Sadisme
De fitnesslijst was op mijn verzoek iets verzwaard. Op alle duw- en trekapparaten 2,5 kilo erbij. Omdat ik niet op elk apparaat dat halfje kon vinden rondde ik naar boven af. Net zoals ik bij het boodschappen doen altijd loop te hollen zal ik ook bij het gymnastieken er de spurt in zetten. De veertig seconden rust tussen reeksen oefeningen heb ik ongeduldig teruggebracht naar tien en als ik het zo bekijk volbreng ik de oefeningen zelf een flink stuk sneller dan menig ander. Wie zei alweer dat ik een groot zelfherstellend vermogen bezat? Alleen aan de fietsmachine blijf ik een hekel houden terwijl ik de loopband geweldig vind.
Ondanks verzwaring, ondanks een extra machine erbij, was ik nog altijd in drie kwartier klaar terwijl ik voor een vol uur betaal. Het lege kwartier nuttig gevuld door oefeningen voor een tweede keer te doen. Zat ik dus knap geradbraakt 's-middags in de begrafeniskerk in de hitte voor me uit te suffen, verlangend naar een iPod die ik natuurlijk niet had meegenomen. Er zijn grenzen.
At ik er gisteravond alle verloren gewaande caloriën (hoera!) met smaak weer aan. Voelde ik later op de avond een zeurderige spierpijn opkomen als geniepige mist en plonsde ik vrijwel bewusteloos mijn bed in, hoewel ik de jonge uilen die nu uit het nest gedonderd worden nog wel hoorde protesteren tegen het snel verdwijnende, geheimzinnige oehoe van de ouders. De jongen zaten vlakbij.
Deze hele lijdensweg doorstaan om vanmorgen te constateren dat alle spierpijn kennelijk was ingebeeld of weer geheel verdwenen. Maar dat het teveel en lekker gegeten onmiskenbaar door een verwijtende weegschaal met bloedstollend sadisme werd vermeld.