar rug. Ze deed één bloeddruppel in het meetapparaat en er verscheen een suikerwaarde die de stoutste verwachting overtrof. Was dit de beruchte Somogyi Rebound ? Spoorslags terug naar zijn oude hoeveelheid insuline en morgen controleren of de suiker is gezakt.

Toen vroeg ze of ik soms een goede foto van Floris had en of ze die met een verhaal in hun Nieuwsbrief mocht plaatsen. Floris blijkt niet alleen thuis, maar ook op de kliniek tot de meest vertederende smartlap te zijn uitgeroepen. Een tijger in schaapsvacht en een lam met leeuwenhart. De hele middag bezig geweest met het maken van een portret. Viel niet mee want hij nam mij het orenprikken hevig kwalijk. Telkens als ik met mijn camera verscheen liet hij mij zijn rug zien.

Op het enige shot dat ermee door kon kijkt hij nog verongelijkt. 't Is een kater met karakter die niet voor niets Graaf Floris wordt genoemd.

Posted by elisa at 11:46 PM | Permalink | Comments (1)

Je kunt de wereld maar beter bekijken door een gekleurde bril. Da's tegenwoordig wel
nodig. Gelukkig had deze garnaal er een in haar tasje zitten. Een slimme meid is op
haar toekomst voorbereid, dachten haar paps en mams.

Posted by elisa at 10:52 PM | Permalink | Comments (1)

De dictatuur van de democratie.

Niet de meeste stemmen gelden, maar die het hardste schreeuwen.
Of de vuisten die het hardste meppen.
Of de verbale agressie - al dan niet met klappen of grover geweld - aan toonbank of balie.
Of de niet in te perken woede in het verkeer.

Posted by elisa at 11:51 AM | Permalink

Ach, hoe zielig dat een oude man - oude vriend van Bernhard - zijn gewichtigheid moet ontlenen aan het openbaar maken van foto's die uit vriendschappelijkheid in zijn albums zijn geraakt. Bernhard had foute vrienden.

Lonkte het grote geld? Of slaat de kwalificatie oude vriend alleen op zijn jaren en niet op de (ge)hechtheid die onder vrienden normaal mag worden geacht? Mij lijkt het onbeschaamd. Optimaal gebrek aan het meest elementaire fatsoen.

Als je je afvraagt wie hiermee plezier wordt gedaan, dan toch niet Bernhards wettige/onwettige dochters die (dit verzocht Bernhard immers zelf) met rust gelaten willen worden. De oude klikmalloot denkt zeker belangrijk te worden door deze onthulling. Hij zal binnen de kortste keren door vriend en vijand uit zijn kringen worden misprezen en gemeden.

Mens, wat kunnen die dochters ons schelen? We leven in andere tijden, met andere zorgen dan andermans avontuurtjes.

Posted by elisa at 11:26 AM | Permalink

Ja, ik ging reuze goed. Diepte-groteschoonmaak gehouden wat duidelijk zichtbaar is geworden en waarop ik ook wel trots ben. Gisteravond zou JW's mannenclub komen, maar hij was vergeten dat 50% daarvan op vakantie was. Dit hoorde hij van iemand die afbelde. Toen er daarna nog iemand afzei werd besloten de hele meeting niet te laten doorgaan. Daar zaten we dus in een perfect gecleand huis zonder spinnenwebben, waar je van (en van onder) de kasten kunt eten. Met erg veel lekkere hapjes die we al hadden ingeslagen, terwijl ik om kwart-over-zeven op Belletje ging passen.

Tot zover de materiele zaken want Floris was weer danig van slag . Het lukte hem niet meer op de stoel te springen en hij kon de trap niet op. Na drie moeizame treden beklommen te hebben rolde hij er krachteloos vanaf. Het bloedonderzoek van fructosamine was nog niet terug. Preventief oordruppels geven en toch weer penecilline. Om hem de stress van de kliniek te besparen haalde ik de spuiten op om ze zelf te geven. Hij knapt er nauwelijks van op. Zijn evenwicht wordt er niet beter van.
Hij zal toch geen tumor hebben in zijn kop?

Posted by elisa at 10:19 AM | Permalink | Comments (1)

Prinsjesdag kan worden afgeschaft. Er is minder van over dan een mand slappe was. Kijkgenot voor oranjeklanten, uitstap voor de uitjesjagers, protocol van likmevest, steek en bloemenhoed en leuk om eens mee te maken.

Poppenkast, brood en spelen. De sfeer en alles eromheen, hardstikke gezellig volgens geinterviewden op straat. Dat tenminste nog wel. Maar als je mij vraagt is de hele santekraam - bewust of onbewust - dermate van inhoud ontdaan dat majesteit van mij mag zeggen "Tabé onbetamelijk volk met uw dito regeerders, u bekijkt het maar met z'n allen! Ik neem de kuierlatten naar niemandjessland om van afstand te bekijken hoe u zichzelf in de knopen breit"

Er was iets dat mij trof. Trix gekleed in een onopvallend, wijkend pruisischblauw waarbij zij alle ruimte gaf aan (c.q. extra nadruk legde op) een in vrij heftig, herfstig-oranje geklede Maxima. Prachtig! Symbolischer kan bijna niet.

Oranje in herfsttij, bedoel ik.

Posted by elisa at 03:15 PM | Permalink | Comments (1)

Hij ziet bleek, zei ze. Ik zou de uitdrukking nieit hebben bedacht maar dat Floris slecht in zijn vel stak was wel zeker. Tandvlees, binnenkant oren, oogleden, alles was te licht van kleur en hijzelf leek een stuk in zijn kraag te hebben. Hoewel hij suf voor zich uit zat te staren stont hij bloedprikken niet toe. Hij liet zijn keel nog braaf scheren, maar toen werd het oorlog. Ondanks het feit dat drie dames (twee artsen en een assistente) hem trachtten te verleiden tot coöperatief gedrag werd hij steeds bozer.

Hij gromde als een leeuw en vocht als een tijger. Het geluid kwam uit het diepst van zijn buik en klonk of hij geslacht zou worden. De dames raakten geheel perplex van zijn ontembare kracht. Die kenden hem alleen als de goedmoedigheid zelve. Er viel geen land meer te bezeilen met de acht kilo zware heilige birmaan op witte sokken die liters plas liet lopen op de behandeltafel, op schoten en armen.

Uiteindelijk heeft hij een roesje gehad om versuft te raken en een flinke buis bloed afgestaan. Tot nu toe is de uitslag niet ontmoedigend want alles is naar omstandigheden dik in orde. Morgen volgen de uitslagen van fructosamine (geeft een gemiddeld suikerbeeld van de afgelopen drie weken) en kalium. Van kaliumgebrek kunnen ze zich dronken gaan gedragen. Als dit het allemaal niet is, dan zit er toch weer een abces in zijn gehoorgang. Graaf Floris ligt weer in de watten.

Posted by elisa at 11:39 PM | Permalink | Comments (1)

Het was grootmoedig en heldhaftig, misschien wel een tikkeltje overmoedig van Gerhard Schröder. Hij mag dan niet zijn weggestemd maar overtuigend herkozen is hij evenmin. Hij deelt deze twijfelachtige eer met Angela Merkel die van geen wijken zal weten. Diese Frau is aangevuurd geworden door ons aller eigen Neelie - die ik persoonlijk in deze vrij vreemd (c.q. vreemd vrij) vond als ik mag zeggen. Voor een land lijkt mij het beste als de beste wint, ongeacht ballen of tieten.

Wat schiet een land op met hevig bevochten coalities en zware compromissen waardoor afzonderlijke partijen van hun eigen idealen vallen? Kijk in ons eigen land. Waar partijen ooit een weldoordacht en -bespraakt geluid lieten horen is alles omwille van het hechte kabinet eenmansprietpraat geworden waarbij hoogstens (ach & wee) ergens een baldadig vliegje wordt weggesnoept.

Dit lijkt laf. De niet regerende partijen en de burgers die hier niets van snappen ballen machteloos hun vuist en schreeuwen dat dit schande is. Het IS ook een verdrietige verarming, maar wel een noodzakelijk gevolg van verder schrijdende democratie waarin iedereen het voor het zeggen moet hebben. Als er geen compromissen gesloten zouden worden werd een land totaal onregeerbaar en ging het op voorhand al naar de verdommenis.

Dat doet het met coalities ook, maar dan lijkt het minder erg en duurt het wat langer.

Posted by elisa at 10:30 AM | Permalink

Dat Wouter Bos en zijn partij niet beter kunnen bedenken dan voor de zoveelste maal rode rozen uitdelen ontneemt mij de hoop op een verfrissende visie uit die richting. Ooit was die roos origineel en aardig, nu is het sleur geworden.
Sleetsheid is de dood van het leven. Dat bedoel ik.

Posted by elisa at 01:02 AM | Permalink

Eens in de zoveel tijd komt hier een club nette oudere heren een wijntje pakken. Mits ik het huis vrolijk opgeruimd, gesopt, gestoft en vol eten achterlaat hoef ik er niet bij te blijven. Vandaag aan de grote schoonmaak begonnen waarvoor ik een dag of wat denk nodig te hebben. De avond dat ze komen ga ik op Belletje passen.

Wij lijden aan volslipziekte. Elke hoek wordt benut om onopvallend iets te stallen, maar vanuit de hoeken kruipen overtolligheden verder langs de wanden, onder tafels, achter bureau's en zo. Totdat de vloer zo vol ligt dat je je alleen nog slalommend en hikstapsprongsgewijs naar de plek van bestemming kunt begeven.

Ruimend en stoffend ben ik er niet meer aan toegekomen een soplap over mijzelf te halen. Tenslotte ten einde raad geraakt omdat ik niet verder kom dan de boel verplaatsen. Meer boeken dan plek. Meer papieren dan kast. Er moeten minder goede boeken tussenuit, maar afscheid nemen van boeken voelt als verboden cultuurvernietiging wat baarlijke nonsens is.

Verken alles en behoud het goede. Vergeten wie dit zei, maar kaf van koren scheiden heeft niemand ooit kwaad gedaan. Het komt er nooit van, want wat de een wegdoet zet de ander weer terug. Zo stapelen de stapels zich net zo lang op tot ze boven het maaiveld raken en steeds oninteressanter worden.

Posted by elisa at 10:44 PM | Permalink | Comments (1)

Wisselend licht, wisselende zon, beginnende herfstkleuren, opgeklopte wolken.
Ideale dag om even door de betuwe te rijden waar het vaak nog net droog is
als het elders al giet.

En tot slot de grote zonnebloemen. Gekocht bij de boer tussen Culemborg en
Beusichem. Ze staan buiten in de gieter omdat Floris en Pluis ze meteen uit de
vaas zouden trekken of kopjesgevend omduwen.

Posted by elisa at 10:43 PM | Permalink

Krijgt u ook onderhand een beroerte bij het (voor de 122ste keer) aanhoren van het spotje scheef gezicht, verlamde arm en verdere signalen die snel hulp nodig hebben? Gaat ú sneller roepen naarmate u deze oproep tot vervelens toe hoort? Mijn oren gaan ervan hangen zodat ik tegenwoordig denk dat iedereen een scheef gezicht heeft. Kan nooit de bedoeling zijn. Overdaad schaadt.

Posted by elisa at 10:52 AM | Permalink | Comments (1)

In het voortgezet onderwijs ontstaat na 2010 een tekort aan leraren voor diverse vakken. Mooi, denk je dan als leek die heeft leren tellen. 2010 is nog vier jaren weg. Daarbinnen moeten toch leraren op te leiden zijn? Mits je beloning en aanzien van leerkrachten in spé een boel aantrekkelijker maakt en het tuig waaraan gelest zal moeten worden een tikkeltje gedisciplineerder.

Maar wat wordt de oplossing? Die is even origineel als ongehoord, doeltreffend en simpel. Het handelt om de vakken natuurkunde, biologie, duits en economie en wat koop je dáár nou voor? Kom op zeg, we schaffen ze af!

De glijdende schaal naar bananenland is ingeluid. Minister Maria - zichtbaar weinig van onderwijs genoten maar er wel hardvochtig over willen bazen - zal persoonlijk het lint doorknippen in plaats van door het lint te gaan. Met zoetgevooisde woordjes en valse nonnenglimlach zal ze voor de zoveelste maal de hakbijl hanteren om het hardhout uit ons onderwijs te kappen.

Posted by elisa at 09:56 AM | Permalink

Donner mag blijven. Hem de laan uitsturen is zoiets als badwater met kind door het putje gieten. Donner kreeg het ouderwets gedegen recht-zonder-knoeierijen (het recht voor de raap) met paplepels en vadermelk ingegegoten. Er werd bij hem vroeger thuis bij de gekookte piepers over niks anders gediscussieerd. Kàn bijna niet anders als pappa en opa je zo verdienstelijk zijn voorgegaan. Dan heb je het recht niet als nouveau-geleerde aangeleerd, maar ligt het verankerd in je genen. Wat mij betreft mag het hele kabinet vertrekken mits Donner maar blijft om een wakend oog op de rechtstaat te houden.

Ik weet dat stuurlui aan de wal vinden dat zij de maatschappij heel wat beter aanvoelen en aan kunnen vuren met nattevingerwerk en klompenintuïtie. Westbroeken die van zichzelf denken dat ze uit het blote niks parttime burgemeester kunnen spelen, inclusief de politie aansturen. Wat god verhoede! Zie je het voor je? Als die met een stuk in hun kraag naar de wapenstok grijpen kan je pas lol beleven. En dan kiezen we Ratelband als minister van justitie.

Doe mij een saaie, niet zingende Donner die geen Tjakka! roept. Zonder tv-genieke muizekop. Zonder lekkere kont en vlotte bek die lekker van de tongriem is gesneden en zonder staart die met alle grillen kwispelt. Een man die kortweg Donner wordt genoemd omdat zijn voornaam niet terzake doet.

Posted by elisa at 11:01 AM | Permalink

Er zijn justitieofficieren om minder weggejaagd. Wat te denken van J. Tonino die nog geen jaar geleden kon vertrekken omdat hij met een tamelijk stomme kop zijn afgewerkte computer bij het vuil had gezet? Dat was stom maar had niets te maken met de correcte werking van onze rechtstaat.

Zijn onnadenkende stommiteit was naar mijn smaak een peuleschil in vergelijk met de missers en manipulaties rond de moord op Nienke, het vastzetten van de onschuldige B en het ongeneesbaar vernederen van de elfjarige Maikel.

We doen tegenwoordig aan de gemakzuchtige mode die excuses heet. Spijtje erover en schoon is uw kunstgebit! Kool en geit gespaard. Plas, en alles laten zoals het was. Hond in de pot en zo helpen wij het gelazer naar de donder.

Posted by elisa at 10:22 PM | Permalink

Nederland krijgt oranje brievenbussen. Is het niet geweldig hoe creatief een klompenkaaskopvolkje zich na lang beraad (in ongetwijfeld vele commissies en marketinggroepen) weet te vernieuwen? We hebben sinds mensenheugnis een oranje koningshuis, een oranje elftal, oranje suikermuisjes, oranje vlaggetjes en daar kleuren oranje brienvenbussen met bezorgers in oranje pakjes heel best bij.

Vernieuwing op z'n tijd houdt mensen zeker scherp. Maar het vervangen van rood door oranje van TPG-naar-TNT attributen waaronder 21.000 brievenbussen lijkt mij in tijden van op de centen passen nou niet bepaald getuigen van de allerbreedste visie. Maar het zal wel weer aan mij liggen.

Posted by elisa at 10:27 AM | Permalink | Comments (1)

De sterke die mij jarenlang uit de shit en de ellende haalde, masseerde, healde, luisterde, troostte en pijn verlichtte is nu zelf onder te zware lasten bezweken. Daar heb ik de pest in want ik kan weinig terug doen. Ze leerde mij mijn grenzen niet te overschrijden en en springt ondertussen zelf door een brandende hoepel.

Posted by elisa at 11:59 PM | Permalink

't Is onbegrijpelijk hoe je verslingerd kunt raken aan een turf van 66 cm. 't Is nog meer verbazend hoe zo'n guppie al honderden gezichten heeft waarmee het zijn wensen kenbaar kan maken. Moet je wel de gelegenheid hebben om zo'n garnaal te leren kennen en te blijven volgen. Van couveusepop naar eigen willetje [met bijpassende oogopslag natuurlijk].

Daar wazzeweer vandaag. Gekleed in spijkerbroek maat 68 (het maatetiketje hing als een uithangbord aan de goede kant) met omgeslagen pijpen waaruit ook weer trots de maat viel te lezen. En in een truitje met het alleszeggende opschrift Steenbok. Ik vroeg aan H. die haar kwam brengen of hij voor mij ook zo'n truitje had want ik ben van hetzelfde sterrenbeeld gesneden.

Dat eigen gezicht van zo'n minimensje in wording is buitengewoon bijzonder. Als je 500 babies in slagorde zou leggen koos ik er meteen de echte tussenuit , ook al geven al die tandelozen perziksnuitjes allemaal eenzelfde ontwapenende lach. Net jonge vogels die hun snavel opensperren.

Als je de eerste foto's ziet die genomen zijn toen het kleine belletje nog in de couveuse lag, dan is het nauwelijks te vatten hoe ze toen al leek op de snuit die ze nu pas aan het ontwikkelen is. Als je begrijpt wat ik bedoel.

Posted by elisa at 10:56 PM | Permalink | Comments (1)

Aandoenlijk prachtige platen van vee en hun verzorgers.

Zelf weet ik niet goed wie ik verleidelijker vind: de stieren of hun bazen. Wie kijkt er trotser uit zijn ogen?

(via postkuip )

Posted by elisa at 10:25 PM | Permalink | Comments (2)

Naarmate onze hollandse democratie tiert als nooit tevoren met regel over regel, baas boven baas, onderzoek op onderzoek, commissie na commissie, referenda als kiespijn en puntennel als de enige waarheid van belang, doet zich de opmerkelijke ontwikkeling voor dat de burger minder solidair wordt, meer op zichzelf, zeg maar egoïstisch, onverschillig en zelfzuchtig.
Zelfontplooiing waar ontplooid kan worden, zelfverrijking waar gegraaid kan worden en alles wat niet bijdraagt aan persoonlijk gewin kan de boom in.

Posted by elisa at 09:34 PM | Permalink | Comments (2)

Ha! Een nieuwe Komrij met de veelbelovende verrukkelijke naam Eendagsvliegen. Ik heb een zwak voor deze man bij wie gods hand door de stembanden schoot toen hij met kracht probeerde model te brengen in dit weerbarstige oermateriaal.

Zojuist las de schrijver op radio1 (lang leve de radio!) met zijn goddelijk ontstemde stemgeluid al enige fragmenten voor. Wat zou ik graag willen dat hij een luisterboek zou lezen want hij draagt zijn teksten glim- en grimlachend voor met het nodige zelfcynisme. Hem kennend zal hij wel gek zijn.

Op 8 september werden de Eendagsvliegen ten doop gehouden na vertoning van De gelukkige schizo, een documentaire over Komrij himself. Het is een coproductie van NPS, Miroir Film en het Letterkundig Museum die op dinsdag 20 september om 23.00 uur op televisie wordt uitgezonden in Het Uur van de Wolf van de NPS. Een avond om naar uit te kijken. Meer info: Letterkundig Museum

Posted by elisa at 05:09 PM | Permalink | Comments (2)

't Is nou eenmaal zo. Vooruitgang vraagt zijn prijs. Welke prijs en voor wie? Want wie betaalt uiteindelijk het gelag? Nee sufferd, niet het gelach, want er valt niks te lachen.

't Is niet erg opwekkend te lezen dat tal van riskante stoffen in ongeboren babies worden aangetroffen. En als het nog om chemicaliën ging die we absoluut en per se niet kunnen missen, maar niets is minder waar.

Greenpeace heeft een overzicht gemaakt van The Chemical House. Bij de meest schadelijke stoffen blijkt het vooral om geuren en kleuren te gaan. Lokkertjes dus die fabrikanten als unique selling point door hun luxespul mengen om beter te ruiken, te lijken, te schijnen of voor te komen dan de verleidelijke nonsenshebbeboel van de concurrentie.

Was het vroeger oppassen met de schoonmaakgiften uit het gootsteenkastje, tegenwoordig mag je peuter verre houden van luchtverfrissers, parfums, lipsticks, shampoos, huidverzachters, after shaves, douchegordijnen, vloerbedekking, computers, mobieltjes en kleurige kratten. Niet dat hij die zal opeten, maar dat hoeft ook niet meer want hij krijgt de troep vanzelf door straling binnen. U en ik ook, maar wij hebben volwassen lijven die wat minder kwetsbaar zijn en zelf kunnen kiezen.

Posted by elisa at 05:00 PM | Permalink

Maar deze door lief geschoten zwaan die in half tegenlicht het water uit zijn vlerken klappert slaat alles.

Posted by elisa at 03:34 PM | Permalink | Comments (6)

Terwijl Rotterdam verzoop in de regen lag de Betuwe er nog de hele middag zonnig en drukkend bij. We waren dan ook jaloers op deze pater familias die met vrouw en drie nog grijze jongen Spetter spatter spater, lekker in het water speelde.

Posted by elisa at 10:24 PM | Permalink

Zo beduusd door zijn prachtige hoorns gunde ik me te weinig tijd hem goed of scherp in beeld te nemen. Maar goed ook want een seconde later was hij weer foetsie. Hij stapte op een grasveldje rond met drie lammeren.

Je ziet zelden of nooit meer schapen met zo'n prachtig volgroeid gewei. Jongetjesschapen gaan in de pot. Daar koken Grieken, Turken en Marokkanen hun stoofpotjes van of ze bakken van die smakelijke karbonaadjes.

Posted by elisa at 10:29 PM | Permalink | Comments (2)

Onderweg in landelijk Nederland gesignaleerd. Een op de stal bevestigd bord waarop in voorbeeldige letters de tekst:

Als u niets van varkens weet
moet u hier niet binnenkomen.
Als u veel van varkens weet,
dan weet u dat u niet moet binnenkomen.

Posted by elisa at 10:18 PM | Permalink | Comments (1)

De fitnesslijst was op mijn verzoek iets verzwaard. Op alle duw- en trekapparaten 2,5 kilo erbij. Omdat ik niet op elk apparaat dat halfje kon vinden rondde ik naar boven af. Net zoals ik bij het boodschappen doen altijd loop te hollen zal ik ook bij het gymnastieken er de spurt in zetten. De veertig seconden rust tussen reeksen oefeningen heb ik ongeduldig teruggebracht naar tien en als ik het zo bekijk volbreng ik de oefeningen zelf een flink stuk sneller dan menig ander. Wie zei alweer dat ik een groot zelfherstellend vermogen bezat? Alleen aan de fietsmachine blijf ik een hekel houden terwijl ik de loopband geweldig vind.

Ondanks verzwaring, ondanks een extra machine erbij, was ik nog altijd in drie kwartier klaar terwijl ik voor een vol uur betaal. Het lege kwartier nuttig gevuld door oefeningen voor een tweede keer te doen. Zat ik dus knap geradbraakt 's-middags in de begrafeniskerk in de hitte voor me uit te suffen, verlangend naar een iPod die ik natuurlijk niet had meegenomen. Er zijn grenzen.

At ik er gisteravond alle verloren gewaande caloriën (hoera!) met smaak weer aan. Voelde ik later op de avond een zeurderige spierpijn opkomen als geniepige mist en plonsde ik vrijwel bewusteloos mijn bed in, hoewel ik de jonge uilen die nu uit het nest gedonderd worden nog wel hoorde protesteren tegen het snel verdwijnende, geheimzinnige oehoe van de ouders. De jongen zaten vlakbij.

Deze hele lijdensweg doorstaan om vanmorgen te constateren dat alle spierpijn kennelijk was ingebeeld of weer geheel verdwenen. Maar dat het teveel en lekker gegeten onmiskenbaar door een verwijtende weegschaal met bloedstollend sadisme werd vermeld.

Posted by elisa at 11:59 AM | Permalink

In de wijnkelder, bij de zielen van de flessen, waar het wijnproeven een aanvang nam en de eerste slokken nog werden uitgespuwd. werden creatieve gedachten geboren en ontstonden spontane feesten, tussen alle zielen zogezeid.
Henk van Ulsen wist met zijn fluwelen stem van de wijnkelder via allerzielen terug te keren naar het woord gods dat hij las vanaf de kansel. De mis, opgeluisterd door veel zang, ontroerende en plichtmatige spreeches duurde negen kwartier, waarna er nog in colonne naar het graf moest worden geklommen. Maar daana werd het feest. Met smetteloze tafellakens en mooie glazen wit en rood, waarop hij trots zou zijn geweest. Dag Pieter, dat de hemel - mits die er is - je goed mag bekomen!

Posted by elisa at 10:23 PM | Permalink

Vanmiddag heb ik vast weer wat te loggen. Nu niet. Nu ren ik als een gebeten hond naar fitness om daarna, als cool down, neef Pieter te begraven. Moet helaas ook gebeuren. Ik bedoel dat ik gedwongen ben om Belletje te verruilen voor neef z'n laatste feestje. En feesten kon hij als de beste. Meer zal ik er voorlopig niet van zeggen.

Posted by elisa at 10:28 AM | Permalink

Genieten geblazen, deze penningen van de Utrechtse beeldhouwer Theo van de Vathorst.
Vooral bij elke penning voor- en achterkant bekijken want hierin zit vaak die kleine, fijne, subtiele humor.

Posted by elisa at 09:45 PM | Permalink | Comments (2)

Had ik het eindelijk eens nodig omdat ik met kleuren wilde schrijven en lag Word te klieren als een gek. Het nam twee volle minuten voordat het een tekstje wilde kopieren, of een letter tonen die ik vers had ingetikt. De rampspoed kon al van weken her zijn dus ik besloot van armoe te herinstalleren.

Om in één keer van alle sporen verlost te zijn liet ik eerst alles deleten wat elke Office ooit aan rotzooi had achtergelaten. Dit had ik beter niet kunnen doen want alle Office-schijven die ik kon vinden bleken updaters te zijn die een vorige versie nodig hadden voordat ze konden installeren.

2004 had 2001 nodig. En die weer X. En zo verder.
Het was lachwekkend maar tijdrovend.
Het zal mij benieuwen.

Posted by elisa at 08:56 PM | Permalink

Refresch uw browser, en u ziet in elk geval de enige echte onvervalste naturelle MISDRUK-kleuren. Dat ik hier een hele prachtige herfstdag op heb zitten simmen terwijl dit met Movable Type Style Generator een fluitje van 5 dollar is (en nog léúk ook!) vermeld ik er maar niet bij.
•
Gisteren de godganse dag zitten wachten op verdere uitwerking van een opzienbarend nieuwsfeit dat maar niet wilde komen. Er werd later op de dag wel gewag van gemaakt dat er biobrandstof door diesel en benzine gemengd moest gaan worden. Dit voornamelijk vanwege het drukken van de prijs, omdat Balkenende anders geen beloofd zoet zou hebben om rond te gaan strooien. Dat schijnt tegenwoordig een argument te zijn, evenals dat duizendmaal afgezogen uitgeknaagde kwartje uit de kookpotten van Kok.

Ik meende de uitvinding van de eeuw te hebben gehoord maar ik vrees nu dat mijn hersens bij het uit diepslaap komen als razenden de redding der westerse mensheid bij elkaar hadden geassocieerd. Waarschijnlijk bij het horen van het woord bio in combinatie met de drang een plas te moeten. Ik meende te horen dat in Wageningen nagenoeg was uitgevonden dat auto's voortaan op pis konden rijden. Ik zag ook meteen voor me hoe mannen - zonder zichzelf te hoeven aanpassen - 's-morgens hun tank konden vullen en vrouwen gebruik konden maken van een penisnijd-trechter met ingebouwd pompje.

Wageningen wakker worden! Zo gek is het niet. Wie kent niet de beelden van aangestoken koeienwinden die hevig fikken en van energiek gymmende japanners na het savoureren van een kopje ochtendpis.
•
Europa wordt nu egwel kolderiek. Werkgevers verantwoordelijk stellen voor het laten werken van werknemers in de zon? Krijg ik meteen de beelden van oude vrouwtjes, ploeterend in de zon op Frans boerenland of op Italiaanse, Spaanse, Portugese akkers. We hoeven niet zo ver van huis. Hoe moet het met onze eigen zelfstandigen op het land? Die vragen of Europa een gaatje in de kop heeft als ze bij zonnig weer niet mogen maaien.

't Is dat westerlingen altijd bloot de zon in willen, wat het gevaarlijk maakt. Dit voelt men hier als vrijheid. Maar kijk naar de tropen waar mannen en vrouwen zich niet voor niks beschermen met lange gewaden, sluiers, tulbanden, baarden, uit riet gevlochten zeer brede zonnehoeden. Niet alles wat in kleren loopt wordt onderdrukt, zoals wij denken.

Posted by elisa at 10:01 AM | Permalink

[De lelijkheid is weg. Welliswaar hebben we nu koele kleuren van de koude kant maar het doet tenminste geen pijn meer aan de ogen. Het 'zuinig' slaat erop dat ik niet teveel entries moet maken zolang ik steeds moet rebuilden. Voorlopig plakken we de onderwerpen zo aan elkaar dat we maar één post per dag produceren.]

dit even terzijde

Beangstigend, als een complete clan recht- en wethandhavers de kaken op elkaar houdt, zelfs materiaal verdoezelt waarmee de onschuld van een vermeende pleger kan worden aangetoond die jaren gezellig in het gevang zit. Was dit om eigen pluimen te strijken? Of om plebs en journaille zoet te houden die buiten zinnen resultaten verlangen? Want de schreeuwende burger heeft evengoed schuld.

Alle stupiditeiten van de afgelopen jaren waarover banale ophef ontstond (c.q. werd gemaakt) zijn hiermee vergeleken lachwekkend en vergeeflijk, tot aan voortvluchtige TBS-sers toe waarvoor de minister keer op keer op de mat werd geroepen.
Het zachte verglijden naar willekeur, kenmerk van dictatoriale praktijken, heeft - aangemoedigd door burgerlijke ongehoorzaamheid, beterweterij, eigenzinnigheden, kakelmaaraan, gezagsondermijning en godzalhetweten - een aanvang genomen. Standpuntenel, weetjewel.

Laten wij ons vooral wijsmaken dat deze rotte maatschappij vanzelf geneest met het wegzenden van de minister. Of met een gekozen burgemeester. Of met het verwijderen van NOVA. Wij deden een plas (een wilde, jaja) en alles bleef even corrupt als het was.
Ik een cultuurpessimist?

Posted by elisa at 11:15 AM | Permalink

Zeg dat wel ja. Met excuus voor zoveel lelijkheid, laat ik daarmee beginnen.
Over de techniek (en het gebrek daaraan bij mij) zal ik niet jammeren. De kunst was ook niet om een nieuw weblog aan te breien, maar om het oude lopende te houden. Doen we niet moeilijk over. Ik kan doorgaan met loggen en aan het uiterlijk zal worden gewerkt.

Oke dan. De oude Misdruk (wat heet want dit is al de zoveelste oude) is naar het zich laat aanzien weer foutloos te raadplegen, behalve dan door FireFox op de Mac. Zojuist heb ik het afgesloten bij een wel zeer complimenteuze reactie die ik als aanmoediging goed kon gebruiken. Eer ik alle stukken en brokken weer op z'n plek heb zal New Orleans zijn leeggepompt.

De zoveelste oude. Een jaar weblogs.com, tweemaal een jaar Greymatter, twee jaren in één Movable Type. Terwijl ik van m'n leven nooit dagboeken had bijgehouden ben ik half augustus m'n zesde jaar ingegaan.

Posted by elisa at 12:55 AM | Permalink

De week begon vitaal, maar laat ik er verder niks van zeggen. Ondanks de vriendelijke hulp van Mena herself wil er nog veel niet lukken. Update is naar mijn gevoel voortijdig uitgebracht en wiebelt nog van de fouten.

•) Dat valt nogal mee. Het ontbreken van een volledige handleiding is lastig.

Posted by elisa at 10:32 PM | Permalink

In tegenstelling tot Freek wist Bram door te dringen tot de kern aller dingen. Krachtig, bezonken en puur. Altijd integer en hartverscheurend. Welk een prachtige documentaire. Wat een prachtige dochter ook die met dezelfde gekrulde neus van emotie haar vaders liederen zong. Wat Bram maakte lag niet gemakkelijk in het gehoor, maar ging ergens over.

Posted by elisa at 11:15 PM | Permalink | Comments (1)

Er zijn, ten tijde van ondergelopen New Orleans, ergere dingen dan het niet-lopend krijgen van een weblog maar het blijft knap vervelend.

Posted by elisa at 10:24 AM | Permalink