misdruk(3)

Paar dagen was ik met de noorderzon vertrokken. Ben de tel kwijtgeraakt. Begon de week met vage pijn aan hoofd en vooral spieren, donderdagmiddag zette het door. 's Morgens nog even op De Bel gepast die rond 2 uur werd opgehaald. 's Middags nog op de kampeerencaravanjaarbeurs rondgedrenteld waarvoor ik overmoedig internetkaarten had uitgeprint. Vooruit betaald natuurlijk; een superslim elektronisch systeem onder het mom van: niet voor de kassa hoeven wachten. Nah, het was helemaal niet druk, maar we waren dan ook aan de late kant.

Ik houd wel van beurzen, ongeacht welke. Alleen het horeca-gedeelte in de Jaarbeurs vind ik van een onbetamelijke smerigheid. Om je rot te schamen met die bekers koude friet die alvast voor de verkoop klaar staan en van die slappe lauwe kroketten. Dat Hollanders die boel toch onbekommerd zonder klagen eten. Zelf deed ik trouwens dapper mee. Te laat beseffend dat ik een gierende waffel had moeten openzetten. Maar de verse poffertjes ergens in een doorgang maakten alles goed.

Als je mij vraagt was het publiek boeiender dan alle campers bij elkaar. Zo te groter het formaat van de woonbak zo te heller de angel die hem bekeek, zal ik maar zeggen. Met veel tattoo's op het kopvlees, vlees om de botten, kettingen om hals en boezem op de hooggehakte partner die in kippenpas trapje-op trapje-af gestrompeld werd.

Zelf was er toch iets mis met mij. Wij bekeken vooral kleine campers die ik voor geen goud zou willen hebben maar zien kan nooit kwaad. Op elk opgedekt bed had ik willen liggen zonder ooit meer wakker te worden. Alle spieren voelden als verkrampte elastieken en mijn scharnieren knarsten van ellende. Ik strompelde op mijn platte stappers heel wat beroerder rond dan de gehakte kippen.

In beweging blijven was de enige manier om uberhaupt nog thuis te komen (ook al vanwege het gereisd zijn per openbaar vervoer). Krijg dat eens voor elkaar met een partner die voor elke vlieg driemaal om zijn assen draait, terugsjokt om folders te vragen of vragen te stellen voor de leut, terwijl hij het boeiende object na vijf stappen is vergeten. Pas toen ik ten einde raad de meters wegsjokte vonden we de ingebouwde autobus die ik in mijn hoofd had. Dat hield mij op de been. Kon ik tenminste laten zien wat ik bedoelde om - als de tijd er rijp voor is. Nouja, zoiets dus.

Thuisgekomen zakte ik in bed om tot nu toe koortsig bij te slapen. Alleen via de radio heb ik nu en dan iets meegekregen over schotverijdeling van de trekvogels Wilders en Ali. De rest van onze landgenoten schijnt naar Turkije af te reizen maar belooft geen plannen te hebben om dons en veren te kopen. Maar ik geef je de kost niet, als ze een zachtgeprijsde bodywarmer tegenkomen.