Niet ene donder
Belletje deed het goed en was minder snotterig dan ik dacht, maar A stuiterde tegen de grond tijdens haar buitenrit en dacht ook nog geraakt te zijn door een hoef. Ze durfde niet meer te gaan zitten toen ze Bel kwam halen en haastte zich met kind spoorslags naar huis zo lang ze nog kon rijden. Warme douche en met pijnstillers op de bank.
Toen ik vanavond belde hoe de ziekenboeg zich hield, was het nog niet jofel. Op handen en vioeten door de kamer scharrelen zou morgen wel lukken, maar met een baby op de arm daar zag ze tegenop. Hoewel nog niet geheel in vorm (ik dus) nodigde ik Bel maar weer uit. Morgenvroeg om negen uur schommelt ze hier weer in haar maxi-cosi binnen.
Geloof het of niet, maar op Belletjedagen wordt de wereld verdraaide klein. Geen tijd om krant te lezen of mail. Nieuws wordt verbannen en vervangen door liedjes van Annie M.G. Schmidt. Een boek sla ik niet open. De telefoon blijft stil. Het enige dat ik die lange uren van a tot z uitspel is Belletjes mimiek met pruillip en grimassen. Die koele blauwe ogen die alles onderzoeken en met bijna spottende blik doorgronden.
En verder doe ik op zo'n dag niet ene donder terwijl ik voldoende omhanden heb om een leven mee te vullen.
Comments
Ja! Zo werkt het.En aan het eind van zo'n dag: moe maar voldaan, want het is zo leuk, dat kleine volk...... En dat ze weer naar húis gaan is ook leuk, zo werkt het ook.
Posted by: els | October 21, 2005 01:18 AM