Het opvoedbare dier
Bij vroege vogels geluisterd naar agrarisch cultuurgoed. Managers in zevende hemel zich ontspannend tegen koeienlijf tijdens door de baas betaalde cursus Koeknuffelen. Mooi.
O nee, ik lach niemand uit. Ik heb in India op veel schilderachtige plattelanden gezien hoe koeien als huisdier worden gehouden op het zorgvuldig schoongehouden plaatsje voor de hut. Omdat daar geen weilanden zijn worden de dieren gevoederd met hooi. De flatsen zijn aanzienlijk minder modderig dan hier. De drollen zitten vol met nog onverteerde strootjes. Ze worden met blote handen verzameld, tot ballen gerold, platgeslagen en als dakpannetjes te drogen gelegd. Ze zijn kostbaar want dienen als briketjes voor de winter of als brandstof voor het koken.
Je staat er niet raar van te kijken als zo'n koe, overdag lekker in de schaduw aan een boom vastgeketend, 's-avonds door kleuter of door opa in de berm wordt uitgelatren om fris groen te eten. Komt ze van het ommetje terug, dan schuifelt ze achter haar mensen naar binnen om 's-nachts als verwarming te dienen. Toen ik van de koeknuffelworkshops hoorde, zag ik de beelden terug van babies en kleuters die door mama tegen het rund te slapen werden gelegd. Of van de waakhond die zich een ligplaats krabde onder de kauwende kop van het rund. Niets vreemds onder de zon. Zevenhonderd kilo behaaglijke warmte binnen het gezin en altijd verse melk.
Koeien zijn slim en passen zich geweldig aan. Als de groentehandelaar hem op de makrt zijn rug toekeert slaat hij natuurlijk toe. Nog liever hapt hij dan uit de wok met warm eten dan van de verse sla. Je moet zo'n rund wel in de gaten houden maar manieren kun je hem ook leren. Zo zagen we in Kajuaro een koe die braaf voor het drankloket tussen de mensen in de rij ging staan. Hij schoof keurig met hen op. Toen hij aan de beurt was kreeg hij van de loketbediende een stuk strokarton. Hij komt hier elke dag, sprak de man zonder een spier te vertrekken.